Kakaibang pagningning ang dulot ng mga kwentong bayan para sa akin. Madalas akong napapaisip kung paano ang mga simpleng kwento mula sa ating mga ninuno ay nagiging batayan ng kultura at identidad ng isang bayan. Kung titingnan mo ang mga ito, makikita mo ang mga temang umiikot sa pagmamahal, pagkakaibigan, at mga pagsubok ng buhay. Napaka-espesyal ng kanilang strata sa lipunan; kadalasang kinukuwento ang mga ito ng mga nakatatanda at pinapasa sa mga bata, na lumikha ng koneksyon sa pagitan ng nakaraan at kasalukuyan.
Isang bagay na talagang nakakaengganyo ay ang diwa ng katotohanan at kababalaghan na nakapaloob sa mga kwentong ito. Mula sa mga diwata at engkanto hanggang sa mga biyayang dala ng mga prayle at bayaning lokal, nagiging kaakit-akit ang mga salin-lahi. Hindi ko maiwasang ibahagi ang isang jaket na kwento mula sa mga kwentong ito na nagtuturo sa atin ng mga aral sa buhay na mahahalaga sa ating mga araw-araw na pagsubok.
Ang bawat kwentong bayan ay parang salamin na nagpapakita ng ating kultura, mga pagkakamali, at mga tagumpay bilang isang lipunan. Kadalasan, ang mga karakter dito, kahit na kathang-isip, ay kumakatawan sa ating mga kaanak o kakilala, kaya't nagiging mas personal ang kanilang mga karanasan. Ito rin ang dahilan kung bakit importante ang pagsasalin ng mga kwentong ito mula sa isang henerasyon patungo sa susunod.
Sa huli, ang kahulugan ng magaling sa mga kwentong bayan ay hindi lamang nakasalalay sa kanilang nakaka-engganyong kwento kundi pati na rin sa kanilang kakayahang ipakita ang ating mga pinagmulan at ang ating lakbayin bilang tao. Napakainit sa pakiramdam na bahagi tayo ng isang tradisyon na nagpapaalala sa atin kung saan tayo nagmula at ano ang tunay na halaga sa buhay.