Novel & Cerita Japanese Curse Words

giit niya. Pumikit ako nang mariin, kagat labing tumango. Dahan-dahan. “Damn it,” he cursed. Mas lalo kong naramdaman ang galit niya. Gusto ko na umalis dito, ayaw ko na siyang kausap. “Shit, don’t cry…”

May galit ata sa hapon. “皆さんおはよう! 私の名前はヨハンコラです.” (Minasan ohayō! Watashino namae wa Yohan Kora desu.) Salita ni Yohan sa lenguwahe niya na kinatuwa ko— kinatuwa pala namin ng mga kaklase ko. Ang cute talaga niya mag-japanese, literal na anime boy, e!

transalate ulit ng kasama niyang translator. After ng usapan namin na closed ko agad si Mr. Takoyaki at ang pinahanda kong documents kay Kat ay pinirmahan na nito. Hindi naman pala mahirap na kausap ang japanese na 'to. Kaya nakangiti kaming nagpa alam sa isa't-isa. さようなら。初めまして、デラ・クエスタさん。 Sayōnara. Hajimemashite, dera kuesuta-san. (Good bye. Nice meeting you, Mr. Villa.)" paalam nito.

“Nihongo ga hanasemasu ka? (You can speak Japanese?)” “Hai. Watashitachi mo izen Nihon ni sunde imashitaga, anata mo sore o shitte iru to omoimasu. (Yes. We also lived in Japan before and I’m sure you know that too.)” I responded scornfully and gave him a look. “Kuso! (Fuck) focus on the road!” he shouted out of his lungs. “Will you be mine, then?” I Interrogated. “Just focus on the damn road and slow down, Onegaishimasu! (Please!)”

Hindi ako sigurado kung magagamit ko ito ngayong gabi dahil hindi pa rin naman sigurado kung may mangyayari nga, pero hindi rin sigurado ang kaligtasan namin. Tinitigan ko ang kulay lilang lalagyanan nito kunh saan naka ukit ang isang klase ng bulaklak at japanese word na hindi ko maintindihan. Hinigit ko ang katana sa loob 'non at napangiti nang kuminang iyon nang tamaan ng ilaw. Katulad ng lalagyanan nito ay kulay lila rin where my name is curved there in a fancy way.

seryoso at w*lang bahid na sabi ni Fushigiro at diretsong nakatingin sa mata ni Juancho. “Watashi w* shitte iru, just go,” sagot sa kaniya ni Juancho. I did not understand any of the things they have said. Speaking in Japanese, I wonder what it w*s, napakaseryoso pa ng mukha nilang dalw*. Fushigiro sighed and smiled at the kids while waving his hand to me. Then he finally left.

Ano ba sa nihonggo ang ano po ba ang maitutulong ko sa inyo? Nakakaintindi ba 'to ng English? O 'di kaya ay Tagalog? "Furaipan o totte, korera o itamete kudasai." Napalunok ulit ako sa biglaan niyang pagsasalita. Oh my God! Basic lang ang alam ko. Ano bang sinabi niya? "Shitsurei desu ga, mō ichido osshatte itadakemasu ka?" paumanhin ko, ibig-sabihin ay kung puwede ay pakiulit ang sinabi niya.

And his broad shoulders are perfect to cling on, and down there, well… he looks kinda… “FUCK!” Isang mariin at napakalakas na mura ang bigla kong naibulalas upon realizing how lewd my thoughts were. “Sensei? May problema ba?” nagtataka at nag-aalalang tanong sa ‘kin ni Chihiro. “H-huh? No, I’m fine. I didn’t mean to curse like that,” mabilis ko namang depensa.

Hindi ko naman maintindihan ang sinabi niya. "Tsk. Wala!" Sabi niya at nagpahalumbaba na lang na nanood. Hindi ko na lang siya pinansin at nanood na lang ulit. Ang weird talaga ni Ryu kahit kailan. Magsasalita ng Japanese na hindi ko naman maintindihan. Baka mamaya ay minumura na pala ako nito, e.

seryosong tanong sa'kin ni Reist, pansin ang pangingitim ng ilalim ng mata niya't nakatingin siya sa mesa. "This world seems cursed or some sort, there are beasts, and people who just randomly accused you for something." I chuckled silently and softly, because I feel hopeless for our situation. "Yeah..I think the same," he answered. "What can we call this?" he asked again. "Curse in the other world?" "Curse in the other world?" Sabay naming nasabi.