Hugot Sa Kalikasan Romane & Geschichten

Tandang- tanda ko pa ang laging sinasabi sa amin ni papa. Ang mga halaman ay nagpapakulay sa paligid. Kung hindi mo aalagaan at didiligan ay hindi ito magkakaroon ng buhay at hindi natin masisilayan ang ganda ng kapaligiran. Tulad ng dalawang taong nagmamahalan kung hindi iingatan ang pag-iibigan ay hindi magpapatuloy ang masayang pagsasama ng dalawang tao.

Manyak na ba talaga ako? Eh ano? Tinatawag nga ng kalikasan eh, dapat nga na iungol. Bopols talaga ako. Sumampa ako sa kama at narinig ko naman na sumara yung pinto ng banyo. Nakahinga ako ng maluwag. Pati nga pala sinasabi ko sa kanya tungkol kay Blaze ay nawala sa utak ko. Bwisit kasi. Ang laki kasi ng kwan niya. Hindi pwedeng hindi iyon tingnan talaga.

Hiningi nila ang tulong ng ating Alyansa, hindi upang ipagtanggol sila sa pamamagitan ng sandata, kundi upang tulungan silang ipaliwanag sa iba na ang pagkasira sa kalikasan ay walang hangganan — na ang bawat pagkakamali ay dadaloy sa hangin, sa tubig, at sa ulan hanggang sa maabot nito ang lahat. Nang tipunin ang lahat ng kinatawan, nagkaroon ng matinding pagtatalo. May mga nagsabing hindi na natin sakop ang mga ganitong bagay, na ang mga gawain sa malalayong lugar ay hindi na natin kayang pigilan, at na baka kapag nakialam tayo ay magkaroon tayo ng kaaway na makakasira sa ating sariling kapayapaan. May mga nagsabi rin na ang pagbabago ay natural na bahagi ng mundo, at hindi natin dapat sis

Mabuti na lang at private ang property na ito, kaya mas lalo kong na-e-enjoy ang view dahil bukod sa sariwa ang hangin, maganda rin ang tanawin, hindi kagaya kung para sa publiko ito. Sobrang kalat, tapos maraming pagkain na ang nakabalandra sa gilid, kaya siguradong kung saan-saan na lang itatapon ang mga basura nila dahil iisipin nila na may maglilinis naman. And I hate that mindset. We only have to protect nature by respecting it; isn't that hard to do? "Gusto mong tumayo para malapitan natin sila?" Bulong niya sa akin, nagkibit-balikat ako.

Talagang masisira ang kalikasan dahil sa mga polusyon tulad ng; polusyon sa hangin, tubig, at lupa. Maraming mga nagtataasang mga gusali at pabrika ang nadadaanan namin. Napatingala ako sa bughaw na kalangitan. Nililipad ang mga buhok ko dahil sa lakas ng hangin. Isang hangin na tinuturing kong mapanlinlang.

Pagkaraan ng ilang hakbang, nakita ko ang mga pira-piraso ng isang bahay-pukyutan sa lupa, ang mga bubuyog ay wala kahit saan. Napasimangot ako. Nakakatakot kung gaano kalakas ang kapangyarihan ng kalikasan, kung paano ang pag-aalboroto na tumagal lamang ng ilang oras ay maaaring magdulot ng napakaraming pinsala at kumitil ng napakaraming buhay. Kahit na ang pinakamahusay na mamamatay-tao sa mundo ay hindi malapit na tumugma sa talaan ng Inang Kalikasan, at walang sinuman ang makapaghuhula kung kailan siya susunod na papatay. Kadalasan kapag hindi ito inaasahan ng mga tao, at kapag sinimulan na niya ang kanyang pagpatay, walang makakapigil dito. Kahit ang digmaan ng mga malalaking grupo ng m

huling dinig niya bago naging tahimik ang lahat sa isip niya at nilamon ng kadiliman ang lahat. NAGSISIGAWAN ANG LAHAT mula sa iba’t ibang dako dahil sa talim na galit ng kalikasan. Maraming ang nagtutungo sa kung saan-saan na hindi malaman kung anong gagawin.

Ang Pagdating ng Panibagong Hamon at Pagbangon Limang taon pa ang lumipas, ang mundo ay naharap sa isang malaking hamon — isang matinding pagbabago ng klima na nagdulot ng mga bagyo, tagtuyot, at pagtaas ng lebel ng dagat sa ilang bahagi ng mundo. Ang bayan ng Daraga ay hindi nakaligtas sa epekto nito — ang ilang bahagi ng bayan ay binaha, at ang ilang mga taniman at isdaan ay nasira.

Tapos back to base kami kung saan kami kanina nagsimula. Ewan ko lang kung hindi niya isumpa ang Summer sa lahat ng lyrics ng kanta. “Paano ka dito nakakatagal?” Ibinagsak niya uli ang mga dala nang matawid pa namin ang isang ilog na natuyo na. Salamat sa illegal loggers na walang pakundangan, nasira na ang kalikasan kapalit ng pang laman sa sikmura.

[The Echo of Yesterday] Ang hangin sa labas ng Sierra Madre ay hindi na amoy sunog na kable at ozone. Sa halip, ito ay may halimuyak ng basang lupa at mga ligaw na bulaklak—isang amoy na halos nalimutan na ni Lia sa loob ng limang taon ng paninirahan sa mga bakal na lungsod. Ngunit ang kapayapaan ng kalikasan ay kabaligtaran ng bagyong namumuo sa loob ng kanyang dibdib habang nakatitig sa kanyang retinal display.