Hugot Lines About Life Novels & Stories

Wala akong salita na masabi sa mga oras na ito dahil hindi ko alam kung paano siya matutulungan para maibsan ang sakit na nararamdaman niya. “How fucked up life can be? Biruin mo sa laki ng mundo, buhay pa natin tatlo nila Colton ang naisip na paglaruan. Sa dami ng puwede na mahalin, bakit sa iisang babae pa kami nagkagusto ng kapatid ko? How insane can that be?”

tumatawa niyang pahayag. "Hindi ka pa rin nagbabago. Mahilig ka pa rin mag-joke," I remarked. Lumapad ang ngiti niya. Kanina ko pa napapansin na di niya ginagalaw ang pagkain niya. "Life is cruel, isn't it?" Kung ganoon kabilis lumambot ang mukha niya ay ganoon kabilis din tumigas. "Taking away the people we love when we least expect it," patuloy niya. Huminto siya para tingnan ako sa malapitan pero biglang pumait ang tyan ko at nawalan ako ng gana kumain.

Tulad sa kasabihan, mas mabuting mabuhay kaysa mamatay. May isang kasabihan din na nagsasabi na basta’t may buhay, may pag-asa. Sumuko na si Hugo sa kapalaran niya. Kinalimutan niya na rin ang ideya niya kanina kung saan gusto niyang lumaban hanggang kamatayan. Pagkatapos ay ginamit niya ang cellphone niya para mag-type ng isang mensahe kay Charlie na nagsasabi: [Patawad talaga, Charlie. Dinamay kita sa problema na ito…]

mapanukso ring ani Hugo na agad sinundan ni Miguel. "What brother Hugo said is right. We are enjoying our teenage life but it doesn't mean that we don't know nothing about it. Let's accept the fact that we are our parents forever babies. So just smile to makes you more beautiful. No love life to come if you always show those wrinkles." Hinarap pa nga nito ang kapatid.

Pinatong ko ang baba ko sa nakasaklob kong kamay. Parang kailan lang ay sobrang tahimik ng buhay ko. Parang kailan lang ang tanging prinoproblema ko lang ay kung saan ako kukuha ng pera para may pangkain kami at pangbayad ko sa mga gastusin at utang namin. Pero nang makilala ko si Hugo, sobrang nag-iba na ang ikot ng mundo ko. Sa isang iglap lang ay biglang gumulo at naging komplikado ang takbo buhay ko.

Pareho silang natatakot at naguguluhan sa kung paano nila haharapin ang mga kaganapang nagbukas sa kanilang buhay—ang mga paghihirap, ang mga pagkatalo, at ang mga pagkakamali na hindi na nila kayang iwasan. Si Kenny ay humarap kay Honey, ang kanyang mga mata ay puno ng kahulugan, at nagsalita sa malalim na tinig, "What now, Honey?" Tanong niya, ang mga mata ay puno ng takot at panghihinayang. "What are we going to do? Our reputation is ruined. We can’t go back to Hearts for Life. We can’t fix what we’ve done."

Sagot naman ng asawa ko saka ako sinenyasan na pumatungo na sa place ng pagdadausan ng party dito sa malawak naming garden. Before our story ends, I would like to cheer those people who somehow lost in track at pagod ng mabuhay dahil sa mahirap na buhay. Life is full of surprises. No one could determine nor predict what will happen tomorrow, the other day or in the future. Tuloy lang, laban lang. Don't give up and continue to work for your dream. Hayaan niyo 'yang Marites sa tabi-tabi dahil wala naman silang ambag sa buhay niyo. Malakas lang 'yan kumuda, mang-insulto or manira ng tao.

Pumikit ako at nanatiling tahimik. “...But, you know, hurting doesn’t symbolize weakness. Mayroong mga bagay na akala natin hindi natin kaya pero at the end of the day, hindi natin namamalayan na kaya natin iyong lagpasan.” he said in monotone. “Life is about suffering, it isn't life if you’re not hurting…because if life has no suffering, what’s the purpose of living?”

Hindi na muli niyang napigilan ang pagpatak ng luha sa kanyang mga pisngi "Magulo ang buhay namin. Minsan, alam mo, pinapangarap ko na lang na mamuhay sa simpleng buhay. 'Yung malaya kong nagagawa lahat ng gusto ko nang walang kumo-kontrol ng mga desisyon ko sa buhay. Naiinggit nga ako sa 'yo minsan. You are living the life you want, Karina." "Akala ko rin noon, dapat kong kainggitan ang lahat ng mag kumpleto at buon pamilya. Pero hindi pala lahat, gano'n kasaya tulad ng napapanood ko sa mga telenovela's. Hindi pala lahat, happy family. Kahit paano, hindi pala dapat ako mainggit."

AGENT H Madaling mamatay pero mahirap mabuhay. My life is such a jumbled mess! There is nothing special about the life I need to work for; I have no one. No family. No friends. No beliefs… siguro kung mamamatay ako kahit anong oras ay balewala. Walang makakaalala, walang makakapuna.