Hugot Lines About Life Novels & Stories

"Lahat naman, magulo. Mayaman o mahirap man." Natawa siya. "Kung kaya't huwag mo nang itulak palayo si Lino. Hindi ba't magulo rin ang kanyang buhay ngunit ni minsan, hindi mo iyon ginawang rason upang lumayo sa kanya. Palagi mong rason ang kaguluhan ng iyong buhay." "Sa pagitan kasi ito ng buhay at kamatayan." "Lahat naman, Mon. Sa panahon ng digmaan, asahan mong lahat ng laban ay sa pagitan ng buhay at kamatayan."

Sana ay hindi nalang ako nagpunta sa ospital nang hindi ko maramdaman ang ganito katinding takot at lungkot. Life has never been fair. Life is awful. Life is disgusting. Life is cruel. Pahihirapan ka muna bago mo makita ang tunay na kagandahan nito. How ironic that you have to experience the ugly side of life before you realize the beauty of it.

Habang nakatanaw sa masayang pamilya ay maraming pumapasok sa isip ko. Habang tumatagal ay marami akong mga natutunan sa buhay. I've learned that don't live your life with anger and hate in your heart. You'll only be hurting yourself more than the people you hate. Hating is a waste of time because it requires you to give a crap about things that aren't worth the craps you are giving. And hating my family... I think I didn't really hated them. It's just that... I got disappointed at nagtatampo. Even though nalilito ako kung sino talaga ang taong dahilan ng pagkaka kidnapped sa 'kin seven years ago.

Nag-iwan pa ito ng laway doon. Ginantihan niya ng mahigpit na yakap ang anak. Sana lang palaging ganoon. Sana, manatili na lang bata si Kaia para hindi na siya mahirapan pang magpaliwanag dito ng lahat. But life wasn’t like that. Life wasn’t all about happiness. Life is challenging and you have to accept every possible thing that may offer to you. **

Ang babaeng 'yon, nakikita kong kahit nahihirapan siya ay patuloy pa rin niyang sinusubukan at patuloy na lumalaban sa hamon ng buhay. Gano'n naman talaga dito sa mundo. Sabi nga nila, God trust us, that's why we have a lot of struggles in life. Nang makuha ko na ang isang box na naglalaman ng tatlong coffee ay naglakad na ako papalabas. Ngunit nahagip ng mga mata ko ang area kung saan may mga dyaryo. It's not about the news paper I saw. It's about who is in the headline.

Sinubukan ko pang hilain ang kamay ko pero mas lalo niya lang itong hinigpitan. “Ang gwapo ni sir.” “Ang cute ng anak nila.” “Ang swerte nila sa isa’t-isa. Ang gwapo at ang ganda.” ilan lang ‘yan sa mga bulungan na naririnig ko. Nagyuko ako ng ulo para hindi nila ako makilala. Why do people always love to gossip? ‘Yan na lang ba ang bumubuhay sa mga kapwa nating Pilipino? Imbis kasi na makausad ang iba sa buhay nila, hindi na nila magawa kasi laging may nakaantabay sa buhay nila. Parang ‘yong buhay mo teleserye, hindi pa tapos pero may ending na sa iba.

Wala akong salita na masabi sa mga oras na ito dahil hindi ko alam kung paano siya matutulungan para maibsan ang sakit na nararamdaman niya. “How fucked up life can be? Biruin mo sa laki ng mundo, buhay pa natin tatlo nila Colton ang naisip na paglaruan. Sa dami ng puwede na mahalin, bakit sa iisang babae pa kami nagkagusto ng kapatid ko? How insane can that be?”

tumatawa niyang pahayag. "Hindi ka pa rin nagbabago. Mahilig ka pa rin mag-joke," I remarked. Lumapad ang ngiti niya. Kanina ko pa napapansin na di niya ginagalaw ang pagkain niya. "Life is cruel, isn't it?" Kung ganoon kabilis lumambot ang mukha niya ay ganoon kabilis din tumigas. "Taking away the people we love when we least expect it," patuloy niya. Huminto siya para tingnan ako sa malapitan pero biglang pumait ang tyan ko at nawalan ako ng gana kumain.

Tulad sa kasabihan, mas mabuting mabuhay kaysa mamatay. May isang kasabihan din na nagsasabi na basta’t may buhay, may pag-asa. Sumuko na si Hugo sa kapalaran niya. Kinalimutan niya na rin ang ideya niya kanina kung saan gusto niyang lumaban hanggang kamatayan. Pagkatapos ay ginamit niya ang cellphone niya para mag-type ng isang mensahe kay Charlie na nagsasabi: [Patawad talaga, Charlie. Dinamay kita sa problema na ito…]

mapanukso ring ani Hugo na agad sinundan ni Miguel. "What brother Hugo said is right. We are enjoying our teenage life but it doesn't mean that we don't know nothing about it. Let's accept the fact that we are our parents forever babies. So just smile to makes you more beautiful. No love life to come if you always show those wrinkles." Hinarap pa nga nito ang kapatid.