Here Without You Mga Nobela at Kwento

[Oh, I'm sure, you don't need me anymore So I'll go on, try my best to just move on Now that it's over, I have to get over]

Tumango ako. Sumakay sa kotse. Habang nasa biyahe, tahimik lang ako. Nakatingin sa labas. Sa totoo lang ngayon lang ulit ako magkakaroon ng ganitong pahinga. Walang trabaho. Walang iniintinding anak. Walang Terrance. Walang Althea. At siguro, ito na rin ang chance ko para huminga. — Pagdating ko sa venue ako ang huli.

And I will always be with you And there is nothing we can't do, As long as we're together "Maybe because nasanay na kong nakikita ang masaya mong mukha sa tuwing nasusurpresa kita." I just can't live without you And I want you to know I need you as I've never needed anyone before Sa narinig ay hindi ko napigilang mapaiyak...mapaiyak dahil sa sobrang sayang nararamdaman.

So, don't ever think I need more I've got the one to live for No one else will do, yeah, I'm telling you Just put your heart in my hands I promise it won't get broken We'll never forget this moment Yeah, we'll stay brand-new 'cause I'll love you Over and over again Over and over again...

“Letche naman anung klaseng lugar ito at walang signal dito." Asar akong sumilip sa bintana. Pati ba naman ang bintana dito ay daig pa nakakulong sa hawla ng mga ibon. Kahit labag sa loob ay kailangan kong lumabas ng lungga ko para lang magka-signal. Dahil kapag walang signal rito sa lugar na ito ay magwawala ako. Hindi ako mabubuhay ng walang internet. Paano na ang buhay ko. Super hate ko pa naman ang maiwan sa mga latest fashion trends at chismis ng mga nonsense na tao, mapalokal man o international.

I learned to hide my pain and hold my tears as I beat myself alone… because I know no one will be there for me. "Here." Naglapag ako ng check sa mesa. We are here at the veranda. "Ayokong magkautang ng loob sa’yo." Mamaya kasi isipin pa niya na nakitira ako sa kanya without her consent, o well! Parang gano’n na rin naman ‘yon.

"J-Just stay with me, hindi ka aalis. Hindi mo na ko iiwan, dito ka lang sa...akin." Para siya pinana sa isinagot nito. Naloloko na ba ito? Paano na si Celine kung gusto ulit nitong magsama sila? Ano ba talagang naghihintay sa kanila at nangyayari ang lahat ng ito?

At kapag walang mangyari, hindi na niya alam kung ano ang mangyayari sa kanya ngayong wala na ang dalaga sa kanyang tabi. PAGKABABANG-PAGKABABA ng kaibigan niyang si Claire sa tricycle ay agad niya itong sinalubong ng yakap. Na-miss niya ito kaya hindi niya mapigilang hindi ito sugurin ng yakap ng makita ito. “Alam kong na-miss mo ‘ko, Be. Pero pwede ba, huwag mo naman akong sakalin! Gusto ko pang mabuhay, paki-usap!” Biro ng kaibigan sa kanya.

Ang katahimikan. Sa kabila ng lahat ng nangyari sa pagitan namin... Sa kabila ng mga sandaling magkasama kami... Wala man lang kahit isang mensahe. Walang text. Walang tawag sa dis-oras ng gabi. Wala. Para bang wala akong naging halaga. Nagtalik kami na para bang nakalimutan naming umiral ang buong mundo. Pero paglabas noon...

Mahina niyang sabi, “Yung dad mo, hindi ka sinusundo. May dad ka ba talaga?” “Meron po,” sagot ni Daisy, diretso lang. “Paano po ako mabubuhay kung wala akong daddy?” Natigilan si Nathaniel. Parang…may point din. Tumango siya, mukhang kumbinsido na. Akala niya dati wala talagang tatay si Daisy. Akala rin niya mali yung lola niya sa ganung usapan—kasi sa isip niya, normal lang na may dad ang bawat bata.