Novel & Cerita Hugot Lines About Life

Life has never been good to me. Palagi lang niya akong pinapatikim ng saya—ng pagmamahal ngunit agad din namang binabawi. It's easy to find something that can make you laugh, but all of it is actually short-lived. Too shallow. When you're happy, life always has a way of throwing you curve balls, problems, and events that will take your temporary happiness away from you.

pagpapakilala ko. “What is your motto in life?” tanong ni Ma’am. Motto? Wala akong alam sa motto motto na ‘yan! “What the f*ck!” mahinang mura ko. “Ah... my motto in life is…” huminto ako saglit para makapag-isip ng sasabihin. Nang may naisip na ako ay saka pa lang ako nagsalita. “Life is too short, don’t make it even shorter,” sagot ko.

Two red lines. Two fucking red lines. Pumikit ako ulit at nagbabakasakaling namalikmata lang ako ngunit hindi. Pagmulat ko ay dalawang linyang pula pa rin ang nakikita ko. Dalawang pulamg linya na alam kong babago sa buhay ko.

Dahil hindi magtatagal, kailangan rin naming magpaalam sa isa't isa para tahakin ang aming iba't ibang landas sa buhay. I couldn't wish for anything more than this because having my loved ones beside me is more than enough. Just like I've always wished, I wanted to have a normal life and dreamed of being an ordinary girl but life doesn't get easier. It won't always go according to your plan while you try to avoid going the hard way. But I think life is about going through tough times to find strength, hope, and courage.

At gaya ng inaasahan ko, bumaha ng luha habang inihahatid sa huling hantungan niya si Paul. Iyak ng iyak ang mga magulang nito pati na ang ibang malalapit sa puso ni Paul. Naisip ko na hindi mo talaga masasabi ang hangganan ng buhay. Kaya siguro nauso ang katagang YOLO. You Only Live Once… Kaya naman lahat ng gusto mong gawin, basta kaya, gawin mo na at huwag ng ipagpabukas dahil hindi mo tiyak ang buhay.

"Lahat naman, magulo. Mayaman o mahirap man." Natawa siya. "Kung kaya't huwag mo nang itulak palayo si Lino. Hindi ba't magulo rin ang kanyang buhay ngunit ni minsan, hindi mo iyon ginawang rason upang lumayo sa kanya. Palagi mong rason ang kaguluhan ng iyong buhay." "Sa pagitan kasi ito ng buhay at kamatayan." "Lahat naman, Mon. Sa panahon ng digmaan, asahan mong lahat ng laban ay sa pagitan ng buhay at kamatayan."

[“He’s waiting for you at the lobby, Wag ka ng mag-isip okay? Umalis ka na at sumama ka na kay Daniel.” “Garett? Ano ka ba?! Alam mo namang hindi pwede-“ [“At bakit hindi? Ms. Honrade, we only live once, so, atleast live our life to the fullest. Ganoon din ang gagawin ko. Mas importante pa ba ang mga material na bagay?” ]

Sana ay hindi nalang ako nagpunta sa ospital nang hindi ko maramdaman ang ganito katinding takot at lungkot. Life has never been fair. Life is awful. Life is disgusting. Life is cruel. Pahihirapan ka muna bago mo makita ang tunay na kagandahan nito. How ironic that you have to experience the ugly side of life before you realize the beauty of it.

Sinubukan ko pang hilain ang kamay ko pero mas lalo niya lang itong hinigpitan. “Ang gwapo ni sir.” “Ang cute ng anak nila.” “Ang swerte nila sa isa’t-isa. Ang gwapo at ang ganda.” ilan lang ‘yan sa mga bulungan na naririnig ko. Nagyuko ako ng ulo para hindi nila ako makilala. Why do people always love to gossip? ‘Yan na lang ba ang bumubuhay sa mga kapwa nating Pilipino? Imbis kasi na makausad ang iba sa buhay nila, hindi na nila magawa kasi laging may nakaantabay sa buhay nila. Parang ‘yong buhay mo teleserye, hindi pa tapos pero may ending na sa iba.

I have so many questions, confusions lately. Hindi ako natutuwa na ganito ang nangyayari sa buhay ko. I thought my life would go through smoothly. I wasn't expecting this to become so full of obstacles. One question leads to two or more, like it's a continuous growth of tree branches. Why does my family hate me? Why does he hate me? Is there a common denominator I should find out? But, what did I do for all these to happen? What? Am I a bad person? Have I committed a sinful thing to all of them at once? Like hitting two birds in one stone?