Worth To Wait Novels & Stories

I will wait. The tickling seconds felt like a torture as I was waiting for him. Waiting is painful, but knowing who you waits isn't. It will be worth the wait. Kung siya lang naman ang hihintayin ko, I could wait forever. I have waited him for this long. Ito pa ba? I kept on texting and calling him pero ayan na naman siya, off ang phone. But then.... I was stood up again. Almost two hours has passed but there was no trace of him. Ayoko na talaga! Pangalawa na ito. Once is enough. Hindi pwedeng lagi niya akong gaganituhin. Tangina niya!

Ngunit bago ko bitawan ang isang kliyente, sinisiguro kong wala akong pagkukulang. Kung declined man, gusto kong marinig nang direkta. Kung approved, mas mabuti. Ngunit halos dalawang oras kaming pinaghintay. Dalawang oras. Walang update. Walang paliwanag. Walang kahit simpleng abiso. Tahimik lang akong naghihintay. Pero ramdam ko na unti-unting nauubos ang pasensya ni Carlo.

Para itong nakakita ng multo at nakatitig lamang sa akin ng seryoso. Sana nga lang ay matanggap ako ngunit wala naman siyang choice kung ako ang gusto ng mga kasama niya. Halatang-halata na pasok at swak ako sa hinahanap nila. Lahat ng tanong ay nasasagot ko at napapatango sila. "Let's take a break for now. Doon ka na lang muna maghintay sa waiting are Ms. Lopez. Tatawagan ka na lang namon if you're hired or not."

Tumango ako at binalot na ang katawan sa bathrobe. "Wait for me, and then we'll talk." "Okay..." I only waited for at least 20 minutes. Inabala ko muna ang sarili sa pag-iisip ng mga bibilhin ko bukas. At siyempre, ang pagkuha sa lisensya ng baril ko. I am looking forward to it. But right now... I need some answers from Ander.

Pinilit kong makipagmatigasan dito ngunit hindi din nagtagal at ako na mismo ang sumuko. "Well I guess I don't have any choice but to wait, I waited for almost two years and it will not kill me to wait for few more days or weeks or even months ang mahalaga ay ang ngayon." seryoso kong sinabi dito at nang mahalata kong hindi ito kumportable ay ngumiti ako dito.

What if hindi niya ako mahintay? What if mapagod siya? What if I fail? Mukhang nakuha naman ni Hogan ang naiisip ko at saka muli siyang nagsalita. "He'll wait for you. And I can't wait for the time that you could see yourself the way we truly see you."

“Pero huwag kang magtatagal doon, ha? Susundan kita roon kapag matagalan ka talaga.” Mahina akong natawa. “Magpapahintay lang naman ako kay kuyang driver. Mga dalawa o tatlong oras, sapat na siguro iyon para damayan ko si Valerie. Kapag hindi pa kami nakakauwi, saka ka na sumunod.” “Sige, sige. Mag-ingat kayo, ha?” malumanay nitong sabi. Pasimple talaga akong nakakaramdam ng init sa aking pisngi kapag nag-aalala sa akin si Walter.

ilan, tila hinihingi ng pagkakataon na sabihin niya iyon kay Lucas. “Naranasan mo na bang maghintay? ‘Yung masabihan na babalikan ka kasi mahal ka. ‘Yung umasa na hindi ka kakalimutan kasi mahal ka. Ako kasi, b-buong buhay na akong naghihintay na balikan ng mga taong nagsabi na mahal ako kaya hindi ako iiwan pero napakadali naman akong kinalimutan. Buong buhay ko, I’m waiting for my parents to come back and make me feel that I was really loved. Pero anong nangyari? They build their own families without considering my feelings. I waited all my life because they said they love me. Naghintay ako, araw-araw…hanggang sa isang araw, hindi ko na alam kung sino at ano ang dahilan ng paghihintay ko.

"R-Ryker, this is not easy for me. Magulo pa ang isip ko. Masyado pa akong maraming pinagdaraanan. I am not yet ready," "I understand andI am willing to wait, Khiana." Napakagat ako sa ibabang labi ko. To be honest, I don't know if I can wait and I have the patience to wait. Ngayon na sigurado na ako na mahal ko si Khiana, ayaw ko na siya mawala sa akin. I don't know if I can settle for a no label relationship between us. But if she wanted me to wait then I will.

I need a though decision and I also need time to plan! /W.W/