I Can't Find Your Silver Lining นิยาย & เรื่องราว

“Siya ang patron ng Kiara Cloud Mountain. Napakabait niyang tao, at inaalagaan pa niya ang mga mahihirap na tulad ko. Sa tuwing nahaharap ako sa mga paghihirap at hindi ko kayang pakainin ang aking sarili, pinupuntahan ko siya para humiling ng ilang mga panustos na tulong.” Dahil dito na ang paksa, naguguluhan ang tanong ng matanda, “Mukhang mayaman kayong dalawa sa unang tingin. Walang paraan na hinahanap mo siya para sa ilang mga relief supplies, tama ba?" Tumawa ng malakas si Aries. "Hinahanap namin si Mr. Silver para sa kanyang tulong." “Naku, kung ganoon ay hindi dapat maging problema. Si Mr. Silver ay napakabait at mapagbigay. Umupo ka, papapuntahin kita sa bahay niya!"

Kahit pilit niyang pinapakita na wala na siyang nararamdaman, hindi niya maitatanggi na naapektuhan pa rin siya. Medyo nabigla si Sliver sa malamig na ugali nito. Unti-unting nawala ang ngiti niya. Isinuot niya ulit ang sunglasses at itinuro ang mesa malapit kina Trey. "Chaia, rare opportunity 'to. Can we talk?"

They are not perfect yet they are the best thing I can have. "Maybe pushing someone away from you is the best way to find what it really means for you." Wala sa sariling saad ko. Nakalabas na kami ng tahimik ni Thunder mula sa maze at nakita pa namin na nasa labas na ang dalawang bakla na tuwang-tuwa dahil nakalabas sila ng buhay at walang nabuhay sa loob. Nakita naman namin sina Keziah at Silver na kalalabas lamang, nauunang maglakad si Keziah at halata sa mukha nito ang inis.

mapanglaw na tinig niyang pagsasalaysay. “I’m sorry for putting you through that soreness, Xyrah,” paghingi ko sa kaniya nang kapatawaranan. “I take full responsibility of it, really!” determinadong tinig kong komento. “Once we are out of this cave due to heavy rains and thunderstorms, your life at school will take a turn for sure. Keep it in the back of your mind, including your heart and soul that ‘every cloud has a silver lining’, so everything will be fine because I have your back.” I flashed her with a big smile.

May panahon pa akong mag-puyat at gumising nang tanghali. Ano pa kayang gagawin ko sa mga susunod na buwan? Mag-a-out na sana ako kaya lang napindot ko ang search bar. Nasa recent searches ang pangalan ni Engr. Cy. Bigla tuloy nangati ang mga daliri ko. I-chat ko kaya? Wala namang masama, 'di ba? Wala kasing add button ang account niya. Dakila yata ito, eh. Belle Amethyst: Hi, love.

Nakailang tawag na ako sa messenger pero hindi na pumapasok ang tawag ko. Nagsimulang mamawis ang kamay ko at unti-unti na akong nilalamon ng takot. “Abo wag kang gagawa ng kalokohan.” Napa-upo nalang ako sa gilid ng higaan ko at nag-isip ng gagawin. Malayo ako sa kanila, wala rin sa bansa si Silver. Pucha ano nang gagawin mo Kieran, mag isip ka! Para akong nauubusan ng hangin habang hinahanap ang number ni Abo. Siguro naman ay matatawagan ko siya dito.

Ngunit nanatiling nakaupo si Silver. Wala siyang planong lumabas. “Ayaw mong bumaba?” he coldly asked. “No.” Napakalakas ng ulan sa labas, at dahil madaling araw na, walang taxi sa area na ito na malayo sa sentro ng lungsod. Kapag bumaba siya, hindi lang siya mababasa ng ulan, pagkakaguluhan pa siya ng media. “Pwede mo ba akong ihatid sa lugar na may taxi?” mahinang usal niya.

nahihiya n'yang sabi sa akin ngunit nakangiti naman. Ngumiti ako sa kaniya. Kahit naman masama ang ugali nila Kianna, noon sa akin. Hindi ako nagtanim ng hinanakit sa mga ito. Palagi ko kasi ipinaalala sa aking sarili. Na bawat tao ay mayroon sari-sariling hamon sa buhay. Ang iba ay pa easy, easy lang. At ang iba naman ay kailangan lumaban. Isa ako roon sa lumalaban noon para sa hamon ng buhay.

iritang sigaw ni Silver, at tsaka tumingin sakin, “I’m sorry,” Tumango lang ako, at kinuha ang susi ko na nakapatong sa island, doon ko napansin, na karamihan sa mga nakaupo, ay nakatingin na sa amin, “No worries, mukhang kahit hindi uminom yang pinsan mo, basag ulo pa rin, I have to go, Silver, I’ll see you around,”

Saka Iika-ikang naglakad ako papalapit sa may bintana at doon napatingin ako sa labas kung saan kita ko ang lawak ng lupain at ang ganda ng tanawin na nasisinagan ng araw. Ang ganda no'n, ang tahimik ng lugar pero ang puso ko ay hindi matahimik. Sobrang gulo ng nararamdaman ko. Tinitigan ko kung gaano kataas ang kinalalagyan ko ngayon at kung tatalon ba ako mamamatay ba ako agad? Kasi ngayon 'yun ang kailangan ko. I need peace gusto ko na matapos na ang lahat. "Sa'yo pa talaga nanggaling iyan? Alam nating dalawa na ikaw ang magaling magpanggap, you are a gold digger!--"