Hopeless In Tagalog の小説・ストーリー

“Hindi kaba napapagod sa sama ng ugali mo?” “Ay hindi, bakit naman ako mapapagod? Hindi din naman napapagod mga tao na maging masama sa'kin, so bakit ako mapapagod?” double meaning ang sinabi ko kaya impossible na 'di n'ya maramdaman yun. “Bakit Serenity ako lang ba ang naging masama sa'yo? 'Di ba madami din.” “Ikaw lang talaga Glayza, natatangi ang kasamaan mo.” pang-uuyam ko dito. “So please lang, lumabas kana dito at mahaba pa ang pasensya ko.” tinuro ko pa ang pintuan dito.

"Pareho nating alam na hindi totoo iyan! Papatayin ka ni Lolo!" "At sa tingin mo ba natatakot ako? Walang makakapigil sa akin na mahalin si Hope! Ipaglalaban ko siya kahit na ikamatay ko!" He stopped there, totoo iyon, nakahanda siyang ipaglaban ang pagmamahalan nila. Pero hindi naman niya pwedeng ipaglaban ang taong hindi naman willing lumaban kasama siya. "'Wag mong sayangin ang sakripisyo ni Hope, kuya! She left para mabuhay ka!"

But you want me here Your heart is clearly reeling And as the end draws near Will you come back to me? If I could just get by, just for one more night I would fight to set you free And when you've lost all hope You may never know just how great your life could be But I'm lost in the moment Please, tell me how I can't find the reasons to say what I'll say My life was complete when I found you-. Masaya pa akong nagjajammed sa tugtog ng bigla itong huminto.

(Oh-oh) Na ganito pala kasaya 'to (Oh-oh) 'Yung buhay ko na may kagaya mo (Oh-oh) Kasi, kasi, kasi, kasi kasi (Oh-oh) Dati naman ay sanay ako (Oh-oh) Mahalaga lang ay buhay ako (Oh-oh) Nu'ng 'kala ko walang kagaya mo (Oh-oh) Pero mali, mali, mali, mali Buti na lang talaga ay wala 'kong ibang inasam Buti na lang 'di ako nainip sa tagal, nag-abang Buti na lang talaga ay wala 'kong ibang minahal Buti na lang Oh, buti na lang talaga ay wala 'kong ibang dinasal Buti na lang dumating ka na ang masasabi ko lang Buti na lang talaga ay wala 'kong ibang minahal

malamig pagkakabigkas ng binatang nasa kanyang harapan. “Gosh! Nangangatog na ang mga binti ko! Hindi na ako makahinga nang maayos. Help me! Ayaw ko pang mamatay sa kamay ng halimaw na ito. Tulungan niyo po ako,” pagmamakaawa ni Leigh sa kanyang isipan.

The shame almost too much to bear. Homeless. Jobless. Helpless. Hopeless , and broke. Lahat na ata ng may less ay puwede nang maibato sa akin dahil sa sitwasyon ko ngayon. Saan na ako nito pupulutin? Hindi naman ako puwede kay Celine kasi matapobre ang ibang kamag-anak niya, at mas lalong hindi puwede kay Mama dahil mamomroblema lang siya kapag nalaman niyang pinalayas nga ako.

Sabi ko sabay haplos sa makinis na mukha nito. "Maniwala ka na. Kayakap mo na nga ako di ba." Nabigla naman ako sa pabirong sinabe nito, pero expressionless parin ang mukha. Natuto ka nang magbiro ngayon ha. Improvement to. Kinurot ko naman ang tagiliran nito. "Oo na nga! Pero seryoso. Di ko lang talaga inaasahan na mangyayari 'to. "

Pinunasan ko iyon gamit ang kanang hinlalaki ko at hinalikan sa noo at muling tinitigan. "Sshhh. Don't cry, baby. Mahal na mahal kita. Hindi ko na alam ang gagawin ko kung sakaling mawala ka pa sakin. Hindi ko alam kung saang mental facility ako hahagilapin kapag nagkataon."

Masyadong masakit para sa'kin ang lahat at hindi ko na ata kakayanin pa kung may mangyaring masama kay Mama. Nagulat kami nung mayroong kotse na nagover-take sa harapan namin at dumiretso papunta sa amin. Dahil isang daanan lamang ay impossible na maka-daan ito sa gilid namin. "BRYAN IHINTO MO!"

Hindi na agad mahal! "Hopeless couple." Napapa-hilamos sa mukhang bulong namin at napa-iling. "Hindi naman sa ganon, Va. M-Mahal kita, syempre. Pero mas maganda kung mamahalin mo 'yung totoong nagmamay-ari 'nung puso na ginagamit ko, diba? Kasi Va, kapag ako pa din, wala nang kasiguraduhan, eh. At least kampante ako kapag nasa kaniya ka na. You can still see me on her."