Ilang Oras Bago Matulog Ang Nauntog Novels & Stories

Wrong timing talaga ang aking antok. Bumangon ako sa kama para iligpit ang aking mga gamit s ibabaw ng study table. Nakita ko sa maliit na orasan na nakapatong sa aking study table na pasado alas diyes na pala ng gabi. Anong oras kaya ako nakatulog? Pagbalik ko sa kama ko para ituloy ang aking pagtulog ay naalala ko ang aking cellphone. Sino kaya ang nag-text sa ganitong oras ng gabi?

Tiningala niya ang orasang nakasabit sa dingding. 5:30 na ng hapon. Hapon na pala, nasabi niya sa kaniyang isip. Ilang oras din pala siyang natulog ngunit tila ba hindi pa rin sapat ang tagal ng pagkakatulog niya dahil pakiramdam niya ay kulang na kulang pa din iyon.

"Don't you think masyado ng marami naitulong ko sayo. Look Im not god for real I'm only god of love kaya kita tinutulungan at wala na kong pwedeng sabihin kasi magugulo ang oras pag-ginawa ko yon kaya ang masasabi ko lang good luck. Alam mo na isa akong mataas na uri ng anghel kumpara sayo na tao mas magugulo ko ang oras. Pero sana kahit tao ka wag mo masyadong guluhin ang oras. Baka mapadali ang kinakatakutan mo." Yon lang at nawala na naman to and everything move again sayang di man lang ako naka kiss kay M. At ano bang ibig sabihin ng batang yon naguguluhan na ko? Takte ano ba yon nakakakaba. Ano na mangyayari? Gusto ko tuloy yakapin si M. Takot na takot talaga ako.

NAGING AKIN SIYA MATAPOS NG ISANG GABI ANG GABING HINDI INAASAHAN Ang ulan ay tumutulo nang malakas sa bubong ng maliit na tindahan ng kakanin ni Tita Linda—ang pinsan ng nanay ko. Nasa sulok ako, nagwawalis ng sahig habang tinitingnan ang orasan: alas-diyes na ng gabi. Dapat ay uuwi na ako, ngunit inutusan ako ni Tita Linda na hintayin siya dahil kukuha daw siya ng bagong stock ng puto.

Kahit pa nga ito rin ang iniiwasan nitong pagkatiwalaan naman sa ibang bagay. Bumalik si Anastacia sa silid. Magpapaalam sana siya rito pero nakatulog na pala ‘to. Ilang araw na rin ‘tong nahihirapang matulog. Ang mga bampira raw ay para pa ring mga tao hanggang dalawampu’t isa ng mga ‘to na nangangailangan ng pahinga at tulog. Pero pagkatapos no’n, magsisimula na rin magbago ang katawan ng mga ito at makakayanan ng ‘di magpahinga palagi. Kaya na ng mga itong ‘di matulog kahit isang buong linggo, may ilan pang kinakaya ang isang buong buwan. Itinaas niya ang kumot nito at hinayaan na lamang ‘tong magpahinga. Gumawa na lamang siya ng sulat dito at iniwanan ‘yon sa mas makikita nitong lugar.

Syempre kailangan nila ihanda kasi iyon ang papalit kay Papa kung sakali. Napatingin ako sa time na nasa phone ko at nakitang alas-otso na ng umaga. Medyo masakit pa ang ulo ko dahil anong oras na ako nakatulog. Ang pangit talaga ng sleeping routine ko. Minsan alas-dos na ng madaling-araw ako nakakatulog. Buti na lang talaga ay sabado at walang gagawin. Natawagan ko na rin si Manang kanina at sinabi ko na pasukin niya 'yong room ko at ilabas na 'yong mga maleta ko. Nagtanong pa siya kung bakit at sinabi ko na lang sa pagbalik ko sa bahay na lang sasabihin.

Maliligo na sana siya nung hilain siya ng kama para matulog. Mabilis napatingin ang kaniyang mata sa orasan. Nasapo na lang niya ang noo at mabilis na tinakbo ang banyo para mabilisan maligo. Apat na oras siyang tulog! Kailangan niyang maghanda ng lunch nila mag-asawa. Isang bestidang hanggang tuhod ang kaniyang piniling suotin nung matapos siyang maligo. Tinali niya rin ang buhok kahit basa pa ito matapos suklayin.

Nagtawanan lang ang mga hudyo. ~~~~~~~~~~~~~~~~~ Nagising ako dahil sa may malakas na pagkakatok sa pintuan. Kulang nalang ay magiba ang kawawang kahoy na pintuan ng aking bahay dahil sa tindi ng kung sino mang poncio piloto mang iyon. Napatingin ako sa aking orasan. 11:43 palang ng tanghali. Si Rona ba ito? Alam naman nitong pag rest day ko ay ayaw kong maistorbo sa aking pagtulog. Once a week na nga lang ako matulog ng maghapon iistorbohin pa ako.

“Totoo ‘yon. Alam kong ayaw mong tahimik ako.” Napahinto siya, bahagyang natawa. “Oo na. Sige. Basta matulog ka muna.” “Babalik ka agad?” “Oo.” “Promise?” “Promise.” “Ano oras?” “Bwisit. Mga trenta minutos.” “Okay. Timer ako.” “Hay naku.” “Anthony…” tawag ko ulit bago siya tuluyang makalabas. “Ano pa ba?” halata ang inis.

Umangat ang sulok ng kaniyang labi, at dahan-dahang tumango. “May trabaho pa tayo!” singhal ko sa kaniya. “May meeting din ako bukas.” “Your meeting is around ten o’clock, right? If we sleep around two o’clock and you wake up at nine o’clock, you already have seven hours of sleep.” Tuluyan ng nalaglag ang aking panga sa kaniyang sinabi. Talagang binilang niya kung ilang oras ang magiging tulog ko? Hindi ako makapaniwala!