Hopeless In Tagalog Novels & Stories

Jessa's POV HINDI siya susuko. Hanggat kaya niya pang luamban, lalaban siya kahit pa magmukha siyang desperada kahit pa mangdaya siya. Kahit pa... magpakababa siya. Pipikit na lang siya at lulunukin ang lahat. Hindi naman masamang lumaban di ba? Hindi naman masamang magdamot kung pag-aari mo naman ang ipagdadamot mo.

Kasi kahit saang angulong tingnan, I look like a desperate, Bitch clinging to someone who doesn't even want me. Natawa ako sa naisip. Xeno was right. I'm desperate. Sh*t! Desperada ako at sa tingin ko, hindi na 'to tama. Desperada na nga ako, mukha pa akong kawawa? Rupok ko bes. Ang tanga ko bes. Bakit ngayon ko lang 'to naisip? Bakit ba kumakapit pa ako sa sitwasyon namin?

biglang tanong ni Arjay. Tahimik lamang ito. Sa kanilang dalawa ni Clea ay ito ang pinakatahimik. Di din kami nagsasalita ng English pag nasa bahay kami. Tanging sa labas lamang sila gumagamit ng English. "Your Mommy La is going to die. She needs me!" madamdamin kong saad.

“But I don't want to let you go, that's the truth. Pero nahihirapan na ako. Walang araw na hindi kita nami-miss. Walang araw na hindi ako pinapatay dahil lang sa nami-miss kita. Wala pa rin kasi akong ibang dasal kundi ang makasama ka kahit napaka-imposible na.” “But I will be fine. Ang iniisip ko na lang ay hindi na ka na nagsa-suffer kung nasaan ka man ngayon. Iyan naman ang mahalaga, hindi ba? Ang wala ka nang sakit na nadarama? Pero putangina! Mahal pa rin talaga kita kahit sobrang sakit na.”

Parang pinapalo ng baseball bat ang buong katawan ko sa sakit. "Let my soul be with you," I whispered on the particles of wind. I felt hopeless in my estate. Wala ng pag-asa. Hindi na ako makaka-ahon dito. Imposibleng may mkahanap pa sa akin sa ganitong pagkakataon. Nasa dulo kami ng hardin ni lola. May batis ito at munting talon na nagpapa-ingay sa paligid. I slowly closed my eyes, strating to embrace my faith. Nanghihina na rin kasi ako dahil sa dami ng dugong tumakas sa katawan ko. Nakakapagtaka nga lang at hindi pa ako natuluyan kahit paano.

Galit ka dapat! “Nakakamangha nga. Sana all ginagawang pahingahan lang 'tong Isla” Natawa ako sa pag sana all ni Samantha dahil sa akin niya iyon natutunan. Madami na silang alam na salita kagaya na lang ng etneb na ang ibig sabihin ay bente, Petmalu means malupit. “Lodi talaga! Sana mapansin ako nun balang araw para naman umahon ako sa kahirapan.” Sabay namin siyang pinag hahampas.

Nasa mga mata na nito ang kislap. "Alam mo bang umaasa ako sa mga nakalipas na araw na makita at makilala ko ang lalaking iyon na sana muli kaming magkatagpo..."naiusal niya. "Mare, imposible naman iyon. Kung may lakas talaga ng loob at tapang ng mukha ang lalaking iyon. Hindi ka niya pagtataguan, sana nagpakilala siya sayo. Natitiyak ko, katawan lang niya ang hinabol mo!"huling sabi nito.

Lumilipad kasi ang utak ko sa kung ano-ano ang iniisip. "I'm sorry, pasensya na po. I'm sorry po," nakayukong sabi ko. Mabuti na lang at wala siyang dala dahil kung hindi ay baka magbabayad pa ako. "It's you again." Itinaas ko ang tingin ko nang marinig ko ang malamig na boses na 'yon medyo paos ito ngayon. Okay pa siya kanina, ha. Bakit namaos yata siya?

"Sayang! Ganda pa naman sana kaso masyadong mailap sa tao". "Feelingera talaga, kunwari dalagang Filipina, I bet sa gabi, daig niya la si Maria Ozawa" "Truth! If I know, kaliwa't kanan ang sugar daddy niyan"

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon