Joshua 1:5 Mga Nobela at Kwento

Sa pag-lingon ko, agad na natamaan ng mata ko ang mga mata nitong nanlilisik. ''Joshua .....'' TO BE CONTINUED

Para akong isang bata na nawalan ng direksyon, naghahanap ng makakapitan para gumaan ang bigat na nararamdaman. Umupo si Josh sa tabi ko, hindi nag-atubili, hindi nagtanong kung ayos lang ba ako. Tahimik lang siyang nandoon at iniabot ang kanyang panyo. Naramdaman ko ang bigat ng kamay niya sa balikat ko, hindi pilit, hindi nangingialam, kundi parang sinasalo ang lahat ng hindi ko na kayang pasanin. "Love," he added gently, his words slow and clear, "if he can't fight for you, then what's the point? You deserve better. Not perfect, but at least someone who won't hurt you like this."

Itinaas niya ang isang paa ko at nagsimula siyang gumalaw ng dahan-dahan lang. Hindi ako makahawak sa balikat niya at baka masaktan ko siya, kaya sa taas ako humawak, sa bakal ng kama. Josh’s pace was slow but deep. Kahit malakas ang aircon, kitang-kita ko ang pamumuo ng pawis sa kanyang noo. He was wounded and I didn’t want to force himself. “Josh, lay down.” utos ko sa kanya, at nagtatakang tinignan niya ako. “Humiga ka. Ako na.”

Ngunit sa instinct ng isang taong gustong mabuhay, mabilis na nakapulot si Joshua ng upuan at ginamit iyon bilang panangga. Nagtagpo ang dalawa sa isang marahas na sagupaan. Ngunit ilang saglit lamang, nagsimulang manghina si Jonathan. Umiikot ang paningin niya, at sa loob ng kalahating segundo, huminto ang kanyang galaw. Sapat na iyon. Agad na tumayo si Joshua, at dali-daling tumakbo papunta sa pinto. Ngunit bago niya ito tuluyang buksan, napalingon siya.

Agad na kumalat ang dugo sa dingding at lumilikha ng nakakagimbal na eksena. [Joshua; naramdaman ko ang matinding sakit ng pagkakaumpog niya sa akin. Pakiramdam ko ay may umugong sa aking tenga. Hindi ko masyadong maramdaman ang aking bungo, pakiramdam ko ay humiwalay ang utak ko sa loob ng aking bungo. Sa gitna ng pagdidilim ng aking paningin, narinig niya ang malamig kong boses na bumalot sa kanyang pandinig.]

For the curses and lies they utter, 13 consume them in your wrath, consume them till they are no more. Then it will be known to the ends of the earth that God rules over Jacob. 14 They return at evening, snarling like dogs, and prowl about the city. 15 They wander about for food and howl if not satisfied. 16 But I will sing of your strength, in the morning I will sing of your love; for you are my fortress, my refuge in times of trouble. 17 You are my Strength, I sing praise to you; you, God, are my fortress, my God on whom I can rely. (Psalms 59:1-17 NIV)

Paalala ni Martha kay Joshua. "Ako na ang bahala sa kaniya at magagamit siya upang masira ang pangalan ni Travis. Sa ngayon ay mapilitan akong ilabas ang unang alas." Mala-demonyong ngumiti si Joshua sa kaniyang ina.

Ngayon niya masasabi na malayong malayo ang ugali ng mga ito kay Joshua. Nagpakawala siya ng malalim na buntong hininga. "Una sa lahat, gusto ko lang malaman ninyo na minahal ko si Joshua na hindi nalalaman ang tunay na estado ng buhay niya. Oo hindi ko itatanggi na gustong gusto ko malayo sa pamilya ko pero wala akong habol sa kahit anong kayamanan ninyo. Masaya na ako kung mapapasaakin ang bahay sa Alta Tierra."

Pakiramdam niya naalog ang utak niya sa lakas ng mga suntok ni Joshua. “Sasama ka rin naman pala, hinintay mo pang magpatayan kaming dalawa.” Ani ni Joshua, tila baliw na ito kung magsalita. Tiningnan ni Kayla si Owen at wala siyang magawa kundi ang umiyak na lang. Alam niyang hindi titigil si Joshua hangga’t hindi siya sumasama.

Pasalamat siya hindi ko pa siya pinatay, pero alam ko naman na doon din kahahantungan n'on. "D*mn!" Dinig kong mura ni Joshua at napatingin ako sa bagong dating isang van na palagay ko ay puno ng kalaban. Nagtipon-tipon kaming lima. Shit! Mahirap 'to! Anim lang kami, kakayanin kaya namin 'to? Determinado na talaga silang pabagsakin kami. Hindi niyo kami kaya, kung 'yan ang inaakala niyo!