Novel & Cerita I'll Be Waiting

Aantayin kong pumunta dito si Zai at aarte akong parang bulag talaga kung ano ang magiging reaction niya. Willing to wait, my love.

I couldn't find the words then, so let me say them now I'm still in love with you. Tell me that you love me, tell me that you care Tell me that you need me, and I'll be there I'll be there waiting… 🎶🎶🎶🎶🎶🎶🎶 Hindi mahupa ang luhang tuloy na lumalandas sa mga mata ko ,sa dami ng pagsubok na pinagdaanan namin heto ako naglalakad papunta sa taong mahal ko habang suot suot ang pangarap kong wedding Gown at naghihintay sa altar ang taong gusto ko makasama habang buhay ang taong nagparamdam sa akin ng tunay na pagmamahal ang taong paulit ulit ko patatawarin sa tuwing magkakamali siya at ang taong nag iisa lang na pag aalayan ko ng aking pagmamahal.

Lumingon muna siya sa akin bago tuluyang lumabas. “Hindi kita pipilitin. But I will wait for you call.”

What? Nakita ko pa ang pagtutol ni flirt pero may sinabi yung anne kaya tumango na lang ito. " i will be waiting" F*ck! Papayag talaga sya? Nakita kong nagkakagulo na sa lugar namin sa paghahanap sakin Geez! This is crazy! I will never let myself caught! Not a chance!

Nakatitig pa rin siya sa akin na parang walang naririnig. He's waiting for my answer. "Mahal mo ba ako Jan? It looks like you're hesitating."

“No, no. Wala naman. I will just wait you here.” Tumingin si Kiara sa paligid, walang upuan sa hallway. “Dalawang oras kapang mag-aantay sa akin. Maybe, you can wait in the library, field or in your car?” Umiling si Ashford, “It’s fine. I will wait for you here para mabilis kitang masunod kapag uwian niyo na.” Alam ni Kiara na hindi niya matatalo si Ashford kaya tumango na lamang siya at hayaan ito na gawin ang gusto niya.

Kundi isang ngiting puno ng pag-asa. “I’ll wait.” At sa unang pagkakataon mula kagabi, hindi lang kaba ang naramdaman ko. May posibilidad. At iyon ang mas nakakatakot.

Bahagyang natuyo ang kanyang lalamunan nang muling basahin ang huling mensahe nito. I'll wait for you. Naghihintay ba ito dahil sa simpleng hapunan? O dahil sa pangako na binitawan niya kanina sa parking lot? Ang isiping iyon ay nagdulot ng matinding kaba na humahalo sa isang uri ng pananabik na hindi niya maamin sa sarili.

"Hmm... so, you'll just wait for the right person? What if that person will never come?" "He'll surely come. Kapag so late na talaga, I'll meet him halfway." Lumaki ang mata niya sa sagot ko at sabay kaming tumawa. Kaagad na napatingin samin ang ibang empleyado na nandoon pero we continue laughing. That may sound a joke but it's true. I can wait for the right person pero kapag masyado nang matagal at wala pa siya sa harap ko, I can meet him halfway. Bakit? Because waiting can be tiring and I'll end up single for the rest of my life!

I hate waiting. *******