Jeremiah 17:9-10 Novels & Stories

Gusto kong sisihin ang gobyerno, ang ospital, si Ante Fely, lahat, gusto kong magalit sa mundo. Sa gitna ng aking pagtangis, umihip ang napakalakas na hangin dahilan para mawalan ng apoy ang mga kandilang nakasindi sa altar at mabuksan ang mga pahina ng Bibliya na nasa lamesa. Nagsitayuan ang aking mga balhibo, at takot na nagpalinga-linga habang naglalakad papunta sa altar para isara at ayusin ang nakabukas na Bibliya. Hinarap ko ito, at naka agaw ng aking pansin ang isang parte ng basahin. Second book of Corinthians, chapter 1, verse 9-10 “Indeed, we felt that we had received the sentence of death. But that was to make us rely not on ourselves but on God who raises the dead. He delivered u

Ngumisi siya at sinabi, “Kaya, iyon ang dahilan kung bakit pinadala ng lord sa akin ang mga kabaong na ito para ipakita sa iyo nang malinaw at ipaalam sa inyong lahat na ang mga kabaong ito ay inihanda para sa inyong lahat!” Sinabi nang malamig ni Jeremiah, “Hindi ako naniniwala na mapapatay mo ang lahat ng miyembro ng pamilya Wade! Hindi ito ang Middle East o Africa! Hindi ito isang lugar kung saan makakilos ka nang malupit!”

Nakahinga nang maluwag si Jeremiah. Nang makita iyon, tumawa si Darius at nagpaliwanag, "Ang posisyon na iyon ay akin at sa akin lamang. Hindi ko sinasang-ayunan ang paggamit ng katusuhan, ngunit nawalan ako ng pagpipilian nang dahil sa'yo. Ang ginawa mo lang ay humingi ng tawad nang hindi man lang inaalam kung ano talaga ang nangyari. Hindi mo man lang pinarusahan ang mga may kasalanan. Sa tingin ko may kailangan akong ituro sa iyo.”

Sinuntok siya ni Jeremiah sa harap ng lahat! "Damn you, Jeremiah! Hindi ka na nagbago! Napaka bayolente mo!" sigaw ko, nanginginig sa galit. Akmang tutulungan ko si Johnson na tumayo pero mas mabilis si Jeremiah. Wala siyang pakialam sa mga taong nakatingin. His eyes were dark, full of possessiveness and rage. Sa isang iglap, binuhat niya ako na parang kaban ng bigas at isinakay sa balikat niya.

RAMIRO Ito na ang huling Bible study na mapapakinggan ko kung kaya’t inigihan ko nang makinig dahil sigurado akong mawawala na ito oras na bumalik ako dito. “Isaiah 41;10, ‘Huwag kang matakot, sapagka’t ako’y sumasaiyo; huwag kang manglupaypay, sapagkat ako’y iyong Diyos; aking palalakasin ka; oo, aking tutulungan ka; oo, aking aalalayan ka ng kanang kamay ng aking katuwiran,’ hinihikayat tayo ng Diyos na mas maging malapit sa kanya sa araw araw ng ating buhay dahil ipinapangako Niya sa atin na hindi Niya tayo pababayaan,”

Dahan-dahang umangat ang sulok ng kanyang mga labi. Sa kanyang paniniwala, tuluyan na niyang nawasak ang buhay ng babaeng matagal niyang kinamuhian. Na nailundo na niya ito sa putik at masasadlak na ito sa hirap at pagdurusa. At hangga't walang nakaaalam ng kanyang ginawa... Mananatiling ligtas ang kanyang lihim. Mananatiling walang alam si Jeremiah, at siya ay magiging malayang ibon mula sa hawlang kulungan niya.

Chapter 9.1 Kit POV Nagiigting ang mga panga at halos masasama ang mga tingin, iyan ang nakuhang reaksiyon ng mga taong bayan sa aming anim, matapos isiwalat ng napagalaman naming Manang Lolet ang ngalan ang nangyaring pagdakip kay Jer. Gustuhin man naming makuhang muli si Jer, ngunit wala naman kaming lead kung saan siya pwede dalhin.

Bumalik na naman ang sakit at hinagpis ng aking naramdaman nang maalala ko kung paano siya nagloko, kung anu-ano ang mga sinasabi ni Jeremiah sa akin. Ang hirap din sa puwesto ko dahil minsan ko na rin siyang minahal at mahal na mahal ko siya. Pero sa kabila no'n ay nanaig pa rin ang pagsisisi ko na sana hindi ko na muna sinabi 'yon, pero wala na. Nasambit ko na ang katagang 'yon, dito na ngang matutuldukan ang pagsasamahan naming dalawa.

ng Diyos at ng mga taong malalapit sa puso namin. "Jerome… Matagal na kitang hinintay—mula pa noong bata pa tayo, kahit maraming taon ang lumipas, hindi kailanman nawala ang pagmamahal ko sa’yo. Sa kabila ng lahat ng unos, lahat ng paghihirap, at lahat ng takot na dinala ng buhay, pinili kong maniwala sa atin, sa pagmamahalan natin, at sa pangakong balang araw ay babalik ka sa akin. Pinili kong paglingkuran at mahalin ka, hindi lamang bilang asawa, kundi bilang kasama sa buhay, bilang kaibigan, at bilang ina ng ating mga anak. Salamat sa pagtitiis mo sa akin, sa pagtitiis ko sa’yo, at sa pagbibigay sa atin ng mga biyayang naging bunga ng ating pagmamahalan—ang ating dalawang anak. Ngayon,

Isa isa nila akong niyakap at nagmano na rin ang iba sa kanila. "Dahan dahan lang mga bata. Balik na ulit kayo sa mga upuan niyo," ang madre. Nagsibalikan sila sa kanilang mga upuan. Pero may isang upuan ang bakante pa rin. I looked around and saw Israel na karga ni Jeremiah ngayon. "Hello po, Kuya Ej. Thank you po for visiting again." Niyakap ni Israel si Ej, which made him smile. Hinagod hagod niya ang likod nito.