روايات وقصص ضمن Ibong Adarna Analysis

Sa TV screen, nakikita na ang paglapit ng mag-asawang Briones, si Mr. Adan Briones at Mrs. Marga Briones. Parehong kabado, parehong pawis na pawis kahit nasa lilim. "Vash, tumigil ka na. Pwede ba nating pag-usapan ‘to?" pakiusap ni Adan habang pinipigilan ang boses na manginig. Kinakain niya rin ang kanyang ego. Kilala si Adan bilang isang bossy na kahit sino minamaliit niya, ngunit ngayon ay parang tuta siya ngayon sa harap ni Vash. "Hindi mo kailangang gawin ‘to sa harap ng media."

Mahabang sabi ni Adeliya. Bumaba ang mukha ni Andrea, "Bakit hindi ko namalayan na may problema sa ugali ng batang iyon, at kahit na may hindi siya magandang gawin sa susunod na pagkakataon, that old lady will still likes her. It’s stricky." Mas lalong uminit ang ulo ni Andrea sa naisip na iyon. Agad namang nagtaas ng tingin si Adeliya at tumingin kay Andrea, "May paraan ka ba?"

Nakapatong ang kanyang mga braso sa sandalan at naka-dekuwatro pa siya habang tahimik na nanonood sa amin. Mukhang pinag-aaralan niya ang ekspresyon ni Ada kaya naman todo drama itong isa. Pwedeng-pwede na talagang mag-artista. Ang role niya ay iyong kontrabidang inginungudngod ang mukha sa putikan. Ang sarap sigurong panoorin pag nagkataon. Baka ireplay ko pa ito ng paulit-ulit.

Napahawak siya sa dibdib niya dahil sa bilis ng tibok ng puso niya. Hindi lang ito tungkol sa gown. Hindi lang sa event. Hindi lang dahil magiging center of attention siya. Ito tungkol kay Adrian… at kung paano siya nito tinitingnan, ginagalang, pinoprotektahan, at ipinagmamalaki. At sa puntong iyon, doon niya napagtanto: Handa na siyang ipakita ang sarili niya sa mundo—hindi bilang Navarro, hindi bilang anak ng stepmother na kinaiinis siya, hindi bilang taong laging mali sa mata ng iba…

Umagang-umaga subalit napakarami na niyang kailangang kaharapin na problema. “Sir, hindi po siguro makakabuti sa kondisyon ninyo na maglasing kayo. May sugat kayo at—“ “Pabayaan mo ko, Fernando. I’m just calming my nerves. I need a distraction,” ani Ardian, muling dinala ang baso ng alak sa bibig. “What about this Claire De Guzman? What else do we know about her?”

sabi ni Mang Crispin. "Ibong Adarna? Bakit ho ilang mga ibon ba ang nakatira dyan?" tanong ni Amara na walang kua-kuwang muwang sa sinasabi ng matanda. "Oo, yung pianoamatandang ibong adarna lamang ang mabait dyan kaya sinasamantala ng mga inakay. Isa sa pinakamalupit na ibon dyan ay ang mga buwetre, yung bunsong ibon, Lawin yun, kaso galit sa ibong adarna. Nabroken hearted kase si Lawin dahil kay Ibong Adarna," sabi ni Mang Crispin.

Parang sinususpetyahan niya ako sa pag tingin niya sa 'kin mula ulo hanggang paa. "Remember that there are things that can not be long hidden; Ang araw, buwan, at katotohanan," he reminded me. "You are seeing the truth. I am the truth. That is the tuest truth," I convinced him, at tinuro ko ang akimg sarili Now I just noticed his white mustache. He looks like he is from the character of Ibong Adarna during the Spanish era. This amazing folklore is about love, sacrifice and fantasy. I love to sacrifice my fantasy.

, Pablo," anya naman ni Padre Paterno nang umupo na ako sa silyang nakaharap sa kanya. Mabilis namang umakyat ng hagdan ang Tinig Adarna nang magawa nang mabaling ang tingin ng mga panauhing obrero at nagmadaling pumasok sa kanyang cuarto. Nagkalat din sa mga kalyeng dinaanan ko ang mga babaeng bayaran sa mga madididilim na gilid na tila naghihintay ng maaaliw sa gabing iyon. Kaya naman kay laki ng aking ngiti na sa wakas ay nasabi ko rin sa kanya ang aking tunay na nararamdaman, na sa wakas ay tinanggap na rin ng aking puso ng walang pag alinlangan ang katotohanang iyon na iniibig ko si Eduardo. Nangungulila siya sa mga pangaral at sa mga ipinapakitang talento nito na ibinabahagi sa kanya s

Sa bawat paghinga niya. Sa bawat galaw niya. Sa bawat segundo na maaaring iyon na ang huli. Nang bumalik ang tingin ko kay Anderson, nanatiling nakataas ang kanyang kamay at patuloy sa pakikipag-usap kay Adrian. Hindi ko na namalayan na may ibang galaw sa likod ko. May presensya. May panganib na hindi ko nakita dahil sa sobrang focus ko sa harapan.