Novel & Cerita In The Blink Of An Eye

Tila'y natakot na rin ito sa aking nakita at piniling manahimik na lamang. A memory suddenly flashed in my mind. I remember those eyes... Hindi ko alam kung tama ang hinala ko. Pero lumakas ang kabog ng dibdib ko. This can't be... ##

Nakatayo si Amber habang ang isang braso nito ay nakalingkis sa maliit na beywang ng babaeng dahilan ng nagwawala kong puso. I clenched my fist at the sweetness in my sight. My heart is throbbing in so much pain and the pain is traveling up to my eyes that brought tears in an instant. I blink back my tears and heave out a heavy breath, calming down my aching heart. I bit my lip and swallowed the sudden lump in my throat.

At iyon nga ang nangyari, na-trap ang mga mata niya rito at hindi niya alam kung paano kumawala. "Don't blink, just look at my eyes," marahan nitong sabi. "You're talking too much." Habang tumatagal mas nagustuhan niya ang mga titig nito, ang nakikita niyang visual sa harap. Na-appreciate niya lahat ng feature sa mukha nito at masasabi niyang totoo ngang gwapo ang binata, malakas ang dating at halos perfect na ang hitsura. Wala siyang makitang pwedeng ipintas dito.

With that, I was able to avoid his scratches like he intended. I could no longer understand what madness was happening to us right now. What I only knew was that I won't let any person, especially this man in front of me, take my life away. Ugh, wait - scratch that! Is he even considered a man? I mean look at his eyes! No human being could ever have a blank eye! Several loud explosions erupted again. The powerful force of the shockwave reverberated through the establishment, cracking up the mirrors into spider-web patterns. The already distorted images of the room became even more distorted in the shattered glass.

I’m sure nahalata niya na nanghina ang tuhod ko nang bahagya, para mabawi ko ang aking proud image ay nakipagtitigan ako sa kanya. Tingnan natin kung hindi ka mailang. I am sure lilihis ka nang tingin gaya ng lagi mong ginagawa. What the heck? Halos isang minuto na pero hindi pa rin siya lumilihis ng tingin. Talagang hiahamon niya ako ah. This is not good, the eye, especially the cornea, starts to dry out after just a minute or two. One of us must look away or blink! That somewhat should be dean.

Kahit na 4 minutes lang ang tanda ni Blake sa kanya. "You have his nose and eyes kuya..."Hinawakan niya ang chin ni Blake at itinaas ito para makita ng mabuti ang mga mata nito. Gustong gusto niya talagang iniinis si Blake pero kahit na naiinis na si Blake hindi naman niya magawang pagalitan ang kambal. "You also have his eyes, Rin."Cold na sabi ni Blake. Lumingo-lingo nalang ako at pinabayaan mo na ang dalawa. Hindi nagtagal ay nakakain na ang

They have that bloody eyes na kumikinang na sa tuwa, tumutulo na ang laway na para bang natatakam sa pagkaing nahagip ng kanilang mga mata, pagkatapos ay gumalaw sila, nag-unahan sa pagtakbo palapit sa akin. Sobrang ang mga galaw nila na halos di ko na masundan pa ng tingin at tanging ang paggalaw ng mga halaman gawa ng mabilis na hangin lamang ang nakikita ng mga mata ko. Sa sobrang bilis ay hindi ko man lang namalayan na nakalapit na pala sa akin ang isa, ramdam kong nasa likod ko na sya at handang-handa na syang gawin akong dinner. Ang bilis ng tibok ng puso ko na para bang nakikipag-karera. huhuhu is this the end na ba? so I just closed my eyes habang pinipigilan ang mga luhang nangingil

napadako ang tingin niya sa dibdib ni Bash. Unti-unti itong bumaba... Hanggang sa... Abs... Napakurap siya. Jusko... anim ba 'yan o walo? Mabilis siyang umiwas ng tingin. Makalipas lamang ang isang segundo, kusa na naman iyong bumalik. Crystal! Huwag kang tumingin! Ngunit tila may sariling buhay ang kanyang mga mata. Isang tingin lang... huling tingin...

Kitang-kita niya agad kung paano tumaas ang kilay nito habang nakatingin sa kanya. Mabilis ang tibok ng puso ni Evelyn. Hindi niya inakalang makikita niya ito nang ganoon kaaga, at lalong hindi niya inasahan na magka-eye contact pa sila sa ganoong awkward na sandali—nakalugay pa ang buhok niya, maga pa ang mga mata, at ang suot niya ay manipis na sando at pajama na halatang-halata ang bagong gising niyang anyo.

Ang una niyang nakita ay hindi ang kisame o ang orasan, kundi isang matigas na pader ng laman. Nag-blink siya ng ilang beses, hindi kaagad nakapag-react. Tumingala siya, at bumungad sa kanya ang isang pares ng malinaw at inosenteng mga mata ni Eldreed, na nakatitig sa kanya. Saglit siyang natulala—pero agad din siyang natauhan. Mabilis niyang itinulak si Eldreed palayo.