Inang Kalikasan Novels & Stories

sabi ni Luna. "Napakaganda, ang kalikasan ay napakabait sa tao at gayundin ang kabaligtaran. Ang mga kaugalian at tradisyon na nananatili pa ring matatag ay nagpaparamdam sa atin na napakaswerte nating mabuhay sa gitna nila. Lahat ay nabubuhay nang payapa at magkatabi, nagtutulungan at nag-aalagaan. Mabuti man ang tao, kalikasan, at hayop ay nakakapamuhay nang maayos. Alam ng mga tao na ang kalikasan ang nagpapayaman at nagpapaunlad sa kanila, kaya't inaalagaan nila ito nang mabuti. Hindi makakakita si Kai ng kahit isang taong nangahas na sumira ng mga halaman nang walang pakundangan, kahit na isang hibla ng damo."

sagot nito habang suot sa mukha ang plastic na ngiti. Pagkalabas niya ng bakuran, agad siyang dumiretso pauwi sa kanila. Hindi niya alintana ang putik sa daan, ang hamog sa paligid, o ang pagod sa katawan. Isa lang ang nasa isip niya. Kailangang malaman ni Kalix ang totoo.

Kalikasan, ang nagbibigay ng kapayapaan sa aking pakiramdam. Halos ilang oras na rin akong nakaupo sa tabi ng ilog. Pinagmamasdan ko lang ang lahat. Ang tahimik ng buong paligid at ang sarap nitong pakinggan, tanging tunog lang ng kalikasan. Magtatakipsilim na kaya bumalik na ako sa aming lupain. Naglakad na lang ako pabalik. Mabilis na natapos ang araw ko ngayon.

Ano bang problema niya? "Ano po bang nangyayari?" teka pinagpapawisan siya ng malamig, ano bang nangyayari rito. "Kung wala lang akong atraso sayong bata ka, iniwan na kita ritoo. Alam mo namang hindi kami maayos ng Diyosa ng Kalikasan hindi ba?" hah, wala akong alam dyan. Ano namang nalalaman ko sa bagay na iyon?

biglang tanong niya. Sumulyap ang driver sa rearview mirror at nagsalita, “Iiwan ko ang environment na ‘yon.” Hindi siya nagsalita at napangiti. “Minsan ko na rin pong narinig ang kasabihan tungkol sa isang ibon, Ma’am. Kapag ang ibon ay nakatira sa isang lugar na laging mausok, walang source ng tubig at pagkain, syempre magkakasakit ang ibon. Pero kapag lumipat siya sa ibang lugar tulad ng kagubatan kung saan malaya siyang makalipad na walang pumapana sa kanya, may tubig, at sariwa ang hangin, magiging healthy siya,” saad nito. “Ang ibon na yon ay parang tao lang. Kapag masyado na pong toxic ang kapaligid sa ‘tin, magkakasakit tayo. Kung hindi man physically, pwedeng mentally at emotionally

gumaralgal ang boses ko. “Alam mo ba kung ano ang bumubuhay sa mga tao rito? Pagsasaka at pag-aalaga ng mga hayop. Ang kalikasan ang tunay na yaman ng Solara. But property developers like you keep promising a better future while destroying what makes this place special. Mirasol ang natitirang puso ng Solara. Kapag sinemento ninyo ang mga bukirin para gawing mga kalsada at subdivision, mawawala ang tahimik at masaya naming pamumuhay. Para lang sa modernisasyon at sa negosyo ninyo… kami ang mawawalan ng tahanan, Malik.”

Salamat sa illegal loggers na walang pakundangan, nasira na ang kalikasan kapalit ng pang laman sa sikmura. Sumuyap ako sa lilim ng puno ng mangga nang sumagot. “Ano ba ang tingin mo sa lugar ninyo, euphoria? Nirvana? Mas ayoko sa siyudad. Polluted ang mga utak ng tao at ilado o may formalin ang mga kinakain. Dito sa amin, sariwa ang mga isda at organic ang mga gulay. Sariwa ang hangin. Higit sa lahat mababaw lang ang kaligayahan ng mga tao dito.” Walang sagot, tiningala ko siya. “Ano, gusto mo nang bumalik?”

Ang pagpatay sa ibat-ibang uri ng hayop para lang sa mga luhong hindi naman talaga kailangan. Sa mga nagdaang panahon at paglawak ng modernasasyo'y nauubos na rin ang kalikasang pinangkukunan ng lahat. At hindi ako makapaniwalang, maging ang mga nangangalaga sa kalikasan katulad ng mga diwata'y nagawa na ring tugisin o saktan para lang matustusan ang walang hanggan pangangailangan. Bagay na lubos kong ikinalulungkot, dahil sa unang pagkakatao'y ikinahiya ko ang mundong kinagihasnan ko.

Carrier ng mga sakit kaya kailangan paliguan ng alcohol. Well siya lang naman ang pinaka-malinis at sensitibo pagdating sa kalusugan at kalinisan ng kanilang boss. @Death Wish

“Then what?” Bahagya siyang lumapit pa, halos magdikit na ang mga noo namin. “Tension,” sagot niya, diretso sa mata ko. “The kind you don’t want to admit.” Parang may sumabog sa dibdib ko sa sinabi niya. “S…st..stop assuming things,” agad kong sagot, sabay tulak sa dibdib niya. “Hindi lahat umiikot sa’yo.”