Novel & Cerita Don't Judge A Book By Its Cover

“Sabi nung nurse kailangan matahi yan, kasi hindi maliit yang sugat mo. Malaki sya at malalim. Para daw mas mabilis gumaling, kailangang matahi. Gusto mo bang samahan kita sa hospital?” Ang sama ko naman para pag isipan sya ng kung ano ano at parang halimaw ang tingin ko sa kanya. Akala ko kagaya sya ni Yanz hindi naman pala. May punto rin naman ang sinabi nung principal never assume. Mukhang di ko nagawa ang ‘Don’t judge a book by it’scover” “After a week, kung okay lang sayo sasamahan kitang magpa check up or kahit ngayon ipatahi natin yan. Sasamahan narin kitang bumili ng gamot na ini-reseta sayo.”

“Wala si sir Hace na kakausap sa kanya kaya ako nalang ang nag -entertain.Mabait naman s’yang kausap,’wag ka lang titingin sa ,mata niya.” Natawa kami pareho sa huling sinabi ko. “Oo nga eh,nakakatakot talaga s’yang tumingin. Pero dahil sa sinabi mo,naalala ko tuloy ang sinabi no’n ng teacher namin.’Don’t judge a book by it’s cover’!”

Pero sa itsura ni Mayumo muka siyang hindi gagawa ng kahit na anong kasalanan. Pero sabi nga nila don't judge the book by it's cover “Hay!” napahiga nalang akong muli sa higaan. Itutulog ko nalang ito sandali para kahit papaano ay mahimasmasan ako. “LADY K!”

Nakapulupot ang kanyang braso sa aking baywang, napakahimbing ng tulog. Nagmukha siyang napakabait na anghel kapag ganito, sobrang amo ng mukha at tila hindi makabasag pinggan. Ngayon ko napagtanto ang kahalagahan ng salitang; 'Do not judge the book by its cover.' Siya ang maibibigay kong halimbawa roon. Mabait mang tingnan kapag nakapikit, huwag magpadala dahil namumunit.

“Nakakapagtaka lang kasi. Bakit siya pa?” Kasi nga bukod sa maganda siyang kasama at ang sarap kulitin, magagamit ko rin siya para sa novel ko. “Kilalanin niyo siya guys. Promise, ang interesting niya.” “Talaga?” Tumango ako. “Paano kapag hindi kayo nagkasundo?” tanong ng katabi ko. “Hindi naman siguro mangayayri ‘yun basta ba’t kilalanin niyo ang isa’t-isa. Tsaka don’t judge a book by it’s cover.”

ani Igneel saka binaggit ang pangalan orphanage para sa mga batang may cancer. Gumuhit ang munting ngiti sa mga labi ng manager, “Asahan niyong aasikasuhin ko ito, Sir.” Tumango si Igneel. Siniko naman ng manager ang babaeng staff at pinanlakihan ito ng mata. Wala itong kibo at tulala, hindi makapaniwala na dahil sa katangahan niya ay wala siyang ssahurin ng isang buong taon. Nagsisi ito sa kapahangasan. Tama nga ang kasabihan na “Don’t judge the book by its cover”. People shouldn't judge someone easily based only on what they see on the outside or only on what they perceive without knowing the full situation.

Yakap na magpapagaan sa kaniya kahit papaano, at kahit papaano nakalimutan ko 'yung mga nangyari tungkol sa aming dalawa. Inilayo ko muna siya sa akin, napatitig ako sa mukha niya at iginaya ko ang daliri ko sa mukha niya para punasan ang luha niya. Binigyan ko ulit siya ng isang yakap. Ang sarap pala sa pakiramdam ng ganito, 'yung may nacocomfort ka na isang taong sobra na talagang nahihirapan at nasasaktan. Tapos na na-appreciate pa niya ang comfort mo. Dito na pumapasok mismo sa utak ko yung kasabihang Don't judge the Book by its cover.

Gustong magpaiwan kasi ng puso ko samantalang nagmamadali naman ang aking utak na gustong lisanin ang lugar. Tanging ang malalim niyang pagbuntong hininga ang aking narinig. Ang akala ko noon na masama tao ngayon ay aking tagapagligtas at nakakaintindi sa akin. Totoo talaga ang kasabihan na don't judge a book by it's cover.

Nakatira sila sa malaki-laking villa at kung tutuusin ay marangya din naman ang kanilang pamumuhay. Nasapo ni Agnes ang sariling mukha. Tungkol naman sa kanyang hitsura na palaging nilalait ni Cindy, tanging siya lamang ang nakaka-alam kung sino talaga sa kanila ang nakalalamang sa ganitong aspeto. Bahagya siyang nagtawa. "Alam mo, kung minsan ang tao ay madalas magkamali dahil sa paghatol nila nang mali sa kapwa nila." Nang makitang tila hindi naunawaan ng babae ang kanyang sinabi: "May kasabihan nga tayo, "Don't judge the book by it's cover."

tanong ni Sue. "Salamat na lang pero hindi na kailangan," saad nito sa kaniya. "Why? Bakit mo pagtitiisan ang poor book mo? Sobrang old na 'yon tapos peach brown pa kulay na lalong nagpa-old sa book. Wala kang taste, Hayacinth," mahabang saad niya. Napakadaldal niya. "Huwag mo ngang laitin ang librong 'yon. Mas brand new pa 'yon sa brand new! Ipukpok ko pa sa ulo mo 'yon kapag naibalik sa 'kin 'yon," saad nito.