Joshua 1:9 Tagalog Novels & Stories

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

Exciting pala sa kanya ito. Huminga lang ako ng malalim saka sumunod sa kanya salabas. Bitbit ang backpack ko ay naglakad ako papunta sa labas dahil alam kong nandun na sila at siguradong ako na lang ang hinihintay. "Go Aloisia!" "Kaya mo yan!" "Nandito lang kami, may tiwala kami sa inyo!"

"Tapos niligtas niya ako." "Niligtas? Sa paanong paraan?" "Muntikan na akong magahasa. Nagpapasalamat na lang ako sa dyos at nandoon siya para iligtas ako," pagsisinungaling niya. Ang tagpong iyon ay iyung tagpong unang beses nilang magkakilala ni Joshua. Ramdam niya ang tingin sa kanya ni Jonathan sa narinig. Natural, hindi nito alam ang tungkol doon.

Ako pa nga ang nag ayang umalis na doon. "tangina tol! anyare sayo?"magkakasama kami ngayon nila Joshua sa tambayan namin sa tree house. Napangisi ako kasi naalala ko kapag nangiti siya. Mahal na mahal ko siya. "nababaliw na ata."si Raz. "epekto ng katol. Katol pa!"pang aasar ni Joshua. "Gago!"natatawa kong mura. Saktong dating naman ni Han.

Ang pag-uugnay sa apelyido na iyon sa kung gaano sila katahimikan, nakakuha ng bahagyang kabuluhan ng sitwasyon si Joshua. “… Manalo ka! Hulaan ko kakailanganin kong magtungo doon mismo! Sino nga ba ang sapat na nakakaloko upang magalit ang Westley? " tanong ni Joshua habang pinupunasan ang mukha.

Basang-basa din ang mukha ko ng pinaghalong pawis ko at luha ko. Nag tawanan naman lahat ng mga nandito. “Tawagin mo na s'ya.” utos ni Joshua. Nagpupumiglas naman ako sa kinauupuan ko, “Sinong nag-utos sa inyo? Hay*p kayo!”

Tinapik siya nito sa balikat ng tatlong beses bago nagsalita. “Ginawa mo lang kung ano ang tama, Luke at ang lahat ng nangyaring ito sa inyo ay pagsubok lamang. Naranasan ko din ang nararanasan mo ngayon at kung may bagay man akong ipinagpasalamat…, iyon ay ang hindi ko sinukuan at iniwan ang asawa ko and I hope you will do the same as well to my daughter,” mahinahon ang boses na sagot ng isang Joshua El Frio sa kaniya.

Reklamo niya. Inalis nito ang mukha nito sa kanyang leeg at nakipagtitigan sa kanya habang may ngisi na nakapaskil sa mukha nito. "Remember our condition, sweetheart? Ako ang masusunod at papayag ka sa lahat ng gusto ko. At gusto kong angkinin ka ng paulit-ulit ngayong araw and there's nothing you could do kung hindi ang magpaubaya sa akin." And with that, he kissed her again at wala na nga siyang nagawa kung hindi ang magpaubaya na naman.

Kaagad nang kumilos ang mga bilanggo at nagkanya-kanya na sa pagbubungkal ng lupa. Lumapit naman si Althaia sa kaniyang inasinta at hinugot sa katawan nito ang espada. "Talaga pa lang nakamamatay ang pilak sa mga taong-lobo," nakangisi niyang sabi sabay binalik ang espada sa guwardiyang nangangatog na ngayon ang tuhod sa takot.