Harry Potter Scar Novels & Stories

Then instantly, their eyes met. She unexpectedly parted her lips when she saw his face. He has a long scar on her left face and another small one across his right thick eyebrow. Ang itim nitong mga mata ay matapang ngunit parang malungkot at tila ba nangungusap. Ang ilong ay perpekto ang hugis na animo hinango kay Narcissus. Medyo wavy nito ang buhok, at ang mga labi nito ay mapipintog na animo nagyayayang humalik.

Nagkulay pula na din ang suot kong puting top. "I'm so—outch!" hiyaw niya, matapos kong mabilis na pilipitin ang kamay niyang balak hawakan ang dibdib ko. "Oops, my treasure is off limit, and it doesn't belong to you," mapanuya kung saad kasabay ng matatalim kong tingin.

Sobra siyang nasaktan dahil sa mga pangyayaring iyon na halos isisi niya pa noon kay Jossa. Somehow, he suffered a lot because of his so much love for her. But strange, that despite being hurt because of Jossa, Lemuel couldn't deny the fact that it was only her... only Jossa could heal his scarred heart... THE END

Marka ito ng latigo at may mga saksak pa ng kutsilyo. Hilom na ang mga ito, ngunit visible pa rin dahil ang iba ay nag marka in the form of scars. She touch every scars that Atara has at parang pinipiga ang kan'yang dibdib lalo na ng maisip kung gaano ito nagtiis sa mga markang nakuha nito.

Naging alerto si Sakura at sinundan sila, gustong makita nang mabuti kung sino iyon. Pero bago pa siya makalapit sa pinto, may humawak sa kamay niya at hinila siya papasok. Agad nagsara ang pinto sa likod niya. Bago pa siya makapag-react, itinulak siya ni Harry sa pader at hinalikan nang pilit. Mahigpit ang hawak nito sa katawan niya, at sa loob lang ng ilang segundo, nahubaran siya.

“Halika, gamutin natin ang sugat mo.” “Wala po ito, Sir. Huwag po kayong mag-alala.” “Anong wala? Hindi magandang tingnan sa babae na may galos sa mukha.” “It doesn’t matter. Skin-deep lang ‘yan.” Hindi pumayag si Harry na hindi lagyan ng gamot ang mukha niya. “I am sorry about what happened. Next time, matuto kang ipagtanggol ang sarili mo.” “Bakit?”

Malalim ang boses nito at buong buo. Nang tuluyang umalis na ang babaeng tinawag niyang Hana ay saka lamang ito humarap sa akin. Bahagya akong napaatras at napanganga nang makita ko ang malaking peklat niya sa mukha. Cross iyon at naka-sentro sa kaliwang mata niya pababa sa pisngi niya. "This scar really terrifies new people here," aniya at hinawakan pa ang kaniyang peklat.

I had to meet Cora in the cafeteria because she said there's something she has to give me. I pouted my red lips on the mirror's reflection to check if my lippie did a perfect matte finish. After that, I rolled down my long sleeves until it hid my scar on my left arm. Well, my wound was already healed. It's not painful anymore. However, the wound scab was still there and since I punctured my skin, the scar it was trying to form wasn't that good to look at. Medyo agaw pansin din kaya kailangan ko pa ring takpan.

Dinampot ko ito at sinuri ang labas. Ito ang regalo sa akin ni Scar. Kung hindi ko pa nakita ay baka tuluyan ko nang nakalimutan. Mabuti na lang talaga. Without further ado, I carefully opened it, unsure of what to expect. Saglit pa akong napatitig sa laman, pero ganoon na lang ang gulat ko at naitapon ko pa ito sa bandang pintuan nang mapagtanto ko kung ano ito.

Cormac's temples throbbed with pain when he thought that this belonged to another man. Ibaba ni Cormac ang ulo at bahagyang kinagat ang labi ni Naomi. “Tawagin mo ang pangalan ko.” Dumampi ang mahahabang daliri ni Cormac sa buhok ni Naomi. “C-cormac…” Hearing Naomi calling his name with an unstable breath. Cormac's emotions were not calmed down. Cormac looked at Naomi. He traced her slender waist, and looked at the light pink scar on it. The scar is very light. After years it is still visible. He is a doctor, so he naturally knows that this is a caesarean section scar.