Ang Hirap Novels & Stories

Aling manghuhula ba iyon? Pero... medyo tama rin. "Kung ganoon, tama ang hula. Tingnan mo, nagkaroon kayo ng damdamin para sa isa't isa. Bagaman may ilang pagsubok ngayon, naniniwala ako na malalampasan niyo iyon. Ang kaunting hirap ay walang anuman. Pagkatapos ng hirap, matatamis ang natitirang mga taon."

Bakit ang hirap-hirap? "H-hindi ko na maintindihan kung bakit. W-what did I do wrong? A-ano bang kasalanan ko? N-ni hindi niya ako pinaniwalaan. I . . . tried asking help from her but she refused to believe me." Habol ko ang hininga ko nang tiningala ko siya. "M-mukha ba akong sinungaling? Anong kasalanan ko? J-jax!" I blurted out and burst into tears again.

Yan ang laman ng kaniyang isip. Well, hindi siya magbabait-baitan sa mga hampas lupa. She knows na sasamantalahin lang din nila ang kabutihan na ibibigay niya sakanila. Para sakaniya, ang mga mahihirap, kaya patuloy na naghihirap ay dahil sa pagiging batugan! Naghihintay lang palagi na kaawaan at bigyan ng ayuda. Hindi man lang sila humahanap ng paraan para maiahon ang sarili sa kahirapan. Naghihintay lang sila palagi ng tulong mula sa masisipag na tao at may mga pangarap sa buhay. They're so pathetic!

humahagulhol na sabi nito, “Ang hirap talaga ng ganto. . .” “Nag away ba kayo ni Anika? Akala ko ba okay na kayo? Ano bang nangyari?” “Mabuti nga sana kung nag-away lang kami, at least mamaya, pwede ng maayos. Pero hindi eh. . .kaya ikaw, ingat ka. Baka mangyari rin saiyo iyong nangyari samin ni Anika. Ang hirap. Ang sakit. . .parang dinudurog iyong puso ko sa sobrang sakit.”

"Hays kapagod" "Wahh bat ganun yung exam? Ang hirap" "Ughh ang hirap" "Ano ba yung sa set 7? Nakalimutan ko" "Teka ano nga ulit scientific name nung sa set 17?" Puro buntong hininga at ganyang mga komento at tanong ang naririnig ko mula sa mga kaklase ko pagkatapos ng exam namin. Bakit na naman kasi ang hirap ng exam na binigay nila ma'am eh. Lamog tuloy ang utak ko.

Suminghot ako dahil nakukulangan ng hangin. "Alam mo ba kung gaano kahirap na makitang nag-aagaw buhay ang anak sa harapan mo mismo? Bagong panganak lang ako.. at walang naging sakripisyo.. hirap na hirap si Angelo noon Javier.. masyado siyang maputla.. nangingitim pati ang labi... pero wala akong magawa.. wala akong mahingan ng tulong.. wala kahit ikaw.. kasi galit ka.. galit na galit ka.."

Iyon ang natutunan ko nang mapadpad ako rito. Mahirap tuparin ang pangarap kapag mahirap ka. 'Yung pangarap, para lang talaga sa mayaman. Kaya mas yumayaman ang mayayaman dito at mas naghihirap ang mahihirap dahil sa sistemang meron tayo ngayon. To be continued...

Pero seryoso pala ito sa hiling na sinabi nito na iyon? "Ang hirap. Pwede bang iba na lang?" reklamo ko. Umiling ito. "Hindi. 'Yon po mismo ang gusto ko, eh. Saka ano ba ang mahirap doon? Parang ngingiti lang. Ang dali-dali po kaya no'n." "Sa iyo, oo. Pero sa akin, hindi."

Ang hirap pero kakayanin ko. " ang hirap hirap kase dalawa ung kalaban ko e, ang puso ko at ang isip ko. Sinasabe ng isip ko na saktan mo yan kase marami yang kasalanan sau pero ung puso ko? Iba ang sinasabe. Durog na ang puso ko pero mas lalo itong nadudurog habang nakikita kayong nasasaktan dahil mahal kita. Hanggang salita lang ako. Hanggang masasakit na salita lang ang kaya kong ibigay sa inyo. Hindi ko magawang saktan ka pabalik kass mahal kita. D*mn it's sucks big time.." humagulgul ako.

Pero bakit ang hirap hirap? Hinawakan ko and dibdib ko, umaasa na humupa ang sama ng loob pero hindi naman umuubra. Nandoon pa rin ang sakit. Paano ba yan? Kailangan kong lumayo kasi makukulong si papa. Pero ayaw ko! Paano na to?