Hugot Sa Kalikasan Mga Nobela at Kwento

Dahil walang asphalt na kalsada, kailangan niyang sumakay ng kabayo o ng chopper para malibot ang kanyang mga lupain. Gayunman, halos hindi pa nagagalaw ang mga lupain, at mas marami pa siyang nakikitang hayop kaysa sa isang zoo. At ang kakaibang hugis ng mga punong baobab ay lalo lang nagpapalakas sa pakiramdam ng sinaunang kalikasan, na para bang nasa ibang mundo ka.

Malawak naman ang nasasakupan ng hanay ng mga kabundukan mula sa kalayuan na tila hindi mo makita ang hangganan nito. How I wish I could just live a simple life like this. Tipong wala akong kahit na anong klase ng problema na kailangang intindihin. Pagkagising mo sa umaga ay agad na bubungad sa ’yo ang maganda at maaliwalas na tanawin ng kalikasan habang sumisimsim ng mainit na kape. Mapait akong ngumiti. What an impossible dream. Dahil sa klase ng mundong ginagalawan ko ngayon ay hindi puwede na makampante ka at hindi rin ganoon kadaling magkaroon ng tahimik na buhay.

” hindi ko mapigilang tanong nang muli itong dumistansya sa akin upang hubarin na din ang sarili niyang saplot sa katwan. “Meron…pero much better kung dito tayo mag start sa sala. Para naman maiba ang environment.” Nakangiti nitong bigkas. Hindi ko naman maiwasan ang mapangiwi. Talagang may environment -environment pa siyang naiisip ha?

Pero I really do like it! Yeah. Heto na naman ang spirito ko sa pag-appreciate ng arts at pagiging nature lover ko. Di ko talaga ipapatalo ang pagiging loyal ko sa nature! Mother Earth! Karamay mo ako. Itong supot ng junk food, itatapon ko po sa tamang lalagyan. Kaya chilaks. Love you Mother Earth! Sa gitna ng greenhouse may… Wow! May parang bahay. Tipong bahay na maka-pro nature. Ang ganda.

mahinang sagot ni Gaia. Tumingala siya sa butas kung saan sila nahulog. Hindi siya makapaniwala na nagmukha ’yong tuldok sa sobrang lalim. Ano’ng uri ng butas iyon kung bakit ganoon ito kalalim? “Hindi tayo maaaring magtagal dito. Kailangan na nating umalis. Hindi na tayo maaaring dumaan pabalik sa butas. Imposible na tayong makaakyat diyan,” sambit ni Hugo.

tanong ni Nathalie, nagulat pero natatawa. “Gusto ko lang na maaga tayong makaalis. Medyo mahirap akyatin ang bundok, kaya mas okay nang hindi tayo abutan ng init o ng biglaang ulan. Plus, the weather’s really good today—sayang naman kung hindi natin sulitin.” Ngumiti si Calix habang sumenyas sa kanya na bumaba na. “Alright, baba na ako!” sagot ni Nathalie.

Agad nilang naunawaan na hindi totoo ang sinabi ko tungkol kay Lolo George. May ilan pang napahagikgik habang dahan-dahang umatras, wari bang ayaw madamay sa tensiyong namamagitan sa amin. Ganito ang kalakaran sa mundo ng mayayaman—punô ng plastikan, patagong patutsada, at larong kailangang sabayan ng utak. At iyon ang bagay na hindi pa rin kayang sabayan ni Jansen.

" Hindi naman na masama kung madagdagan pa ng isang araw ang pag stay natin dito. Ang bigat naman sa dibdib kung umalis tayo kaagad bukas nang hindi man lang natutulungan 'yong ibang nawalan ng matitirahan. " Napabuga ako sa hangin nang bumalik sa isip ko 'yong pagkawasak ng ilang bahay dahil sa malaking bitak ng lupa. Nakakapanlumo. Paano kaya ulit sila magsisimula nito?

Habang may seryosong ekspresyon sa kanyang mukha, nagtanong siya, "Ano ang First Calamity?" Ang sabi ng custodian, "Malaki ang magiging pagbabago ng Earth. Uulan ng itim na tubig mula sa kalangitan, at maraming mga virus mula sa ibang mundo ang makakarating dito. Ang mga makakapag-adapt sa virus ay lalakas ang pangangatawan, habang ang mga hindi naman masasanay sa bagong kapaligiran ay mamamatay." Pinaliwanag ng custodian kung ano ang maaaring mangyari.

Napaupo ako sa sahig at doon ay malakas na humagulgol. Totoo nga ang kasabihan na kasunod ng kasiyahan ang kalungkutan kaya dapat kapag nararamdaman mong sobrang saya mo, dapat ihanda mo rin ang sarili mo sa kalungkutan na darating. Dahil ang kalungkutan ay ang pagsubok na ating kailangangang daanan bago makamit ang buong kasiyahan. Tahimik na tinignan niya ako hanggang sa mapagdesisyonan niyang lumapit. Gustuhin ko mang pigilan siya pero sa tingin ko ay wala na akong lakas sa lahat.