Worth To Wait Novels & Stories

I will wait. The tickling seconds felt like a torture as I was waiting for him. Waiting is painful, but knowing who you waits isn't. It will be worth the wait. Kung siya lang naman ang hihintayin ko, I could wait forever. I have waited him for this long. Ito pa ba? I kept on texting and calling him pero ayan na naman siya, off ang phone. But then.... I was stood up again. Almost two hours has passed but there was no trace of him. Ayoko na talaga! Pangalawa na ito. Once is enough. Hindi pwedeng lagi niya akong gaganituhin. Tangina niya!

Pinilit kong makipagmatigasan dito ngunit hindi din nagtagal at ako na mismo ang sumuko. "Well I guess I don't have any choice but to wait, I waited for almost two years and it will not kill me to wait for few more days or weeks or even months ang mahalaga ay ang ngayon." seryoso kong sinabi dito at nang mahalata kong hindi ito kumportable ay ngumiti ako dito.

What if hindi niya ako mahintay? What if mapagod siya? What if I fail? Mukhang nakuha naman ni Hogan ang naiisip ko at saka muli siyang nagsalita. "He'll wait for you. And I can't wait for the time that you could see yourself the way we truly see you."

“Pero huwag kang magtatagal doon, ha? Susundan kita roon kapag matagalan ka talaga.” Mahina akong natawa. “Magpapahintay lang naman ako kay kuyang driver. Mga dalawa o tatlong oras, sapat na siguro iyon para damayan ko si Valerie. Kapag hindi pa kami nakakauwi, saka ka na sumunod.” “Sige, sige. Mag-ingat kayo, ha?” malumanay nitong sabi. Pasimple talaga akong nakakaramdam ng init sa aking pisngi kapag nag-aalala sa akin si Walter.

"R-Ryker, this is not easy for me. Magulo pa ang isip ko. Masyado pa akong maraming pinagdaraanan. I am not yet ready," "I understand andI am willing to wait, Khiana." Napakagat ako sa ibabang labi ko. To be honest, I don't know if I can wait and I have the patience to wait. Ngayon na sigurado na ako na mahal ko si Khiana, ayaw ko na siya mawala sa akin. I don't know if I can settle for a no label relationship between us. But if she wanted me to wait then I will.

“Totoo naman kasi! Gusto mo rin, ‘di ba?” “Ayoko na sa 'yo!” sigaw niya, pero lalo lang siyang namula. Napailing ako, nangingiti pa rin, at muling lumapit sa kanya. Marahan kong hinila ang mga kamay niya pababa at hinawakan ang mga iyon, hinalikan ang bawat palad niya. “Hey,” I whispered, looking into her eyes. “I can wait. I will wait. Because you’re worth it.”

Nagkibit balikat siya. “Hindi ko alam, kanina pa nga ako naghihintay. Sagot niya, ang mga mata ay nakatungo sa mesa. “Gaano katagal ka ng naghihintay?” Tanong nito, may pag-aalala sa tinig. “Isang oras na rin.” Kaswal na sagot niya, nakita niya ang pagbuntong hininga nito. “Next time, don't wait too long for a guy, know your worth too, Pola." komento ni Morris habang nakatingin sa mga mata niya.

I was looking at my wrist watch while waiting someone. I'm here at Camp Cuisine waiting for Mr. Carter to come. I don't know what his agenda to me but I am here, waiting for more than 5 minutes. Wala namang masama sa paghihintay lalong-lalo na kapag mahalaga ang pag-uusapan. Actually this is the first time na naghihintay ako sa mga taong late.

“Sure. But if you’re messing with her, that’s not fair. She deserves better.” Natawa ako. Pero hindi ako nag-reply. Just pocketed my phone and waited. For whatever comes next. Thirty days. Starting tomorrow. God helps us both.

Ibinalik ko sa kanya ang natira sap era, halos five percent lang o wala pa yatang five percent anng nagastos namin. "Nathan, ayokong isipin mo iyong ngayon ha." Wika ko sa kanya. I cupped his face. "You are a good man and you deserve the best, naniniwala ako na kung hindi man ngayon, sa susunod, maybe five years from now, makikilala mo ang babaeng karapat-dapat na bigyan ng singsing. Hindi man ako iyon, but I know that she will be worth it – kung anuman ang worth ng paghihintay mo, she will be all worth it so stop chasing after that higad and wait or harvest or whatever you need to do."