Hugot Tungkol Sa Kalikasan Mga Nobela at Kwento

Sa ating mga puso, may mga kasabihan na sadyang nagbibigay-diin sa napakahalagang ugnayan natin sa kalikasan. Isang halimbawa ay ‘Ang hindi marunong lumingon sa pinanggalingan ay hindi makararating sa paroroonan’, na nagbibigay-diin sa ating pangangailangan na pahalagahan ang ating mga ugat at ang ating kapaligiran. Ito ay tungkol sa pagrespeto sa kalikasan at kung paano ito nagbigay ng sustento at mga aral sa ating kasaysayan. Ipinapakita nito na sa kabila ng kung gaano tayo ka-abalang naglalakbay, mahalaga pa ring pahalagahan ang mga bagay na naghubog sa atin.

Mayroon ding kasabihang ‘Sa bawat kagandahan, may kasamang sakripisyo’, na nagbibigay-diin sa katotohanang kailangan nating magbigay upang mapanatili ang magandang kalikasan. Sa panahon ng modernisasyon at urbanisasyon, tila nalilimutan natin ang mga sakripisyong ginawa ng mga nakaraang henerasyon para sa kalikasan. Kaya, kapag tayo’y naglalakad sa mga parke o bundok, magandang mabalik-tanaw kung ano ang mga sakripisyo at pagsisikap na kailangan upang mapanatili ang ganitong kagandahan.

Bilang isang tagahanga ng kalikasan, madalas kong naiisip ang mga kasabihang ito habang naglalakbay. Sa bawat pag-akyat ko sa mga bundok o pagbisita sa mga kagubatan, ramdam ko ang koneksyon sa mga sinasabi nila. Laging nagiging paalala na sa kabila ng ganda ng kalikasan, narito tayo upang protektahan ito. Tila ba may mga aral tayong natutunan hindi lang mula sa kalikasan kundi pati na rin sa mga nakaraang henerasyon, na nagiging gabay sa ating kasalukuyan at hinaharap.

Sa tuwing naiisip ko ang kalikasan, palagi akong natutukso na alalahanin ang kasabihang ‘Ang kalikasan ay hindi isang lugar na bibisitahin. Ito ay tahanan.’ Napakagandang pagsasalamin ito sa ating koneksyon sa ating kapaligiran. Sinasalamin nito na ang kalikasan ay mahigpit na bahagi ng ating buhay. Minsan, naglalakad ako sa parke at tinitingnan ang mga puno at bulaklak, at napagtanto ko na dapat tayong maging mapagmalasakit sa mga ito. Mahalaga na hindi lang tayo naninirahan dito kundi dapat tayong maging tagapangalaga. May isa pang kasabihan na ‘Walang mas magandang lugar kaysa sa bahay’ na talagang nakatagpo rin ako ng katotohanan. Makikita natin na ang bawat tao ay nakadikit sa kanilang sariling lugar, at ang pagsisikap na alagaan ito ay nagbibigay-diin sa responsibilidad natin bilang mga tao. Sa kabila ng lahat ng pagsubok, ang pagkakaroon ng mga likas na yaman ay isang biyaya na dapat na pahalagahan.

Talaga namang mabigat ang loob mo kapag nalalaman mong ang kalikasan ay nasa panganib, hindi ba? Ang mga kasabihang tulad ng ‘Walang kalikasan, walang kinabukasan’ ay kadalasang nag-uudyok sa atin na muling pag-isipan ang ating mga aksyon. Ang buhay natin at ng mga susunod na henerasyon ay nakasalalay sa wastong pangangalaga ng mga yaman ng kalikasan. Laging bumabalik ang ideya na dapat tayong magtulungan upang mapanatili ang balanse sa paligid natin. Habang lumilipat tayo mula sa iisang henerasyon patungo sa iba, ang mga kasabihang ito ang nagsisilbing alaala ng ating responsibilidad. Isa pang paborito ko ay ‘Ang kalikasan ay hindi nagmamadali, ngunit ang lahat ay nakakamit.’ Sadyang kailangan natin ng pasensya at pag-unawa sa ritmo ng kalikasan.Bawat araw may bagong leksiyon tayo mula dito.

Walang ibang magbibigay sa atin ng ganitong mga aral kundi ang kalikasan. May mga kasabihan na tayong puwedeng gawing gabay, tulad ng ‘Itaguyod ang iyong ugali sa kalikasan.’ Sa mga pagkakataon na nakakaramdam ako ng pagod o stress, napakaeroplano ng pagpunta sa mga bundok o tabi ng dagat. Ito ang mga puwesto na nagbibigay sa akin ng kapayapaan at pagmumuni-muni. Kaya't sana, patuloy tayong mamuhay gamit ang mga kasabihang ito para higit na maunawaan ang ating relasyon sa kalikasan at lahat ng yaman nito. Kailangan natin siyang alagaan, hindi lamang para sa ating sarili kundi para sa hinaharap.

Sa mga tanaga tungkol sa kalikasan, marami tayong pwedeng pag-usapan. Isang tanyag na halimbawa ay ang tanaga na naglalarawan sa kagandahan at yaman ng kalikasan, na kadalasang tumutok sa mga elemento ng kalikasan gaya ng mga puno, ilog, at mga bundok. Halimbawa ng isang tanaga ay: 'Sa ilalim ng mga punong mat高 বিতির, ang hangin ay dumarapo, ligaya’t kapayapaan, sa kanyang likha'y huhubog.' Ang mga tanaga na ito ay tila nagbibigay-diin sa kahalagahan ng pag-aalaga sa ating kapaligiran. Ang mga tulang ito ay nagbibigay ng inspirasyon na pahalagahan ang mga simpleng bagay sa ating paligid, na madalas nating nalilimutan o ipinagwawalang-bahala.

Mayroong mga tanaga na naglalaman ng mga mensahe tungkol sa pakikipag-ugnayan ng tao sa kalikasan, na nagbibigay-diin sa koneksyon natin sa mundo. Halimbawa: 'Sa pagsibol ng umaga, ibubuga ang liwanag, ang isang bulaklak ay sumasayaw sa mga ulap.' Napaka-perpekto ng ganitong klasikong anyo ng tula sa pagsasalarawan ng mga karanasan at emosyon ng tao sa mga tanawin ng kalikasan. Para sa akin, ang mga salitang ito ay parang musika na umaabot sa puso, nalilikha ang isang kamangha-manghang larawan ng ating mga natural na yaman.

Kadalasan, ang mga tanagang ito'y may dalang mensahe hinggil sa climate change at mga isyu ng kapaligiran, marami ring mga makata ang gumagamit ng anyong ito upang ipahayag ang kanilang pagkabahala. Kung iisipin, tila isang agham ang pagsasama-sama ng mga salita upang lumikha ng mas malalim na pagkakaunawa at pakikiramdam sa kalikasan. Nakakabighani kung paano ang mga simpleng taludtod ay puwedeng magsalamin ng ating mga relasyon hindi lamang sa kalikasan kundi pati na rin sa bawat isa sa atin.

Tulad ng mga tanaga, ang mga salin ng mga ito sa mga makabagong anyo ng sining, tulad ng mga kanta o visual art, ay patuloy na nagbibigay ng bagong boses sa ating mga nararamdaman tungkol sa kalikasan. Kaya't hindi lang ito tila mga simpleng taludtod, kundi mga pangako ng pag-ibig at pagkilos para sa ating inang kalikasan.