Blessing In Disguise In Tagalog Novels & Stories

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

banta niya Tumayo ako at hinubad ang basa kong damit. May kaunting hikbi pa din akong pinapakawalan habang nagbibihis. Kahit ano yatang gawin ko, hindi ko maiwasang isipin ang sakit na pinaramdam niya sakin. "Napakalaki mong g-ga!" salubong sakin ni Meg pagkabukas ko sa pinto. "Idagdag mo na din ang katangahan mo at pabigla-biglang desisyon na nakapagpabobo sayo."

One night of my clumsiness lead down to forever. Sino ba ang mag-aakalang sa isang gabing pagkakamali ay makikilala ko pala ang lalaking mamahalin at taos-pusong nagmahal din sa akin pabalik? Katangahan mang maituturing pero pang habang-buhay na kaligayahan ang hatid nito sa akin. Lahat ng nangyayari sa buhay ng tao ay may mabigat na dahilan. Akala ko noong una ay pinarurusahan ako ngunit ang lahat ng iyon ay dahilan upang matagpuan ko ang tunay na kaligayahan. Hindi ko aakalaing sa panahong itinuring kong mali ay makikilala ko si Arken. Nagpapasalamat ako dahil isang gabi ay naging clumsy ako.

Nagtagpo ang mata namin at sa puntong iyon ay mas nagsilabasan ang mga luha ko. Litong-lito ang utak ko pero ang ang puso ko parang gusto nang lumabas. Nakakaramdam ng sakit at pagkasabik. "Naaalala parin ako ng puso mo, Aloisia. Magandang senyales iyon na balang araw maaalala din ako ng utak mo." Hindi ko na napigilan ay lumabas ang hagulhol ko sa bibig ko at yumakap sa kanya. Niyakap ko siya ng mahigpit na para bang matagal siyang nahiwalay sa akin.

nasabi nito. "S-salamat Mama at h-hindi mo ko hinuhusgahan,"magaan ng wika ni Desiree na nagpapahid na ng luha. "At bakit kita huhusgahan, ako nga dapat ang humingi ng sorry dahil hinayaan kitang mapunta sa ganoong klase ng lalaki. Kung alam ko lang ay nung'ka kong ibibigay ang blessing sa inyong dalawa upang magpakasal."Naiiling pa ang ginang habang sumisimsim ng juice.

natutuwang sabi ni Gabriel. "Sa apo ko ikaw dapat magpasalamat dahil binigyan ka niya ng isang pagkakataon. Mabuting tao ang apo kong 'yon kahit matigas ang ulo." Kaya, sa huli doon niya napagbigyan ang dalaga. "Maraming salamat pa rin po." Nakipagkamayan siya kay Mr. Yuzon at ngumiti rin itobsa kanya.

“Mahirap para sa ating lahat nung nalaman natin kung gaano kalala ang sitwasyon. Pero nalampasan din naman natin ‘yon.” May kung anong kasiyahan sa boses niya—isang bahid ng pagmamataas na nagpatindig ng balahibo ng lahat ng nakikinig, lalo na ni Blair. “Minsan, ‘yung mga ganitong bagay, blessing in disguise,” dagdag pa nito. Napalinga si Blair sa paligid. Halos mag-apoy na ang mukha ni Roman sa galit. Si Sutton, mukha

Tinalikuran sila nito at deretso nang umalis. Alessandra can feel her daddy's pain deeply, what hurts her feels twice as intense for him. Pero ayaw niyang sayangin ang pagkakataon na iyon, ngayon na lamang ulit siya naging masaya. Sa pagkakataon na ito, may isang tao nang handang ipaglaban siya.

Luha at Buwan Eliza Emerry's POV Napakagandang pagmasdan mula rito sa aking kinauupuang damo ang nagliliwanag na buwan. Napangiti ako. Talagang kay galing lumikha nang Panginoong Diyos. Nakakamangha. Kasalukuyan akong nakaupo ngayon sa hardin na nasa likuran nang mansion nang aking asawa. Ang sarap nang simoy ng hangin na siyang dumarampi sa aking balat.

"Lumingon ka sa likod." Likod? Ano ibig sabihin nun? Teka muna. Parang mula sa likuran niya ang boses na iyon. Hawak ang telepono, dahan-dahang lumingon si Marco. Nakatayo lang si Audrielle sa kanyang likuran, hawak ang kanyang telepono. Tinititigan siya ng mata nang may galit, may bahaging ngiti sa kanyang mukha, at nagsabi. "Direktor Marco, congrats ngayon ay tunay mong nakilala si God A."