Ibong Adarna Analysis の小説・ストーリー

Kinuha niya ang panyo saka inilagay sa leeg ko. "Kahit na. Sino bang magawa niyan?" "Si Adara." Bahagya siyang nagulat nang marinig ang pangalang iyon. "I can handle myself, Ard. Salamat." "Hindi sa lahat ng pagkakataon ay kaya mo yung sarili mo. Subukan mong lumayo sa gulo, hindi natin alam ang takbo ng buhay rito sa loob," aniya habang nakatingin sa mga mata ko. Nakikita ko ang siya kagaya nang siya five years ago.

nakagat niya ang ibabang labi, “yumuko siya para itago ang pamumula ng kaniyang mukha, hindi niya magawang aminin na wala pa siyang karanasan sa ganoong bagay. Lumakad si Adan palapit sa kaniya ng marahan, ang mga kamay nito ay mabilis na lumingkis sa bewang niya, “kung ganoon ay ano ang problema? Hindi ba dapat ay mas ginagalingan mo para hindi magbago ang isip ko?”

Naghiwalay ang mga labi ko sa gulat. Hindi ako makapaniwala sa narinig ko mula kay Bryant. Hindi ko inaasahan ang mga salitang 'yon mula sa kaniya. “A-Ano?” “It's not my story to tell, pero kailangan mo malaman para maliwanagan ka, Iyana. Arden is a mistake. May dahilan kung bakit hindi maayos ang relasyon niya sa mga Gromeo. Gusto niyang makuha ang lahat kahit na wala naman siyang karapatan.”

Mapait akong napangiti. I can't believe how weak and how stupid I was before. But oh well, lahat naman ng tao dumadaan sa pagiging tanga at kabilang na ako roon, yun nga lang ay nasobrahan ata ang katangahan ko noon at pinaabot ko pa ng ilang taon ang pagpapakamartyr ko sa walang kwenta at gagong asawa ko. Pero natuto na ako at yun naman ang importante, hindi ba? Ang may natutunan ako sa katangahan ko. I wouldn't be the strong, brave, and bold Ada right now kung hindi dumaan sa kabobohan si Adaline noon.

sigaw ko sa gitna ng aking mga daing habang umaarko ang aking likod sa sofa. Inalis ni Adrian ang kanyang daliri at mabilis na ibinaba ang zipper ng kanyang pants. Inilabas niya ang kanyang matigas, malaki, at nag-aapoy na kababaihan na matagal nang nauuhaw. Sa isang mabilis, marahas, at napakalalim na pasok, ibinaon niya ang kanyang buong sarili sa loob ko.

Kagat labi siyang nag isip bago naisipang magbihis . ''ganon pala ako kalandi!!! " saad niya sa kanyang sarili habang nakatitig siya sa salamin .Suot na niya ang isang pirasong damit ni Arden at hindi naman gaano maiksi dahil mas maiksi pa ang suot nitong dress na sinita sa kanya ni Arden .Tinignan niya ang kanyang sarili bagay sa kanya ang damit ng binata para na silang may relasyon dahil pinahiram nito ang kanyang damit at naisip niya parang sa movie na katatapos lang nila.Kinikilig siya sa kung ano -ano na ang pumapasok sa kanyang isip .

Napakamot ito sa batok at saka umiwas ng tingin. "Hindi ba talaga sapat sa iyo ang lahat ng ginagawa ko, Adrianna? Sinusubukan ko namang tulungan ka kahit may sarili akong responsibilidad. Hindi naman mananatili lang ako sa ganito, may pangarap din ako para sa pamilya ko at sa future nating dalawa. Iyon ba talaga ang tingin mo sa akin? Na hanggang dito na lang ako? Na hindi kita kayang bigyan ng maayos ng buhay?" Ramdam ang matinding sakit sa sinabi nito. Alam niyang nasaktan niya ang pagkalalaki ni Mando, ang ego nito pero buo na ang desisyon niya. Aalis siya.

kalmado niyang sabi, “simula ngayon, tanggal na siya sa trabaho.” Agad tumango si Adelaide na parang seryosong pinag-iisipan ang usapan nila. “Tama,” sang-ayon niya. “Ayoko rin namang maging asawa ng mafia boss. Ang pangit pakinggan.” Tuluyang napatanga si Arnaldo. “Ano bang pinagsasasabi ninyong dalawa?” galit at litong tanong niya. Napailing si Adelaide habang tinitigan siya mula ulo hanggang paa. “Sa IQ at pang-unawa mong ’yan,” mataray niyang sabi, “paano ka naging general manager?”

“Buti nandoon si Andreas para sa kanya the entire time. Kung wala si Andreas, I don’t think Tia would survive Manila.” “Andreas? Andreas Klein? 'Yong abogado?” Tumango ako. “So, kung kay Artezia ako kinasal, mayroong plus one?” “You don’t get to call Andreas like that.” Armando smirked. “It’s good that I married you,” He crossed his arms and removed his apron. “It’s like getting a Bellanova, and also not getting one.” “Ano iniimply mo?”

"Gusto mong doon ka magpropose?" "Oo," sagot ni Adrian. "Gusto kong bumalik kami sa kubo nila Nanay Glenda at Tatay Romero. Gusto kong ipakita kay Ana na bawat bahagi ng buhay niya—kahit ang pinakamasakit, kahit ang pinakalabo—lahat iyon ay mahalaga sa akin. At gusto kong isama kayo sa plano. Kayo na naging bahagi ng bawat luha at tagumpay niya."