Joshua 1:5 Novels & Stories

Ayaw kong magsinungaling, pero ayaw ko ring malaman niya ang totoong dahilan kung bakit ko naging asawa si Eros. Joshua slightly smiled at me. "Hindi kita pipiliting magsalita ngayon, Holy. Karapatan mo namang manahimik. Pero tandaan mo, kapag kailangan mo ng tulong ko o ng kaibigan, nandito lang ako sa tabi mo. Palagi." Buong pagpapasalamat akong ngumiti kay Joshua. Hindi man kami masyadong close noon, pero alam kong isang magandang pagsisimula ito para sa aming pagkakaibigan. ***

Si Josh ay unang naglakad sa harap, ang tingin ay puno ng kaseryosohan at bahid ng kaba. “Good evening, everyone," nagsimula siya. "First of all, I want to thank everyone for being here tonight. Honestly, I don’t really know what to say. I’ve never been one to talk much, but… I’m just really thankful. Thankful for my parents, for my friends, for my family. Lahat ng ito ay para sa inyo. And I guess I’m just really grateful for everything that I’ve learned along the way." Isang malakas na palakpakan ang sumalubong sa mga salitang iyon ni Josh, na nagbigay ng isang makahulugang ngiti kay Amy at Zack.

Basang-basa din ang mukha ko ng pinaghalong pawis ko at luha ko. Nag tawanan naman lahat ng mga nandito. “Tawagin mo na s'ya.” utos ni Joshua. Nagpupumiglas naman ako sa kinauupuan ko, “Sinong nag-utos sa inyo? Hay*p kayo!”

tanong nito sa akin na tulad ko ay basa na rin ng ulan. Nang maramdaman kong kahit na papaano ay may lakas na ang mga tuhod ko ay mabilis akong tumayo at nagtungo sa pinagtapunan ni Josh ng kwintas. Mabilis kong hinanap sa putikan at sa damuhan ang kwintas na itinapon niya roon. Iyon na lang ang natatanging alaala ni Josh sa akin kaya hindi iyon pwedeng mawala ng tuluyan sa akin.

At iyon ang pinakahihintay niyang mangyari. Nang makatayo na si Joshua ay tinapik niya ito sa balikat. "Huwag na 'wag kong maririnig ulit iyan sa mga labi mo kung ayaw mong manghingi ng mukha sa aso," banta niya pa. Nailing na lamang si Joshua at saka nakipag-fist-bump pa ito sa kanya na siyang pinaunlakan naman niya. "Take care of her, Zeus."

“Ngunit kailangan ko munang harapin ang katotohanan. Kailangan kong malaman kung ano talaga ang nararamdaman ko.” “Okay lang, Wilma,” ani Joshua, ang kanyang mga kamay ay humahaplos sa kanyang mga balikat. “Handa akong maghintay. Alam kong hindi madali ang lahat ng ito, pero alam mo na nandito ako.”

Tumalima naman agad ito at pumikit at inilagay ang nakataob na mga palad sa dibdib. "Lord, thank you this food, thank you sa good health naming lahat. Thank you din po na may papa Zach na ako, at sana po hindi na po s'ya aawayin at susungitan ni mama Pau. At sana din po masarap ang luto ni lola araw-araw kasi minsan matabang na po at minsan naman maalat. siguro po dahil tanders na si lola! Amen!" dasal ni Joshua.

Mananatili si Lyca sa mababaw na ‘pagkakaibigang parang magkapatid’ isang bagay na nagbigay kay Joshua ng halong pagkatuwa at pagkalito. "Mas mabuti na rin kung hindi mo na iniisip ang gano'ng mga bagay," sabi ni Josh habang umiiling. "Mas magiging maayos ang buhay kung sarili mo lang ang iintindihin mo,” dagdag pa nya.

Kawawa ang anak nila, ngayon pa lang ay nasasaktan na s'ya para kay Joshua. "Babalikan ka namin Joshua, kahit anong mangyari ay babalik kami ng nanay mo rito para kunin ka, do you understand? At walang masamang mangyayari sa amin. I will kim them first bago sila may magawa sa akin at sa nanay mo," seryosong sagot n'ya rito.

Marahan niyang iniangat sa harapan ang mga kamay upang ipaalam dito na hindi sila lalaban. “C-calm down, Joshua,” mahinahon bagama’t may halong kaba na wika pa niya rito. Pumalatak si Joshua sa nakikitang kaba sa kaniyang mukha. Pinagkrus pa nito ang dalawang braso bago mapanganib na muli siyang tiningnan. “What is mine is only mine. Don’t you ever touch it,” seryosong babala pa nito na bahagya pang sumingkit ang mga mata.