Novel & Cerita Real Face Of Lapu Lapu

"Kumain na si Ryu. Halika at maupo na rin dito at kumain." Akala ko makikita ko na ang mukha niya, hindi pala. "Gusto kasi niyang makita ang mukha ni Ryu," asar na sabi ni Lola kay Lolo, na mukhang pagkakaisahan pa ako. Wala na nga rito si Nadz, sila naman ang pumalit. "Eh hindi naman iyon nagpapakita ng mukha. Tingnan mo pumayag na dito maghapunan pero nauna." Tumawa si Lola kaya mas lalo akong naasar.

Kailangan ko mabuhay. Nakilala niya kaya ako? Hindi naman siguro, ‘di ba? Hindi… imposible. Pilit kong pinapaniwala ang sarili ko sa kasinungalingan. Pero paanong hindi niya ako makikilala, eh hindi naman ako nag-iba. Wala namang nagbago sa itsura ko. The same face. The same eyes. The same me he once knew. “Lopez, ano pang ginagawa mo d’yan?”

“Ye-Yes?” Nauutal niyang tanong. Nakita niyang titig na titig si Lupe sa kanya at pinasadahan pa nsiya ng tingin mula ulo hanggang paa na parang kinikilala kung sino siya. Nailoang siya pero she’s wishing na sana di na lang siya makilala kasi natatakot rin siya sa maaring mangyari at mukhang kailangan niya na ring lumabas ng comfort room. “Ipagpaumanhin niyo po kasi, parang pamilyar lang po ang mukha niyo sa akin.”

Bumaba ang kan'yang tingin sa baba ng puson ng lalaki kung saan ay proud na nakabukol ang bagay sa gitna ng mga hita nito. Luke is like an ancient god from Olympus na napunta sa Pilipinas. Sobrang kisig ng lalaking minahal n'ya at mahal s'ya. May malaking tattoo sa tagiliran si Luke na parang pakpak ng isang malaking ibon na nagpadagdag sa kakisigan nito.

“Eh, sunog?” “Magkakasunog ba dito?” turo nito sa kinaroroonan nila. Nasa itaas kasi sila ngayon ng Marcelo Fernan Bridge ng Lapu-Lapu City. Sa ibaba nila ay ang napakagandang kulay asul ng dagat ng Cebu. It was peaceful and the view looks so serene. Lalo na at malapit nang lumubog ang Haring Araw. Sa paligid naman nila ay ang mga taong nakikiusyoso sa eksena nilang dalawa.

sagot ni Lando. Sa kaalaman na lalong nadadagdagan ang share, reaction at comment sa picture niya ay nadagdagan din ang pag-aalala niya. “Mayroon ba siyang physical shop dito sa bayan?” tanong niya na lalong hindi siya mapalagay. “Ah oo Ate, sikat na photographer ito dito sa Lopez. Sa may papuntang PUP ang studio niya. makikita mo agad dooon Shining Shot Studio,” imporma ni Lando.

kumaway si Isla sa mukha ni Raphael para makuha ang atensyon nito. Napangisi naman ang lalaki. “Nothing’s wrong. You’re just so beautiful I had to pause and wonder… Did I die and end up in heaven? Because it really feels like I’m watching an angel laugh.”

Hindi nito agad napansin ang paglapit ng batang babaeng iyon dahil sa nakatuon ang tingin niya sa bawat tindahang naroon. “It’s you again, nagagalak akong makita kang muli. Guadalupe ang iyong ngalan, hindi ba?” Bumaba si Vahlia mula sa kabayo at lumuhod upang makapantay niya ang isa pang Hipag, si Guadalupe Villamarquez. Isa pa itong malditang tulad ng ate niyang si Cielo. “Mabuti naman at alam mo, napakiusapan ko na si tío Carpulo. Maaari mo nang iwanan ang iyong kabayo sa likuran ng kan'yang tindahan.”

Emperor Lapu nang may paghamak. Bigla niyang napagtanto na ang paggawa nito ni Emperor Lapu ay isang maliit na pagsisikap lamang upang iligtas ang mukha. Ginamit niya ang sarili niyang pagkakakilanlan para sugpuin si Esteban, kaya kinailangan ni Esteban na pumayag sa bagay na ito.

Nag-thumbs up lang ito sa’kin habang may hawak na malapad na kutsilyo. I crouch in front of the man and recognized him. “Lupe Magaling. Lider ng Galing Galing, ‘no?” tanong ko sa kaniya. “Yeah,” pagsagot ni Elijah para sa kaniya. “Ang lakas ng loob, ‘di ba?” “Sa’n mo nalaman na may asawa na ko?” tanong ko kay Lupe.