Find Yourself Game Novels & Stories

Kaagad napakunot ang noo ko. “Sino?” Umiling siya. “If you want to find out daw, you should go there to see for yourself.” Nagtaka pa ako lalo. Anong keneme 'to? Without thinking pumunta ako sa locker room. Mamaya pa man na ang game namin, madami pa akong oras to find out who's this someone na naghahanap sa 'kin. I roam around the locker room pero parang wala namang tao. Napakunot ang noo ko.

Muling magbabalik para sa laro ng paghihiganti. Sa pag-uwi, iyon lamang ang laman ng isipan ko. Ang laro kung saan ako ang nagmamay-ari. Ang laro kung saan ako lamang ang may karapatang gumalaw at iligtas ang sarili. Ang laro kung saan dapat ako lang ang panalo. But I was wrong. Because the game that I played was not mine, I am not the one who ruled it. The game that I was in was not an exception. Therefore, I also faced the same consequences and played the game bloodily.

"Hinintay kong magpaliwanag ka, na kausapin mo ako nang maayos pero 'di mo ginawa. Seduction's Game, hindi ba at iyon lang din naman ang larong nilalaro natin sa loob ng walong taon? Kailan ba naging paghingi ng tawad ang gano'n?" Hindi ko na nahila pa ang dila ko para magsalita. Kanina ay ang lakas ng loob kong manumbat pero ngayon naman ay naduwag na naman ako. Ayoko na. Gusto ko ng natahimik ang buhay ko. Pagod na akong makipagdiskusyon sa taong ayaw naman talagang umintindi dahil sarili niya lang nararamdaman ang mahalaga sa kanya. What a selfish jerk!

Paano pa kung inabot kami ng ala-sais bago umalis ng mall baka sinundan na kami nito. Si Ely kasi, nag-ikot-ikot pa hindi namin namalayan ang oras. Kung hahayaan lang talaga ang hipag ko, baka nga talagang sasabay umuwi sa pagsarado ng mall. Ang kulit lang nila ni Rhonda parang mga paslit na nakawala sa hawak ng magulang at saan-saan nagsusuot. Pumunta pa nga kami ng arcade. Games at videoke ang sinadya ng hipag ko.

aniya bago inisang lagok ang laman ng hawak na baso. Nagpasya siyang tumayo para sana magpahangin dahil pakiramdam niya ay biglang sumikip ang paligid. Magpapaalam na sana siya sa mga kaibigan nang bigla siyang matigilan. “Rome…”

Biglang nag-angat ng tingin si Jensen kaya mabilis siyang yumuko sa cellphone niya at nagkunyaring may tinitingnan. “Stop staring at me,” masungit nitong wika. “Hindi naman kita tinititigan. Maglalaro na lang ako sa cellphone ko,” sabi niya saka binuksan ang cellphone. Naglaro na lang talaga siya roon ng video game. Ilang oras ang nakalipas ay napagod siya sa kakapindot. Napansin niya rin na malapit ng mag-uwian kaya nag-angat siya ulit ng tingin kay Jensen.

Habang naglalaro sa phone ay nahiga muna siya at ang unan niya ay ang backpack, hinihintay niya na mag-1 AM para siguradong tulog na si Mari bago siya pumasok sa loob ng condo, tutal naman ay nasa kaniya ang isa sa dalawang duplicate key. Time check 12:59 AM, inaayos niya ang bag at tumayo, kinuha nito ang duplicate key sa bulsa ng pantalon. Pagkatapos i-unlock ang pinto ay dahan-dahang pinihit nito ang doorknob nakahinga siya ng maluwag dahil tahimik na at mukhang tulog na si Mari. Tip toe lang ginawa niyang paglakad para hindi siya matunugan ni Mari. At sa wakas ay nakapasok din siya kabilang kwarto.

Mas gugustuhin pa niyang pahirapan ng kaharap na butete kaysa ang tumikim ng ipinagbabawal na gamot. "Relax. This is not what you think," anang kaharap na tila ba nabasa nito ang kanyang iniisip. Kinuha nito ang laman ng kahon na dalawang dangkal yata ang taas at lapad. "I'm sure you already knew this, right?" A sun-dried clay tablet? Saan kaya niya nakuha ang sun-dried table na 'yan? Tunay ba 'yan o peke?

Magkikita nga pala kami mamaya! Kaagad akong napabangon mula sa kama at dumiretso sa banyo. Time to freshen-up. Mabalis akong naligo at namili ng pwede kong ipamporma sa lakad ko. I'm gonna meet someone at ayokong magmukhang ewan. Kahit na hindi ko pa kilala ng lubusan o wala akong ideya sa looks ni John Smith ay excited pa rin ako na ma meet siya in person. Who knows? Baka siya na pala 'yung matagal kong hinahanap na dyowa.

How I save it doesn't matter, all that did matter at the moment is the fact that I have her contact number and she has invited me to the exhibition today evening. Never thought this mundane day could turn out to be this interesting! As we finish our food without much further conversations, my eyes finally achieve the freedom and the strength to stray away to glance at the willow tree "Sino ang taong yan?!" as an answer. Wala akong choice. We teleported and in just a blink of an eye we're now in the middle of the location where's the game will be happen. The game already started, it says that once we landed our foot in the location the game has already started.