I'll Wait In Tagalog Novels & Stories

“What do you mean?” “I mean this…” Saglit niyang iniiwasan ang aking mga mata at tumingin sa malayo. “I’m willing to wait for you, for us… I’m not going anywhere.” Hindi ko kayang ipaliwanag ang nararamdaman ko, pero sa bawat salita niya, parang unti-unting nawawala ang mga kaba sa aking dibdib. “You make me feel like I’m worth waiting for,” sabi ko, at sa wakas ay tinanggal ko ang alinlangan na matagal ko nang itinagong sagot sa kanya.

Bakit ang sakit nang dibdib ko? "Ayos ka lang ba mahal?. Nananaginip ka kaya ginising kita. Masama ba ang panaginip mo?!. Ano ba ang napanaginipan mo?. Sabihin mo sa akin!." Abot -abot na tanong nito. Tinitigan ko si Rigor, ngunit hindi pa rin ako makapagsalita. Pinunasan ko ang luhang lumandas sa aking mukha. Umiiyak ako sa panaginip. Pero totoo ang mga luha ko. Pumikit ako para maalala ang mukha nang babae pero hindi ko na iyon matandaan pa.

Pinapaasa na naman ba niya ako? "Let me finish first," mahinahong saad nito. Sinapo niya ang mukha ko para pakalmahin ako. "Love can wait, and I am willing to wait for you. Chase your dream first, and I, myself, will chase you after."

masungit na Sabi ni ate Vida "Ate Vida,asan yung alaga ko bakit parang hindi ko siya nakikita" ng biglang may sumilay na nakakalokong ngiti. "Hintayin mo,wag kang masyadong magmadali at ba ka magyaya ka kaagad na umuwi" nakangisi nitong tugon. ----

"You're in a very deep sleep, I tried to wake you up, pero tulog mantika ka kaya hinintay na lang kita." "Ilang oras ka nang naghihintay?" saka lamang siya nag-angat ng tingin, hindi para tingnan ako kundi para tingnan ang orasan. "Two hours." Two? "Dapat umuna ka na, baka may pupuntahan ka pa." naalala ko 'yong narinig ko kanina.

Matipid niyang salita. "I am sorry to keep you waiting,” I said. Tumayo siya sa likuran ko at biglang hinaplos ang balikat ko pababa sa kamay ko. Kinabahan ako at nagulat dahil kung apoy lang siya malamang kanina pa ako na paso. Bigla ngang nag-init ang pisngi ko at kumakabog ang dibdib ko. “Don’t mind it. I am willing to wait as long as it’s you,” mahinang sabi niya at tinitigan pa ako sa mata bago niya ako pinaghila ng upuan at pinaupo ako.

May kulang saakin na hinahanap hanap ko pa rin kahit alam kong malabo ko ng mahanap at makapiling. It hurts really when someone asked how much time I will wait for her. Laging tanong karamihan saakin 'to, bakit pa raw ba ako umaasa na babalik ang mahal ko but I always answered them 'till my last breath I will wait for her'

VANILLA “Ano pa ang hinihintay mo. Matulog ka na. Kahit kaunting idlip lang dahil mamaya, maaga din tayong aalis pabalik ng Manila. Nagmessage sa akin si Mommy kanina at hinahanap daw tayo ng mga bata.” Muli nitong wika. Wala na siyang nagawa pa kundi ang dahan-dahan na naglakad patungo sa kama at naupo sa gilid nito

Naririnig ko pa rin ang mga putok ng baril sa paligid namin ngunit hindi ko mailayo ang aking mga mata sa kanya. I could feel the bile rising up my throat. "Jacob .." Pinilit kong magsalita. Something inside me was burning. Jacob hugged me tight as he called my name. Sa wakas. I was in his arms again. God heard my last wish. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- "It has been three weeks babe. Will you please wake up for me? Miss na miss na kita.” Narinig ko ang boses ni Jacob ngunit hindi ko maimulat ang aking mga mata at sagutin siya.

Masuyong tanong ko habang ang kaliwang kamay ko hinahaplos ang kanang pisngi niya. "Oo naman, I can wait even if it's like forever. The wait is worth it naman, love pero kailangan ko sigurong wag muna magdidi-dikit sayo." Paliwanag nito kasunod ang pag ngiti na parang nanunudyo. "You can't do that. Over my dead body." Patampo akong hinarap sa kanya ang likod ko. Mabilis naman itong yumakap, manuyo.