I've Been In Tagalog の小説・ストーリー

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.

Alam KO marunong mag Tagalog ang akin Ama, gawa nang akin ina may lahi Filipino Ito Kaya madalas kausapin Ng akin ina ang ama KO SA pamamagitan Ng Tagalog, Kaya marunong mag Tagalog at makaintindi Ang Akin Ama, Bakit Ama bakit kailangan KO bumalik SA palasyo ganon pinaalis mo ko masaya na ko SA buhay KO masaya na ko SA semple buhay Meron AKO, 'Limang taon AKO nanahimik bakit kailangan gulohin ngayon, tanong KO SA akin Ama, hilam ang MGA luha KO SA akin Ama?

Alam niyang may mali sa sinabi niya. “I just want to say I love you, but Natalie taught me that the Tagalog for I love you is p@tang ina mo.” inosente niyang wika, tiningnan ni Jaydon si Natalie na tumatawa pa rin. Tinaasan ni Natalie ng kilay si Jaydon saka siya tumayo. “Natalie,” tawag ni Jaydon sa kaniya.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Hindi naging madali. "Zhane, I'm really so sorry, I was too late!" I whispered in the air, feeling the pain in my chest, hope my message reaches her. "Patawad, aking mahal!" gustong-gusto kong umiyak, pero wala na ata akong luhang maiiyak dahil iniyak na lahat ng puso ko. Iniyak niya na lahat ng sakit, ng lungkot, ng pagsisisi at katangahan ko. I am a coward! Years later...

Napangiti ako nang maramdaman ko ang paghalik niya sa aking ulo. "Take care of yourself always..mi vida," he whispered. Mi vida... It means my life in spanish. Hinigpitan niya lang ang pagkakayakap sa akin. We didn't break our hug not until my flight was called. Tipid akong ngumiti sa kanya nang kumalas ako sa yakap. Binigay niya sa akin ang aking maleta kaya agad akong tumalikod sa kanya papasok sa kung saan kami sasakyan.

Mas mabuting solusyunan kong mag-isa kung paano ako uuwi. Bayan ng Tagdan. Iyon ang nakita ko sa isang arkong nalagpasan ko kanina. Mukhang nasa Luzon lang rin kami dahil tagalog din naman ang salita ng mga tao. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad at pagmamasid sa paligid. “Mama, hungry.” Saka ko lamang naisipan na kamustahin ang aking anak nang magsalita siya.

Bakit kaya? “Dream, h'wag kang magbabad, baka magkasakit ka.” Nakagat ko ulit ang pang-ibaba kong labi. Ang caring talaga niya. Sigurado akong maiinlove ako sa kaniya ng todo at kapag nangyari 'yon, baka pakialaman ko na ang personal niyang buhay.

Lumaki ang mga mata ko dahil sa sinabi niya. "Oo, nakakaintindi at nakakapagsalita ako ng wikang Tagalog," tuloy niya. Nagulat ako dahil hindi mo mawari na isa siyang purong Espanyol dahil magaling siya magtagalog. Napasinghap ako, "Ang galing mong magtagalog. Saan mo yan natuto?"

Sunod-sunod kong tanong sa kanya. "Tss. Bakit naman hindi ako marunong magsalita ng tagalog? Eh, nakakaintindi nga ako hindi ba? so, it means I can understand and speak too, I can do both. Tss." Sabi ng pabidang lalaki. O____O