Ingat Ka Lyrics Silent Sanctuary の小説・ストーリー

Kahit bulol ay nasa tama pa rin ang tono. My mind runs away to you With that thought, I hope you'll see Can't see where it's wandered to But I know where it wants to be My tears started to fall as I remember Jezreel. Baby, can you hear our twins singing our song? Baby, come back to me. Come home to me now. My heart suddenly beat so loud when a familiar voice appeared on the speaker as she sings the chorus part. I'm waiting patiently though time is moving slow I have one vacancy

sabi ko Ipinikit ko ang mata ko at dinama ko ang malamig na hangin. Magbabanyo sana ako ng makakita ako ng gitara sa gilid. Marunong naman ako mag gitara na miss ko tuloy yung gitara ko dati. Sinimulan kong pinatogtog at kinanta ko ang safe and sound by Taylor Swift. "I remember tears streaming down your face When I said I'll never let you go When all those shadows almost killed your light I remember you said don't leave me here alone But all that's dead and gone and passed tonight."

Now playing : Sayo By: Silent Sanctuary Minsan oo, minsan hindi Minsan tama, minsan mali Umaabante, umaatras Kilos mong namimintas Kung tunay nga Ang pag-ibig mo Kaya mo bang isigaw Iparating sa mundo Tumingin sa'king mata Magtapat ng nadarama 'Di gusto, ika'y mawala Dahil handa akong ibigin ka Kung maging tayo Sa'yo lang ang puso ko Walang ibang tatanggapin Ikaw at ikaw pa rin May gulo ba sa'yong isipan 'Di tugma sa nararamdaman Kung tunay nga Ang pag-ibig mo Tumingin sa'king mata Magtapat ng nadarama 'Di gusto, ika'y mawala Dahil handa akong ibigin ka Kung maging tayo Kailangan ba kitang iwasan

Nasa intersection sila, pulang ilaw. Hindi ito agad sumagot. Parang pinipili ang bawat salita. “Hindi ko alam,” sagot niya. “Pero every time I see you… parang may bumabalik.” “Bumabalik?” “Yung pagkatao kong nawala.” Tumahimik si Alyana. Parang may tumusok sa puso niya.

My heart lied while you cried, hindi ko pa rin matanggap na wala ka na talaga. But I was too blind to see... Everything we've been through before Now it means so much more. Only you... So, come back to me, but I know imposibble... I'm down on my knees. Niyakap ko ulit si daddy sa likod niya. How could I ever let you go Is it too late to let you know You, you It only reminds me of you... Humagulgol na siya nang iyak bumalik ang alaala na masaya at okay pa buong pamilya namin.

Sana magdusa ka Nangangako, hinding-hindi tayo makakalabas nang buhay Dahil nakagapos tayo sa bahay na nasusunog Nakagapos sa bahay na nasusunog Sinubukang iligtas tayong dalawa, pero pinanood mo lang kaming mamatay Nakakulong sa loob ng bahay na nasusunog Hindi mo ako hahayaang lumabas Sunugin hanggang sa pundasyon, sunugin ang lahat Pakinggan ang apoy, masdan ang tunog Sunugin hanggang sa pundasyon, sa lupa, sa lupa Nakakulong sa loob ng bahay na nasusunog Sunugin hanggang sa pundasyon, sunugin ang lahat Pakinggan ang apoy, masdan ang tunog Sunugin hanggang sa pundasyon, sa lupa, sa lupa Hindi mo kami hahayaang lumabas"

At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway. That night, bago ko patayin ang ilaw, humaplos ang malamig na hangin sa mukha ko. Naramdaman kong parang may pamilyar na presensiya sa paligid. Hindi nakakatakot. Hindi malungkot. Parang yakap na hindi kailangan ng katawan. “Goodnight, Luther,” bulong ko. At sa unang pagkakataon, hindi na masakit banggitin ang pangalan niya.

I still continue to sing, baka kasi magising siya nang hindi ako naririnig na kumanta. “Sa mundong nakakapagod, oh, ikaw ang aking pahinga Gumagaan ang lahat kapag nasisilayan ka na Kaya ‘wag nang mangamba, walang dapat ipag-alala Palaging nandito lang ako sa ‘yong tabi, dito sa ‘yong tabi~” Nang malapit na akong matapos sa pagkanta ay biglang bumukas ang pintuan at nakita ko si Nova, inis na inis na nakatingin sa akin.

Ngayon, isa na lang akong babaeng tumatakas mula sa isang mundong kailanman ay hindi niya kinabibilangan, pilit na hinahanap ang sarili sa gitna ng pagkakaabo. "Paalam, Orion," bulong ko sa hangin habang pinapanood ang Sanctuary na naglalaho sa kurbada ng kalsada. "Sana sa susunod mong pagkanta, wala nang aninong gaya ko ang hahadlang sa ningning na nararapat para sa 'yo."

MIA THYREES Gising na ang aking diwa pero nakasara pa ang talukap ng aking mga mata. Humihinga pa ako, ibig sabihin buhay pa ako! Hayyy salamat. I survive! Nang imulat ko ang aking mga mata ay napagtanto kong nasa loob ako ng aking silid. Sino kaya ang nag-uwi sa akin dito sa mansiyon? Nakaramdam ako ng kaunting kirot sa aking kanang kamay, pagkatingin ko’y napagtanto kong may nakakabit palang hep-lock IV sa akin. Mula sa pagkakahiga ay dahan dahan akong umupo. Ang bigat ng pakiramda ko, kulang pa ako sa pahinga.