In Loving Memory Sa Kabaong 소설 & 이야기

KABANATA 39 "I'm sorry." "You think you're someone that I need?" "I can't love you back." Isa-isang tumulo 'yung mga luha ko. Those memories keep hunting me hanggang ngayon. Sa tuwing naalala ko 'yung mga 'yon ay agad kong kinikuwestiyon ang importansiya ng buong pagkatao ko. "Baby, wake up..." rinig kong boses ng isang pamilyar na lalaki. Mas lalo akong napahikbi.

Ikinawit ko ang kamay ko sakanyang mga leeg para mas lalong lumalim ang mga halik namin at parehas naming ninamnam ang mga sandali. This last kiss is the best.. Sabay kaming humiwalay sa isat-isa at pinabayaan na ang mga taong nagbabatian sa paligid namin. Ang araw na ito,malungkot man o masaya para saakin ay maituturing paring isang memorya,kung saan meron sakit sa dibdib at kirot sa damdamin na hindi man alam kung kailan mawawala,ngunit lilisan rin.

“Oh siya Babe I have to go. More chikahan tayo soon pagnakauwi na ako ng pinas." “Of course! Don't forget my favourite drink. More alak to come Babe!." nakangisi ko. “Makakalimutan ko ba naman iyon. Eh alam ko ang ugali mong mala-dragon" sabay irap nito. Natawa na lang ako. Alam na alam talaga nito ang ugali kong baliw kapag may topak. “Oh siya bye! Love you babe!" “I love you din Babe!!" malakas kong sagot.

In Loving Memory of Alexandrei Dela Rama. I miss you, anak. Ngumiti ako nang mapait at naramdaman na tumutulo na naman ang luha ko. "Akala ko hindi na ako mag-iisa noong nalaman ko ang tungkol sa iyo. Napuno ako ng pag-asa, pero bakit gano'n... iniwan mo agad si nanay, hmm? Gusto ko pa naman sanang marinig ang unang iyak mo, mahagkan at mayakap ka... kung buhay ka ngayon dapat naglalaro na tayo, naririnig ko ang mga tawa, hagikgik at halakhak mo... ang dami kong pangarap para sa iyo... para sa atin... sa pamilya natin... pero wala, hindi mo naman ako pinagbigyan. Madaya ka, napakadaya mo. Ba't gano'n? Malakas ka, alam kong mana ka sa akin... ramdam ko na kakayanin mo, kahit na imposible sabi

KABANATA 23 WARNING: Words that's not suit for young audiences. Suic*dal / K*lling / Rap*d Kabanata 23: 'The Piece of Memories' Napunta kami sa harap mismo ng bukal sa labas ng Mansiyon. Kung ganoon, pumapayag na kaya siyang uminom ako ng tubig galing sa bukal na ito. Tumingin ako sa kanya at naghihintay sa kanyang kasagutan.

Paano kung sa oras na bumalik ang memorya niya, hindi na niya ako mahal? Alam kong medyo malabo ang iniisip ko. Alam kong malabo ang iniisip ko na sa kabila ng lahat ng mangyayare ay babalik at hahabulin niya pa rin ako, pero gusto kong umasa. Gustong gusto kong umasa. Van said that sometimes it takes a year before the lost memory will be back, lalo na sa case niya, but I trust him. I trust his love for me.

Tanong ko sa kaniya. Bigla siyang napangiti. Labas na labas ang pang-itaas niyang mga ngipin at mas lalong naging singkit ang mga mata niya. "Gawin nating sobrang memorable ang araw na ito. Iyong tipong hinding-hindi mo makakalimutan." "Alam mo, Love, memorable na ang malunod ako rito. Isang kat*ngahang iiwanan ko rito sa Siargao."

Chapter 8 "Kakaiba rin yong parents mo bakla!" Naiiling na sabi ni Ainaliv. Nakabalik na sila sa kanilang kwarto at plano ata mag monghe ni Antonia. Gusto ni Ainaliv na libutin ang buong farm ng mga De Vera pero bad trip si Antonia. Isang araw lang ang ibinigay na palugit ng mga magulang nito. "Sobra pa sa kakaiba! Sumasakit na ang bangs ko kakaisip. Ayaw ko talagang magpakasal!" Nakasimangot na sagot ni Antonia.

napatingin ako sa gawi nila Aling Maria at nakita ko na nagpapahid sila ng mga luha Tahimik naman ang lahat dahil hindi siguro nila maintindihan when I said that I knew her from the past and the present. “Kay Lola Choleng ko naintindihan ang tunay na kahulugan ng pagkakaibigan. Ang sakripisyo na kaya mong ibigay sa iyong kaibigan at ang pag-aalaga at pagmamahal na kalakip nito. I have learned from her that true love never ends at ang pagmamahal, walang pinipiling edad, status, color or race, dahil kapag nakalaan sayo, destiny will bring you together, hindi man sa ngayon, but who knows, maybe in the years to come! Or maybe, in another lifetime!”

Baka mapunit pa 'to kasi nababasa na sa mga luha ko. Huminga muna ako ng malalim bago sinimulan ang pag-record ng boses ko. Pilit kong pinipigilan ang emosyon ko, pero hindi talaga kaya. Ang sakit-sakit sa pakiramdam na kailangan ko muna siyang iwan kasi pupuntahan ko si Lolo. Nangako ako sa kaniya, na mananatili ako sa tabi niya hanggang sa gumaling siya. Pero ngayon, hindi ko na alam kung matutupad pa ba ito. "If ever you forget me, just read the letter I wrote for you and listen to it to remember me. Always remember, I love you so much, Anabelle..."