Image Of Lapu Lapu 소설 & 이야기

Tinaas niya ang kanyang ulo at tumingin sa litrato ng namatay sa harapan niya. “Ang Hungry Ghost Festival ay nandito nanaman. Ng ang mga gate ng kabilang buhay ay magbubukas, maaari ka bang bumisita sa akin, Luka?” Si Luka ay nakangiti ng masigla sa litrato. Ang babae ay nakatayo sa harapan ng litrato at tinitignan ito ng tahimik. Syempre, waa siyang litrato ni Luka o kahit ang kanyang abo. Ang litrato ni Luka ay ginuhit ng isang naglalakbay na pintor na kanyang nakilala sa Erhai. Ang litratong iyon ay nakabase sa kanyang alaala ni Luka.

“OO nga picture ko nga ito noong naglalakad ako sa gitna,” aniya nang makita ang nasabing retrato sa cellphone ni Lando. Ang ‘gitna’ na tnutukoy ay ang tawag ng mga taga- Lopez sa sentrong kabayanan na malapit sa plaza. “Pero hindi maaari ito.”

Noon lang niya naisipang buklatin iyon nang mabuti. Sa loob, may ilang sulat-kamay na dokumento, mga larawan, at isang lumang talaan ng pamilya. Isa sa mga papel ang may lumang pahina ng talaan ng mga lupa at ari-arian ng mga Luna sa panahon bago ang digmaan. Ngunit ang mas nakatawag pansin sa kanya ay isang larawan ng batang lalaki, nasa edad siyam, nakasuot ng simpleng barong. Sa likod ng larawan: “Mateo at Isagani - Tag-init, 1940.”

Ngayon, pumunta siya sa Lapu-Lapu City para hanapin ito bilang pagtupad sa huling hiling ng kanyang ina. Pero sa laki ng lungsod, at walang kahit anong impormasyon, para itong paghahanap ng karayom sa dayami. Maraming beses nang sumubok si Gabriel Fuentes, pero laging nabibigo. Nagkataon lang na dumalo siya sa art exhibition ng kaibigan at nakita ang painting na iyon. Dahil sa tema nitong ampunan, hindi niya napigilang maantig at gusto niya itong kunin bilang alaala.

Nag-thumbs up lang ito sa’kin habang may hawak na malapad na kutsilyo. I crouch in front of the man and recognized him. “Lupe Magaling. Lider ng Galing Galing, ‘no?” tanong ko sa kaniya. “Yeah,” pagsagot ni Elijah para sa kaniya. “Ang lakas ng loob, ‘di ba?” “Sa’n mo nalaman na may asawa na ko?” tanong ko kay Lupe.

Nangingiti ako nang makita ang mga pictures kong inaantok na nakahilig sa balikat niya at marami pang nakakatawang kuha niya sa akin. Hanggang sa makarating ako sa parteng hindi pa kami nagkikita. Wala namang kakaiba, mga larawan lamang iyon ng tanawin. Mga bundok, bukid- natigilan ako nang mapansin ang picture ng isang pamilyar na landmark. 'Welcome to San Juaquin' ang nakasulat sa arko sa larawan. Tiningnan ko ang mga sumunod na pictures, naroon ang larawan ng bayan ng San Juaquin, ang palengke, ang simbahan at ang ampunan! Maging ang litrato ko noong nanalo ako sa taekwondo competetion noong elementary ako ay nakita ko rin!

apor lamang dito sa Ilocandia ang nakakalakbay patungo sa katimugan ng Filipinas at ito ay ang Serapica. Ang Serapica lang ang tanging masasakyan kung papatungo sa Dapitan kaya hindi maaaring hindi sumakay sa bapor na iyon ang mga nadakip na ilustrados. Nang marinig ito ay humakbang palabas ng pinto at may patingin-tingin pang ginawa sa paligid ang humarap na matandang lalaki bago niya pinapasok na may paghila si Andracio sa loob ng bahay. Sumagot naman si Norma sa kanya. "Nagkaroon sila ng engkwentro kagabi laban sa mga guardia civil sa gubat, Padre. Doon ay nadatnan nila sa may malaking lamesa ang nakahandang iba't ibang mga pagkain. Naroon ang mga tinapay, mainit na tsaa, mga pampatamis s

“Eh, sunog?” “Magkakasunog ba dito?” turo nito sa kinaroroonan nila. Nasa itaas kasi sila ngayon ng Marcelo Fernan Bridge ng Lapu-Lapu City. Sa ibaba nila ay ang napakagandang kulay asul ng dagat ng Cebu. It was peaceful and the view looks so serene. Lalo na at malapit nang lumubog ang Haring Araw. Sa paligid naman nila ay ang mga taong nakikiusyoso sa eksena nilang dalawa.

Actually I did some baybyin here dati, kasi akala ko pero I did some research and tada! Location: Visayas Year: around 1500s Before sa panahon ni lapu lapu

Naipuslit ko ito kanina habang binibihisan ako ni Raph. Itinaas ko ang isang kamay ko habang hawak-hawak kong litrato na nakuha ko sa loob ng mansion ni Celistine, ang litrato naming lahat ng mga tunay kong magulang. Si Raph ang nagkusang lumapit at kinuha ang hawak kong litrato.