Romans & histoires Hulog Ng Langit Kahulugan

Tumango si Vera, binulong, "Ang Hexagram of Thunder ay palaging masalimuot. Ang mga sinaunang tao ay may kasabihan na ‘Dumarating ang kulog na may panginginig at halakhak; ginugulat ang paligid nang hindi nawawala ang diwa nito.’ Kapag lumitaw ang hexagram na ito, nangangahulugan ito na may isang hindi inaasahang pangyayari na magaganap, at ito ay tiyak na isang makapangyarihan na kaganapan!" Lalong nagulat si Charlie at hindi napigilang magtanong, "Sino ang may kakayahang gumamit ng mga ulap sa langit para sa panghuhula?" Maging si Vera ay nalilito rin. "Hindi ko alam, pero nagsimula lang ang hexagram na ito nang dumating tayo dito. Sa tingin ko, hindi ito gawa ng tao." Nag-isip si Charlie

pabiro kung sagot. "Pero totoo love, seryoso ako. Hulog ka ng Langit sa'kin," dagdag pa niya kaya tumango na lang ako. "Oo na, sige na," sagot ko at kusa ko siyang hinalikan sa labi. ...

Bukod sa mataba ako? Pagak akong napatawa nang marinig ko ang malutog na kulog ng kalangitan. Na para bang bayad ang langit para damayan akong magdrama. Hindi nga nagtagal ay bumuhos na ang malakas na ulan at dahil wala akong dalang payong ay hinayaan ko na lang na mabasa ako. Mukhang ito naman ang gustong mangyari ng langit. Pinagtitinginan ako habang tulalang naglalakad sa ulan. Halos lahat kasi sila ay nakapayong. Ako lang itong namumukod tanging tila walang pakialam.

Sa papel ang mga salitang nakasulat ay: Tulad ng mga magagaan na ulap na nagsasara ng buwan, tulad ng hangin na bumabalik sa niyebe. Tiningnan ng dalaga ang mga salita at nagtanong, "Miss, ano ang ibig sabihin ng mga salitang ito?" Matiyagang paliwanag ni Lauren, "Ang malabo niyang anyo ay parang ulap na malumanay na tumatakip sa buwan. Ito ay mali-mali na parang mga snowflake na tinatangay ng hangin. Ito ay isang tula na naglalarawan sa Diyosa ng isang ilog."

Tuluyan ng tumigil si Kairus. Umatras ito ng umatras habang nakatingin sa langit or shoul I say, sa isang plane na dumaan sa taas namin. Ang kaninang isang butil na luha ay tuloy na tuloy na itong umagos sa mata ko. Napayuko ako ng wala na talaga. Umalis na ang kaibigan ko.

Iniwan na siya ng mga mahal niya sa buhay. "Anong kasalanan ko?" Nanlilisik ang mga matang tumingala siya sa langit. "Anong kasalanan ko? Bakit ako? Bakit?" Malapit nang kumagat ang hatinggabi kaya mangilan-ngilan na lang ang mga tao sa lansangan. Umiiwas sa direksyon ng dalaga ang ilan sa mga napapadaan doon. May iba na lumapit sa kanya dahil sa pag-aalala.

Sabi pa nito bago tumingala ulit sa langit. “Madami bang bituin ngayon sa langit? Kung oo tumahol ka ng isang beses at kung hindi naman ay kumahol ka ng dalawang beses.” Tumingin ako sa langit, maliwanag ang buwan ngayon at puno ng mga stars kaya kumahol ako ng isang beses.

tanong ni Esteban, halatang litong-lito. “Kapag ang langit ay napuno ng makukulay na ulap ng suwerte at kabutihan, iyon ang hudyat. Sa oras na makita mo ito, saka ka lang maaaring umakyat sa langit,” sagot ni Anna, malamig ngunit malinaw. Makukulay na ulap ng suwerte? Isang masayang palatandaan ba ito? Agad na pinawalang-bisa ni Esteban sa isipan niya ang ideyang iyon. Sa isang mundong tulad nito—walang mabuting bagay na dumarating nang ganoon kadali.

Pareho silang umiiyak, mga luha ng pagkagulat, pagkalungkot, at pagkakita muli sa isa't isa matapos ang mga taon ng paghahanap. Habang mahigpit silang magkayakap, unti-unting dumilim ang kalangitan. Mabigat ang hangin, at nagsimulang pumatak ang ulan, malalaking butil, parang luha ng langit na bumabagsak sa marmol ng mga puntod. At sa ilalim ng dumadagundong na ulap, walang kamalay-malay ang lahat na

“Serenity, sobrang miss na kita. Gusto na ulit kitang makita at mayakap.” Napahugot siya ng malalim na buntong hininga habang nanatiling nakapagkit sa labi ang matamis na ngiti. Tumingala siya sa langit. The day was gloomy. Makulimlim ang langit at tila anumang oras mula ngayon ay babagsak na ang ulan.