Novel & Cerita In Loving Memory Sa Kabaong

Kabanata 34: 'Life vs. Love' Buong gabi ko inisip lahat ng mga sinabi niya sa akin. Mula sa kung paano nagawa iyong ni Quinoa, hanggang sa kung paano niya nakausap ang God of— hanggang doon. Inalala ko laht ng sinabi niya sa akin noong mga panahon na iyon. Kung lahat ba ng mga sinabi niya sa akin totoo?

Katabi nito ang isang maliit na card, nakasulat sa pamilyar na sulat-kamay niya. ‘Mamamatay ako para sayo, at mababaliw ako ng wala ka. Gagawin ko ang lahat para hindi ka magdusa. -Love, River’ Bumilis agad ang tibok ng puso ko. Pero bago ko pa man lubusang maramdaman ang lambing ng mensahe, napalingon ako sa dulong bahagi ng mesa ko—at doon, may isa pang bouquet. Iba ito—walang amoy, malamlam at nakakapangilabot. Para itong mga bulaklak na tanging nakikita sa burol. Gumapang ang lamig sa likod ko.

Back when the oak trees we're younger and the world was too innocent for things like this. "He may not be with us forever, but I am sure that the name 'Esteban Del Hugo' will always mark at the soul of every single person who loves him" Humarap ako sa kabaong at tipid na ngumiti. "Bye, dad. We will love you... Forever." Nang matapos ang speech ko ay kitang-kita ko na halos lahat ng naroon ay nagpapahid ng luha. Tumayo ako sa tabi ni mommy habang pinapanood ang kabaong ni daddy na unti-unting ibinabaon sa lupa. Palayo nang palayo sa amin.

Sister Mabel and God re-opened my heart and let me fully understand the true meaning of love in a deep manner. Love is when you have a wrinkled face and you still look at yourself with admiration. It's where we are still proud of our body type, whatever it is. Ang pagmamahal ay kapag kulang ang ngipin mo at nagawa mong matamis na ngumiti dahil kahit na may kulang sa 'yo ay alam mong mamahalin ka pa rin nila. And letting go of all of the bitterness and grudges that were brought by my painful past. Forgiveness on Shane's part is hard and challenging because it affected my whole being— but I decided to let go of the burden that got stuck so it'll lighten my heart. Hinihintay ko na lang din ang

Kakaibang experince. Binilisan ko ang pagtaas-baba ng katawan ko sa ibaba niya. Saksi ang kabayo, ang mga ibon sa paligid at mga puno, ang mga engkanto, mga lamang lupa at iba pa sa kapusukan naming dalawa. Ang mahihinang daing ay tila musikang lalong nagpapainit sa amin. "Let's go to the cabana Love." Sabi niya bago pinatakbo ng mabilis ang kabayo.

basag na boses na saad ni Knight. "Please remember how much I love you..."

Ngunit gaya ng inaasahan, mas lalo lamang lumakas ang mga ito. Ang mukha ng babaeng matagal na niyang pilit kinakalimutan ay muling sumagi sa kanyang alaala—ang ngiti, ang boses, at ang mga sandaling hindi sana nangyari. Mariin niyang kinuyom ang kanyang kamao at napabuntong-hininga. “Ang tanga mo, Robbie…” bulong niya sa sarili.

kuryosong tanong niya. [Love...] anito bago lumamlam ang mga mata. [Kaya lagi kong pinapaalala sa inyong dalawa na ingatan ang puso at maging mapanuri. Lahat ng kaalamang dapat mong malaman ay nasa files ko sa mansyon... basahin mong lahat ng 'yon kapag umuwi ka. Marami kaming aasikasuhin ng Mama mo. Anyway, take care always my love.]

Yes she's not afraid to die, but now she's afraid to die knowing that she's going to leave those persons she loves the most. She wiped her tear's but she can't stop her self from sobbing, Ganito ba talaga pag malapit nang mamatay, lahat ng mga memorya noon ay bumabalik, mga alaala na puno ng saya, mga alaala na puno ng kalokohan, mga alaala noong panahon na wala silang problema kundi ang exam lang, but when time goes by, everything have change, everything change but never their love and friendship...

In Loving Memory of Alexandrei Dela Rama. I miss you, anak. Ngumiti ako nang mapait at naramdaman na tumutulo na naman ang luha ko. "Akala ko hindi na ako mag-iisa noong nalaman ko ang tungkol sa iyo. Napuno ako ng pag-asa, pero bakit gano'n... iniwan mo agad si nanay, hmm? Gusto ko pa naman sanang marinig ang unang iyak mo, mahagkan at mayakap ka... kung buhay ka ngayon dapat naglalaro na tayo, naririnig ko ang mga tawa, hagikgik at halakhak mo... ang dami kong pangarap para sa iyo... para sa atin... sa pamilya natin... pero wala, hindi mo naman ako pinagbigyan. Madaya ka, napakadaya mo. Ba't gano'n? Malakas ka, alam kong mana ka sa akin... ramdam ko na kakayanin mo, kahit na imposible sabi