Novel & Cerita I Miss U Blink

“As someone from my past for the last time? Before I accept the reality.” Emory didn’t hesitate to nod her head. Tumayo siya at agad naman siyang niyakap ni Brille nang mahigpit. She closed her eyes and let him hug her. Hindi niya sinagot ang yakap nito ngunit sunod-sunod na nagpatakan ang luha sa kanyang pisngi. “I’ll miss you,” he said. “I’ll miss having you by my side.”

Natawa naman siya at binalot ang kanyang braso sa batok ko. "I missed you, Reid," Lily said in her gentle voice. We looked into each other's eyes, both smiling and silent. We studied each other's faces as if memorizing every detail. We had missed each other, and the silence between us spoke louder than words. In that moment, everything else faded away. The bustling world outside, the countless tasks waiting for me back at the office, even the months of distance and longing—all of it seemed insignificant compared to the simple joy of being together again. Her eyes sparkled with a warmth that mirrored my feelings, and her smile was a beacon of the connection we still shared.

Paminsan-minsan ay umuuwi si Sunshine para bisitahin siya sa bahay ngunit nagtataka siya dahil mag-iisang buwan na itong walang paramdam sa kan’ya. Sa sobrang pag-aalala niya ay mas minabuti niyang pumunta sa St. Luke Hospital para makita na rin si Russo. Miss na miss na niya ang lalaking mahal niya. Hindi niya na kayang magtiis pa, kahit silip o sulyap lamang sa lalaki ay sapat na sa kan’ya basta’t makita niya lamang ito.

Walang maghihintay sa aking matapos sa trabaho at walang makakausap para mawala ang pagod. I don't want to deny it, I kinda miss him. Inamin ko na sa sarili na nagugustuhan ko siya kaya natural lang na ma-miss ko ang presensiya niya. Sinanay niya akong palagi siyang nakabuntot sa akin, kaya ngayong hindi ko siya nakikita ay para akong sanggol na nangungulila sa ina. "Nakahinga ako ng maluwag, ngayon lang ata ako uuwi ng may ngiti sa labi." Blanche exxageratedly sighed.

malamig nitong tugon. "Marami, Braille. Marami tayong dapat pag-usapan, so please explain to me why you're acting like this dahil nahihirapan ako...h-hindi ko makuha ang dahilan mo, kung bakit bigla ka na lang naging ganiyan...na parang wala na lang sa iyo ang lahat ng pinagsamahan natin," malungkot niyang sabi habang nangingilid ang kaniyang mga luha. "I miss you, Braille. So much."

She missed their room, Blake locked the door and closed the light. Tama he will never noticed it pag sarado ang ilaw bakit ba hindi niya naisip iyon? But her heart was so happy nahiga ito sa tabi niya. At humarap siya dito kahit madilim ay naaaninag parin niya ang ganda ng mata ni Blake habang malamlam na nakatitig sakanya. "Blakey.. I missed you.." she closed her eyes at sumiksik dito.

"Bakit?" "Mar, I miss him." Natahimik ang dalaga nang marinig iyon sa kaibigan. Alam na alam niya iyon. Sa araw-araw na nagkikita silang dalawa ng kaibigan ay alam niya ang nararamdaman nito, hindi niya 'to masisi. Lahat naman sila ay namimiss si Blaze, si Keisha nga lang ang pinaka. "You want to visit him?"

I miss her so d4mn much! Umiwas din ulit ako ng tingin ng nakita kong bumaling siya kay Ken at ngumiti. Natulala ako sa ngiting un, hindi ko matanggal ang mata ko sa mga labe niyang meron ngiti. I miss thos smiled of ur hon. Yong ngiti na para sa akin lang talaga. Yong ngiti mo na sa akin mo lang, pinpakita, pero ngayon, hindi na. Kumirot ang dibdib ko!

Alexander blinks his eyes. "Para maalala mo na ako..." I simply said. "Sige na inumin mo na ang gamot mo." He stared at me, unmoving. Kinuha ko ang bottled water mula sa kaniyang kamay at binuksan ito. "Here...' muli kong inabot ang tubig sa kaniya. Nang tanggapin niya ito ay nahawakan niya ang aking kamay. I closed my eyes as I could feel the warmness of his touched. It's been awhile. I miss him, I miss Alex. I wanted to embrace him, I wanted to kiss him. I looked into his eyes. I couldn't decipher what was on his mind. Blanko ang kaniyang mata na sa wari ko ay nag-iisip pa siya ng malalim. He blinks one more time, clearing his throat, he asked.

Akma ko na sanang ibubuka ang aking labi, ngunit mabilis akong napatigil nang marinig ko ang sinabi ni Michael sa akin. "I want you. End of Flashback I really miss you. Miss ko na rin kahit 'yong mga panahon na akala ko hindi ko ibibigay sa kanya. At ngayong naalala ko, muli na namang lumuha ang aking mga mata. ×××