Hugot Lines About Life นิยาย & เรื่องราว

positibong dagdag ko. Iyon kasi ang na-imagine ko sa sarili ko. Gusto ko ring tumulong sa iba. Lalo na 'yong hindi physically visible 'yong sugat nila. Gusto ko ring makapagpabago ng buhay ng isang tao lalo na 'yong mga taong akala nila, wala nang sense 'yong buhay nila!

Parang may nagbukas na bagong mundo sa isang maliit na plastic stick. Dalawang linya. Dalawang guhit. Dalawang tuldok ng katotohanan. Dalawang senyales ng pagbabago. Dalawang piraso ng buhay. At sa loob ng banyo— Sa pagitan ng katahimikan at gulat— Sa pagitan ng takot at kaba— Sa pagitan ng pagod at pag-asa— Isang salita lang ang nasa isip ko: Positive.

Lumapit sa kanila ang kambal at saka sila nag-group-power-hug. At ngayon masasabi ni Hugo na ang bawat pagsubok sa buhay ay makakaya mo bilang tao. Kahit gaano man kahirap ito. Kung may Dios kang kasama walang magagawa ang masama na buwagin ang pamilyang pinagtibay ng Dios. Saka siya napangiti at buong higpit na niyakap ang kanyang pamilya. Wakas.........

Katulad ko, sinasabi ko na okay lang ako kahit alam ko deep inside ay nasasaktan pa rin ako. Eh, alangan naman kasi na maglumpasay ako sa kakaiyak at magmokmok dahil hindi ako sinipot ni Hugo sa kasal namin? Para ko na rin sinabing mahina akong nilalang kapag ginawa ko iyon. Yes, okay lang maging mahina, pero ang hindi okay ay sumuko ka dahil lang sa walang kuwentang lalaki kagaya ni Hugo. At okay lang masaktan, parte iyon ng buhay natin, ang hindi okay ay kung habang buhay mo silang hahayaan na saktan ka.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

tumawa kaming dalawa at nagpaalam na sa isa't isa. I took all my time preparing myself for our meet up. Doon ko lahat ginugol ang oras ko. At some point, I wanted to look gorgeous and confident despite of what's happening in my life. Walang mangyayari kung magmumukmok lang ako habang buhay, kung magpapakalunod sa lungkot at problema. Sa ayaw at sa gusto natin, hindi naman titigil sa pag-ikot yung mundo para sayo kapag may problema ka, eh. Kailangan mong magpatuloy at gumawa ng paraan para makabangon ulit. Kahit mahirap. Kahit masakit. That's how life works.

“Ang ibig kong sabihin, ang mga tao ay maaaring gumawa ng mga maling bagay, ngunit hindi nila ito maaaring gawin sa lahat ng oras. Kung hindi, anong saysay ng pamumuhay? Hindi ba ganoon din ang iniisip mo? Gill, mas mabuti kung ipikit mo ang iyong mga mata!” “Ahh—! Uncle, hindi ko talaga maintindihan ang sinasabi mo. Ako... na-set up ako! Wala akong maramdaman sa ibabang bahagi ko, at hindi ko maipagpapatuloy ang linya ng pamilya! Uncle, kailangan mo akong ipaghiganti!”

Gusto n'ya kapag mag-uusap ay diretso sa pinag-uusapan at wala ng paligoy-ligoy pa. Kaya minsan ay ayaw sa kan'ya ng iba pa nilang mga pinsan dahil sa ugali n'ya ngunit wala naman s'yang pakialam sa mga ito. Gagawin n'ya kung ano ang kan'yang gusto. His life, his choice, his rules. Iyan ang kan'yang motto sa buhay.

Lalo na, nang itinuloy nito ang sinabi niya, na ngayon gets ko na. "Na sa dami ng tao, He gave us few people to treasure. These people help us to keep striving, people who give us the will to see tomorrow. You know what?" Lingon niya sa akin habang nakangiti, pero ramdam ko ang sakit at saya sa bawat salita niya. "Sometimes, it feels like we only live to solve problems, but guess what, every time we struggle, we still have people to love, and that's a privilege."