How To See Unsent Messages On Messenger Without App นิยาย & เรื่องราว

pagpapalusot ko at nagpaalam na sa kanya. Niyakap ko ang unan na laging gamit ni Felix tuwing katabi ko siya rito nang humiga ako sa kama. Binuksan ko ang phone para i-message na siya. Pero hindi ko makita ang pangalan siya sa list ng messages ko. Kumunot ang noo ko at kaagad na isinearch ang username niya. Kumirot ang dibdib ko nang mabasa ang resulta. "No results found."

Binuksan niya ang kanyang messaging app, hinanap ang contact ni Weston, at nakakalokong ngumiti. *Click* Sent na ang text message. Isang minuto ang lumipas, lumitaw ang dalawang asul na check marks.

Nang makaalis ang ginang ay naiwan na lang ako, kinuha ko ang phone sa bag ko at binuksan iyon nakita kong alas dose na pala ng tanghali ngunit kahit gutom ay hindi ko manlang maramdaman. Nagpasya akong buksan ang f* account ko, hindi ko na ipinagtaka kung sabog pa rin ang notification ko sa dami ng mga mentioned sa akin sa iba't ibang comments, hindi ko na pinansin iyon sadyang makikitid lang ang utak nilang mag-isip para manira ng ibang tao. Pati ang messenger ko ay ganoon din napakaraming request messages dahil kakaunti lang naman ang mga friends ko hindi ko binuksan isa man sa request message na iyon.

Binuksan niya ang kaniyang cellphone at nag-log in sa FaceGram, isang makabagong app kung saan maaari kang mag-post ng iyong mga daily activities at makipag-chat sa mga kaibigan. Habang naglo-load ang app, napansin niya ang sunod-sunod na notifications mula sa kanilang group chat sa FaceChat. Kaagad niyang binuksan ang mga mensahe at nakita ang update mula sa kanyang ka-group na si Joy.

ok self h'wag ka mag attiude, remember may hawak 'tong baril baka biglang kabg patayin n'yan. "No, we're almost here." sambit nito at pagkatapos ay tumigil na rin kami sa paglalakad. "Dito?"tumango ito. "Yep. Check your phone." Tumango ako at tinignan ang phone ko na sunod sunod ang pagpasok ng text. 3 unread message from Rare.. 2 unread message from Mikee.. "Babantayan kita, layo lang ako ng kaunti i know you need privacy."tinanguan ko ito saka nginitian.

Kahit simpleng update lang. Pero wala. Hindi pa niya ako tinatawagan. Hindi rin siya nagcha-chat. Kinuha ko ang phone ko, parang reflex. Binuksan ko ang conversation namin. Andoon pa rin ang huli kong message—isang simpleng “Ingat ka. Message me when you’re free.” Seen. Matagal na. Napakurap ako, umaasang may susunod na bubble na lilitaw. Wala. Tahimik ang screen.

Binuksan niya ang mga takip ng lunch box — mainit-init pa ang pagkain. Habang kumakain, kinuha niya ang kanyang cellphone at binuksan ang messenger. Bukod sa mga mensahe ng mga senior executives ng kumpanya na humihingi ng instructions, may ilang messages rin mula sa mga nakababata niyang kapatid. Matapos basahin ang lahat ng mensahe sa messenger, bumigat ang pakiramdam ni Morgan. Ang pinakakapansin-pansin, wala ni isang mensahe mula kay Alex.

Lumapit ako para i-mute ang device dahil sunod-sunod ang pasok ng mga notification alerts. Nung hawakan ko ang screen, nakita kong bukas ang isang private messaging application na hindi ko alam na naka-install pala roon. My heart skipped a beat nung makita ko ang pangalan ng profile ng kausap niya. Z. Monteverde.

Ngunit ngayon, kumpara noon, ang matinding pagkakaiba ay nag-iwan kay Lucas na hindi makapagsalita sandali. Ang Messenger account na ginagamit nito ngayon ay sumagot lamang sa kaniya ng isang salita. OK. Wala man lang dagdag na punctuation mark na maaaring bigyang-kahulugan bilang lambing. Para bang ang lahat ng init na minsan nitong ibinigay sa kaniya ay naubos na sa mga lumang chat record na iyon at hindi na kailanman mababawi.

"Wala naman. Baka may naninira na naman sa'kin sa likod ko." Napangiti siya nang bahagya. Kasabay noon, may biglang lumabas na message notification sa kanang ibabang bahagi ng screen. Blanko ang account ng sender. Wala kahit profile picture. Nang mabasa niya ang mensahe, agad siyang napatuwid ng upo. [Naipadala na ang gamot. Pakibantayan na lang ang delivery.] Biglang lumiwanag ang mga mata ni Sunshine.