I Already Miss You Novels & Stories

"Nanny naman. Hindi ko na ba kahugis ang katawan ni Ivana Alawi?" "Kahugis pa rin naman. Ang tanging kaibahan niyo lang ay tumaba ka ng kunti. Atsaka, mas maganda ka pa roon. Walang makakapantay sa ganda ng alaga ko." "A sus," she then hugged her. "I missed you nanny. Na-miss mo ba ako?" Haplos nito ang likuran niya at bahagyang h******n ang kanyang ulo. Naalala niya tuloy ang binata na iniwanan niya pero dala niya naman pati ang puso nito.

Love tawag nito sa akin. Hindi ako makahinga natatawang wika pa nito sa akin, At love baka iba ang "Ma'almusal ko kapag ganyan ka." sige ka baka hindi lang dalawa ang magawa ko sayo, natatawang sabi pa nito sa akin "Ay sorry love na miss lang kita!" sagot ko naman rito sabay humagikgik at ng peace sign pa sa akin boyfriend, "Umiiling lang ito sa akin.

Sa dinami dami ng dapat mapansin yun pa talaga ang una kong napansin noh? "I miss you, Baby. I miss being this close to you." Humigpit ang pagkakayakap nya sa akin. Ang dalawang braso nya ay nakayap sa bandang tyan ko at ang mukha naman ay nakasiksik sa bandang kanang balikat ko. "I miss everything about you, Ysabelle. I miss your warmth, I miss your smile, your jokes, your voice, your kiss, everything Baby."

Hinila ko siya at niyakap ng mahigpit. At doon ay tuluyan nang nabasag ang lahat sa loob ko. “Fuck… baby… I miss you.” Magulo at desperado ang mga salitang lumabas sa aking bibig. “I fucking miss you.” God. I had missed him so much it felt like my lungs were collapsing every day without him. “I love you.” There. I said it. Finally, the truth I had been too stupid to admit before. But instead of softening…

H*****k pa ako sa pisngi niya kaya lalo ang paglapad ng ngiti sa labi niya. Simula ng maging maayos ang lahat sa amin ay naging panata ko na lagi na iparamdam sa kan’ya ang pagmamahal ko. Ayaw ko na muli na magkaroon ng pagsisisi sa huli kaya sa lahat ng pagkakataon at sa mga simple na pagpapakita sa kan’ya ng aking nararamdaman ay ginagawa ko na. “I miss you more, baby.”

Hindi gumana ang pagmamatigas niya kaya naman susubukan niyang umapila ng may pagpapakumbaba. Agad niyang pinalambot ang linya ng kanyang mukha, at sa mababang tinig ay sinabi, “You know how busy I am these days. Wala akong dapat sayangin na oras. I should seize every minute that counts. I have my deadlines and ideas are just pouring in my mind at this moment. You know the flow of my work. Can’t you just be more understanding?”

The tenderness that we can no longer be separated All of that is just my imagination The morning came when you suddenly changed That tenderness? Love? It's completely gone Where have you been? You used to be the one who, when I'm with you, my heart screams My love, I miss you so much, when will you come back? I miss the warmth of your hug and the sweetness of your kiss But when it comes to returning, it seems vague Because all my shortcomings, none, have been filled by others

Sa pagpayag ko na makita nila ang kaniyang apo, bubuwagin ko na ang kung ano mang harang ang inilagay ko sa pagitan namin. "Ma, I miss you po! Sorry!" sagot ko sabay yakap dito. Hindi ko na mapigilan pang umiyak. Wala na akong pakialam pa kung nasaan kami ngayun. Ang gusto ko lang ay mailabas ang luha at sakit ng damdamin na matagal ko ng inipon

sabi ko sa kanya, at niyakap niya ako ng mahigpit. “I’m gonna miss you, Miss Bianca. Balik ka agad ha.” Gumanti ako ng yakap. Mas mahigpit na yakap. “Of curse. Mamimiss din kita. I love you, Justin.” hindi ko maiwasang hindi mapaiyak. Gusto ko nang makuha ka anak ko. Balik ka na kay mommy, please.

Gayon pa man, hindi ka kailanman mawawala sa puso ko. Salamat sa gabay mo. Alam kong mula dyan sa langit ay masaya mo kaming pinanunood. I miss you, Mama. =END=