Ibong Adarna Analysis Novels & Stories

" Gusto ko nga 'yong binabayo kita,eh." Ang kulit pala talaga niya ang layo ng Adrian, na kilala siya ng lahat sa pagiging masungit at malamig. Pero Hindi siya umubra sa akin dahil kahit nag-iinit na ako pero pinipiglan ko parin ang sarili na bumigay. Kaya ang ginawa niya,seryoso nalang kaming nanood ng palabas.

Sa bawat paghinga niya. Sa bawat galaw niya. Sa bawat segundo na maaaring iyon na ang huli. Nang bumalik ang tingin ko kay Anderson, nanatiling nakataas ang kanyang kamay at patuloy sa pakikipag-usap kay Adrian. Hindi ko na namalayan na may ibang galaw sa likod ko. May presensya. May panganib na hindi ko nakita dahil sa sobrang focus ko sa harapan.

Agad niyang itinulak ang ideya sa isip na iyon. Mapagmataas si Inara. Hindi niya papayagang makita ng iba ang kanyang kahinaan, at ayaw niyang husgahan siya ni Kaizan. Iniisip niya rin ang kabutihang ipinakita ni Don Adalvino, nagbitiw na lamang siya ng tahimik na paghingi ng tawad sa sarili.

Malambing itong nagsumamo sa akin. “Arnaldo hindi ako naniniwala sa pangako. Tignan na lang natin ang panahon. Kung tayo talaga para sa isa’t isa kahit anong pagsubok pa ang dumaan, kahit sino pa ang humarang sa atin ay pagtatagpuin pa din tayo ng tadhana. Sa ngayon unahin muna natin na na maayos ang problema natin.” Tugon ko sa kanya

Habang nanginginig ang kamay kong hawak ang phone, alam kong nagiging totoo ang banta ni Adrian. Muli kong naalala ang huli kong tingin sa kanya bago siya umalis—ang tikas ng panga niya, ang pagpipigil ng galit, at ang bahid ng pagnanasa na ayaw niyang aminin. Pride vs. desire. Galit vs. pangarap. Laban naming dalawa na walang nananalo. Huminga ako nang malalim at bumulong sa hangin, halos wala nang boses: “Hindi pa tapos ‘to.”

“SMB? Ano iyon? Gusto mo ng beer?” “Simple mong banat!” Pero hindi maamin ni Nadja na mababaw ang kanyang kaligayahan at madali siyang napapakilig ng mga kilos at salita ni Inigo. Simula ng magpalipad-hangin ito sa kanya ay unti-unti ring nahuhulog ang loob nito. Maging ang kanyang madalas na pagnanakaw ng halik na minsan ay mas tumatagal kasama ang paggapang ng kanyang mga kamay.

Matagal bago siya nakahinga nang maluwag at kumalma. Pero ngayong payapa na ang isip niya, isa-isang binabalikan at ina-analyze niya ang mga pangyayari. Ang nakakapagtaka, si Adriana mismo ang nag-abot ng cake sa kanya, at utos iyon ni Julian. At pagkatapos, sa harap ng maraming tao, nakiusap pa ito na huwag daw niya taniman ng sama ng loob si Adriana.

Ayokong bigla siyang kabahan kapag gumalaw si Adorno. Ramdam ko ang tibok ng puso niya… marahil kapareho ng akin na kalmado, masaya, at puno ng pananabik sa bawat hakbang na sabay naming tatahakin. Pinatakbo ko nang marahan si Adorno, binigyan ng sapat na oras para malasap ang simoy at tanawin. Hanggang sa makarating kami sa bahagyang mataas na bahagi ng lupa kung saan tanaw na tanaw ang buong Hacienda. Mula sa mga punong niyog at mangga, hanggang sa mga kawan ng tupa, kambing, at baka na nagpapastol sa malalawak na damuhan.

Sinulyapan ko si Andra sa kabilang panig ng lounger kung saan hinihila niyang pilit si Argo para maligo ngunit tila wala pa itong balak na magbasa. "Ayaw mo ha!" Halos manlaki ang mga mata ko nang maghubad ito ng suot na damit sa mismong harapan ni Argo. Tanging two piece lang ang natira sa kanya. Andra's body is perfectly gorgeous. Wala akong maipintas sa mapipintog niyang dibdib at balingkinitan na pangangatawan. Idagdag mo pa ang kutis niyang mala-porselana.

“O, ‘wag ka nang umangal. Mahal talaga ang halaga ng golden voice ko. Pasalamat ka nga narinig mo ng libre kanina.” “Sang-ayon naman ako sa sinabi mo. Dahil kahit ang Ibong Adarna, makakatulog talaga kapag narinig ang boses mo,” mapanuyang sambit nito. “E kung isungalngal ko kaya sa ‘yo ‘tong siyanse na hawak ko?”