Novel & Cerita Inang Kalikasan

sabi ni Luna. "Napakaganda, ang kalikasan ay napakabait sa tao at gayundin ang kabaligtaran. Ang mga kaugalian at tradisyon na nananatili pa ring matatag ay nagpaparamdam sa atin na napakaswerte nating mabuhay sa gitna nila. Lahat ay nabubuhay nang payapa at magkatabi, nagtutulungan at nag-aalagaan. Mabuti man ang tao, kalikasan, at hayop ay nakakapamuhay nang maayos. Alam ng mga tao na ang kalikasan ang nagpapayaman at nagpapaunlad sa kanila, kaya't inaalagaan nila ito nang mabuti. Hindi makakakita si Kai ng kahit isang taong nangahas na sumira ng mga halaman nang walang pakundangan, kahit na isang hibla ng damo."

sagot nito habang suot sa mukha ang plastic na ngiti. Pagkalabas niya ng bakuran, agad siyang dumiretso pauwi sa kanila. Hindi niya alintana ang putik sa daan, ang hamog sa paligid, o ang pagod sa katawan. Isa lang ang nasa isip niya. Kailangang malaman ni Kalix ang totoo.

Ang kafugo na katulad sa hugis ng tainga ay nakakagamot sa pagkabingi ng isang tao. Natutuwa akong iisipin na ang kalikasan ay tila isang malaki at malawak na pagamutan dahil naroon na lahat ng kakailanganin para mapainam ang kalusugan nino man. Halos palubog na ang araw nang matapos kami. Isa-isa naming binalik ang mga buslo sa karetela at maging ang mga prutas at manok na binigay ng pamayanan.

Kalikasan, ang nagbibigay ng kapayapaan sa aking pakiramdam. Halos ilang oras na rin akong nakaupo sa tabi ng ilog. Pinagmamasdan ko lang ang lahat. Ang tahimik ng buong paligid at ang sarap nitong pakinggan, tanging tunog lang ng kalikasan. Magtatakipsilim na kaya bumalik na ako sa aming lupain. Naglakad na lang ako pabalik. Mabilis na natapos ang araw ko ngayon.

Mas masarap pa siguro siyang kainin kaysa sa niluluto niya. Gusto kong batukan ang sarili sa naisip? Umaandar na naman kasi ang kalandian cells ko sa katawan! Ano bang air pollution ang pumasok sa utak ko? Bakit ba nag-iisip ako ng kalandian habang tinitingnan ko siya?

gumaralgal ang boses ko. “Alam mo ba kung ano ang bumubuhay sa mga tao rito? Pagsasaka at pag-aalaga ng mga hayop. Ang kalikasan ang tunay na yaman ng Solara. But property developers like you keep promising a better future while destroying what makes this place special. Mirasol ang natitirang puso ng Solara. Kapag sinemento ninyo ang mga bukirin para gawing mga kalsada at subdivision, mawawala ang tahimik at masaya naming pamumuhay. Para lang sa modernisasyon at sa negosyo ninyo… kami ang mawawalan ng tahanan, Malik.”

Nakita niya ang pag-aalinlangan sa mga mata ni Ginnie, pagkatapos ay kalmado niyang tinitigan si Ginnie at ipinaliwanag, “Huwag kang magduda, tama ang pagkakaintindi mo. “Natural disasters, man-made disasters, kung ano man ang maisip mo. “Pati na ang mga bagay na hindi mo maisip. “Maaksidente ang sasakyan, malaglag mula sa isang building, malunog, mamatay mula sa sakit, sunog, kidnapping…”

Salamat sa illegal loggers na walang pakundangan, nasira na ang kalikasan kapalit ng pang laman sa sikmura. Sumuyap ako sa lilim ng puno ng mangga nang sumagot. “Ano ba ang tingin mo sa lugar ninyo, euphoria? Nirvana? Mas ayoko sa siyudad. Polluted ang mga utak ng tao at ilado o may formalin ang mga kinakain. Dito sa amin, sariwa ang mga isda at organic ang mga gulay. Sariwa ang hangin. Higit sa lahat mababaw lang ang kaligayahan ng mga tao dito.” Walang sagot, tiningala ko siya. “Ano, gusto mo nang bumalik?”

Ang pagpatay sa ibat-ibang uri ng hayop para lang sa mga luhong hindi naman talaga kailangan. Sa mga nagdaang panahon at paglawak ng modernasasyo'y nauubos na rin ang kalikasang pinangkukunan ng lahat. At hindi ako makapaniwalang, maging ang mga nangangalaga sa kalikasan katulad ng mga diwata'y nagawa na ring tugisin o saktan para lang matustusan ang walang hanggan pangangailangan. Bagay na lubos kong ikinalulungkot, dahil sa unang pagkakatao'y ikinahiya ko ang mundong kinagihasnan ko.