Novel & Cerita Hulog Ng Langit Kahulugan

ALIRA ASUL ang kulay ng kalangitan, ang alon ay kalma na para bang pinapahiwatig nito na magiging ayos ang panahon ngayon at ang langit ay nagkukulay kahel na indikasyon na malapit ng sumikat ang araw. Ang hangin ay nagsimula ng lumamig kaya napayakap ako sa braso ko sabay napatingin sa orasan.

Pinagmamasdan na namin ngayon ang buwan na nasa gitna na ng kalangitan na para bang nakatingin sa amin. "Nagkamali pala ako. Akala ko 'yung Mt. Opao ang naglapit o nagdala sa atin sa langit, ngunit tayu-tayo rin lang naman pala," biro niya at hinalikan ang aking ulo. Niyakap niya na rin ako at sakto naman ito dahil unti-unti ko na ngang nararamdaman ang paglamig ng hangin.

“Eh kasi nga hindi mo nagawang lutuin ng maayos-“ “Eh paano ngang makakapag luto naman kasi ng maayos eh ang likot ng daliri mo?” Wala sa sariling sabi ni Faith, it took her a while before realizing what she had said and damn it to hell that it was already too late, nasabi niya na ang isinumpang mga salitang iyon.

Dun ako nagsimulang humagulgol, ang kaninang luha lang ay hagulhol na. Sumasabay din ba ang langit sa nararamdaman kong sakit? Tumingin ako sa kalangitan kahit hindi kaya nang mga mata ko ang bawat patak ng ulan saka pumikit ako, nararamdaman ko ang pag agos ng tubig ulan sa mukha ko, kasabay ng pag agos ng mga luha ko.

[“Huwag. Ang sabi ni Rey, nagbabanta ang langit diyan. Mukhang may malakas na ulan ang parating.” Saka lang tumingala si Analyn sa langit. Tama nga ang lalaki. Sobrang dilim nito, parang hindi lang basta ulan ang babagsak. Mabuti na ngang makauwi na siya agad bago pa siya abutan ng malakas na ulan. Walang ibang choice si Analyn kung hindi ang sumagot ng, “Okay.”

Syempre mga kagaya ko din na adik talaga sa kwek-kwek. Sino ang ayaw niyan? Uupakan ko talaga. Ang arte. Tikman niyo ng malasap ninyo ang sariwang itlog mula sa quill. Yan! Even, dahan-dahan lang. Kunyari pangalan mo Heaven, na kapag nai-translate, langit. Okey po! Okey na ako sa Even, meron pa kasing nalalaman na i-tatranslate. Pwede wag na?

Tinulungan na niya ito sa pagkilos hanggang sa sabay nila naabot ang biyaheng langit. Parehong habol ang hininga nang humupa ang init ng kanilang mga katawan. Hindi agad nakababa ang dalaga sa kandungan ng huli dahil ayaw nito. Nais pa umano nitong namnamin ang katatapos lang nilang pag-iisa.

Malakas ang buhos ng ulan. Marahas din ang pag-ihip ng hangin sa kapaligiran. Sa ‘di kalayuan ay panay ang pagguhit ng kidlat sa papadilim nang langit, kasunod niyon ang kulog na yumayanig sa kalupaan ng burol.

At sa mapayapang atmospera ng kagubatan, may hagod ng kakila-kilabot na tinig ang sumasaliw sa hangin: "Ang mga ugat ay hindi laging nakatanim sa lupa! Ang mga buto ay hindi laging nakalibing na lamang! Ang tulog na utak ay hindi maaaring sayangin...." Panandalian itong mapapatiran ng hangin. Mauubo at dahan-dahan muling magwiwika: "Ako ang hangin at ang bagong daloy ng buhay! Ang magiging batayan ng pagsuway! Ako ang kasalungatan ng inyong kaligtasan at ang tanim n'yong sing itim ng budhing kriminal. Kailanman ay hindi kayo magiging handa at hindi.... hinding hindi ko kayo titigilan!!!!!!,"

“Don’t be sad, Mommy. Lolo is happy in heaven, right?” I kissed her on the forehead. “Yes, baby. I’m sure he is. Especially now that he sees all of you.” Nilingon ko ang langit—maliwanag, mapayapa, at tila ba pinapaalala sa akin na kahit gaano pa kasakit, may liwanag pa rin sa gitna ng lahat ng nawala. "Come on, guys," I said after a long moment. “Let’s say a prayer for Lolo.”