Novel & Cerita Hulog Ng Langit Kahulugan

Bukas ng gabi na yon. Oo nga basta humanda kana dahil mababasag na yang MUNAY mo. Marating mo narin ang langit na sinasabi ng iba. Langit? Bakit? Mamatay ba ako kapag makuha sa akin ang iniingatan ko? Ano kaba naman Scarleth. Mamatay agad? Hindi ba pwedeng nasarapan kalang kaya ka makarating sa langit? Hindi kita maiintindihan, sabi mo marating ko na ang langit. E patay na yung tao kapag marating yung langit ah.

This is what Angelo had seen that night after the crumbling of thunders and lightnings. "Sa muling pagtatago ng araw sa buwan, ang kalangitan ay mayayanig Masasadlak ang lahat sa isang trahedyang walang kasing bagsik. Magtutuos ang liwanag at ang dilim sa isa pang pagkakataon Titigil ang oras at ang lahat ay hihinto, dadagundong ang katapusan

"AAAHHHHH!" Gulat na napaatras ako nang biglang kumidlat ng malakas. Muli akong sumilip sa bintana upang tingnan kung umuulan ba, pero nakapagtataka dahil walang ulan ngunit bakit bigla na lang kumidlat na sinabayan pa ng malakas na kulog. Tiningala ko ang langit pero walang ulang nagbabadya. Malinis ang langit pero may paminsan-minsang pagkulog at pagkidlat. "Uulan kaya? Pero wala namang ibinalita kanina na uulan ngayon."

Seryoso ang ekspresyon ng kaniyang mukha. “Hay*p, kakaiba ang paglabas ng kapangyarihang iyon!” “Anong klaseng kakayahan iyon?” Maraming napatingala habang patuloy ang pagbabago ng kalangitan. Ang tanging nakita nila ay ang pagbalot ng madidilim na ulap sa kalangitan na naging magulo at mas lumakas ang pagkulog. Tila ba nalalapit na ang katapusan ng mundo.

Habang tinitingnan ko ang bawat detalye ng kaniyang ginawa ay maya-maya’y nakita ko siyang lumapit sa akin. “Sa iyo na iyan,” aniya. “Ha? Bakit?” “Basta.” “Eh?” “Tanggapin mo na,” sabi pa niya bago tumingala sa langit. “Mukhang uulan.” “Um?” Agad din akong tumingin sa taas at nakita kong wala ngang mga bituin sa langit. “Paano ba iyan, kailangan ko na ring umuwi. Baka kasi mabasa ako kung aabutin ako ng ulan sa daan.”

Naka tingala lang ako sa langit at tuluyan ng umagos ang luha ko. I raised my hand into the sky like I'm reaching the moon. I sob. Maximilian, bakit ang hirap mong abutin? Nababagay nga ba talaga ako sayo?

Kapag sinira ng maliwanag na kalangitan ang buwan? Bakit magkakaroon ng buwan sa gitna ng maliwanag na kalangitan? At bakit dadaloy ang tubig sa kabilang direksyon? Kakaiba para kay Gerlad ang unang dalawang linya, ngunit makabuluhan naman ang huling linya para sa kanya. Nangangahulugan ito na may mamamatay kapag nahulog ang gintong bulaklak sa lupa.

Kaagad, naramdaman niya ang mahiwagang kapangyarihan ng Langit at Lupa. Ang kapangyarihan ng Langit at Lupa ay dalisay at nagdadala ng nakakaakit na halimuyak. Lumuwag ang kanyang mga pores at habang nilalanghap niya ang dalisay na hangin, nakaramdam siya ng ginhawa sa buong katawan. "Napakahiwagang kapangyarihan ng Langit at Lupa... Ang kapangyarihang ito ay hindi maihahambing sa Dark World o sa bagong universe."

"OHH, LUCY PEARL. KAY GANDANG PANGALAN. NAKAKADEMONYO SA SARAP! PWEDE KO BANG MALAMAN KUNG PWEDE NA NATING SABAY NA PUNTAHAN ANG LANGIT?" "ANONG LANGIT?" "HEAVENLY FEELING! PWEDE KO NA BANG IPASOK SA 'YO ANG KAHABAAN KO?" "OH, FUCK! YUN BA MEANING NO'N? SIGE, IPASOK MO NA!"

ALIRA ASUL ang kulay ng kalangitan, ang alon ay kalma na para bang pinapahiwatig nito na magiging ayos ang panahon ngayon at ang langit ay nagkukulay kahel na indikasyon na malapit ng sumikat ang araw. Ang hangin ay nagsimula ng lumamig kaya napayakap ako sa braso ko sabay napatingin sa orasan.