Insatiable In Tagalog Novels & Stories

paliwanag nung isa sa kanila. "Barrier. Mahirap nga talagang pasukin kung may harang. Hindi din natin pwedeng sirain iyon dahil tiyak na mararamdaman at makakahalata siya. Kailangan nating makapasok doon ng hindi niya napapansin. May nakaka-alam ba ng itsura ng dyosa?" "W-wala pa. Dahil lahat ng mga nakakapasok doon, hindi na nakakalabas." yukong saad nila.

Kapag manglalait wagas, kapag nilait pabalik, pikon? Hinarap ko siya na ngayon ay kulang na lang ay barilin ako base sa ekspresyon sa mukha niya. "Oh, ano? Sa una ka lang pala magaling," wika kong muli. "Naiinis ako sa pagmumukha mo!" "Ako din naman, 'wag kang mag-alala." "Kailan ka pa naging matapang? Baka hindi mo kilala kung sino 'tong kausap mo!"

Shameless Annoying Prick: C = Celcius F = Fahrenheit K = apag ako ang naging jowa mo asahan mong nasa tamang tao ka. Kinagat ko ang aking dila at napairap. Mga kalokohan talaga nito! Ako: Gusto mo kumain tayo ng ice cream? 'yong CORNYto? Hinagis ko sa kama ang cellphone ko nang wala akong reply na natanggap. Nagtoothbrush muna ako. Kaniya-kaniyang business ang mga kasama ko rito sa kwarto. Si Mae ay busy sa kanyang laptop, si Ate Ada naman ay tulog na, si Ate May may at Ate Jean ay nakahiga rin sa mga bed nila.

Nakasimangot kong tanong. Medyo sumikip ang dibdib ko roon. No'ng unang buwan namin, kumain kami sa Batangas. Second month namin nagyaya ako na manood na lang ng sine kasi pagod ako sa school. Paanong nakalimutan niya iyon! Gano'n ba siya kabusy? "I thought you're just too drunk that's why you said that," sabi nito. "Bakit? Akala mo ba kaya ko sinabi 'yon kasi gusto kitang katabi matulog?"

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

Mas ligtas. Masakit. Lalo sa dibdib. At alam kong hindi lang ito pisikal. Ito 'yung sakit na walang gamot. 'Yung alam mong mahal mo ang isang tao, pero hindi ka kailanman mamahalin pabalik. Tama ba ang desisyong tanggapin ang alok niya na bigyan ng pagkakataon ang pagsasama namin?

Tinanggal nito ang oxygen mask "M-Misis ko" halatang hirap ito sa pag sasalita pero nakangiti ito kahit paos ang boses. Napahagulgol akong yumakap sakanya na parang sa ganong paraan hindi siya mawawala sakin na hindi niya magagawang iwan dahil hindi ko kaya, hindi ko pala kakayanin kung siya ang mawawala sakin.

F*ck! Patuloy lang ito sa pagpapaligaya sa akin at walang ibang lumalabas sa aking bibig kundi puro ungol at sarap na binibigay nito. Kaya kahit anong pigil ko sa kung ano man ang gustong sumabog sa aking puson ay hinayaan ko. And there I reach my climax but he didn't stop there. He stayed in my pussy savoring every drop of it. Ang basa kong kepyas ay hinagod ng kaniyang dila. Napakapit na lamang ako sa bedsheet ng kama sa tuwing natatamaan ang aking mani.

Napa sobra ata ako sa alak at lasing na lasing ako. Bigla naman akong napapikit dahil kumirot naman ang ulo ko sa sakit. At biglang may pumasok sa isip ko na salitang "I love you mahal ko. At patawad." "Huh?" Bigla ko nalang sabi saakin sarili. Bakit naman nya sasabihin saakin yun? Bakit wala na akong maalala masyado?!

Hinalikan s'ya nito sa sintido habang nakayakap pa rin sa kan'ya mula sa likod. "Relax baby, we are here to relax and enjoy our day, ok? Don't stress yourself." "Eh kasi naman yang bunganga mo Kyle nakakainis," maktol na sagot n'ya rito. "What's wrong with my mouth? Mabango naman ang hininga ko ah, maputi naman ang ngipin ko at walang tooth decay, malambot naman at masarap ang labi ko, hindi ba?" sagot nito sa kan'ya na mas lalo pang ikinainit ng kan'yang pisngi.