Just A Smile Quotes Novels & Stories

he said back. Bahagya akong natawa. Naabutan ko siyang nakatitig muli sa akin. Magkalapit lamang ang aming mga mukha dahil nga nakayakap siya sa akin. "Smile when you're happy, Ian." "Siguro nga mapapadalas na ang pagngiti ko," sabi ko, "gustong gusto mo 'tong ngiti ko, 'di ba?" It was then his smirk appeared, "Yes, please smile often."

"Guys! Mauna na ako sa inyo, ha. Kayo na ang bahala dito. Happy lang palagi at..." "Smile habang naghahalo ng nilulutong ulam. Smile para sumarap ang ulam. Smile habang naghihiwa ng mga karne at gulay. Smile habang naglilinis. Smile, smile and smile," humalakhak si Bella sa panggagaya ng mga kasama namin sa kusina kung paano ko sabihin ang katagang iyon araw-araw, walang palya.

Pinagtitinginan sila ng mga empleyado na naglalabas pasok ng Solara. "Smile, baby..." pasimpleng bulong ni Jai kay Aster. Ngumiti ng bahagya ang dalaga at saka tumingin saglit kay Jai. "Lakihan mo, parang hindi ka naman masaya," utos pa ng binata.

Sabay bulong sa tainga niya. "Stop smiling at them," mahinang bulong nito sa tainga niya na klarong-klaro naman niyang narinig. Binibigyan niya kasi ng friendly smile ang bawat makakasalubong nila, mapababae man ito o lalaki. "Why? Bawal ba?" Kunot noong tanong niya sa lalaki. "Those smiles only belong for me," tipid na sagot nito.

Siya naman ang napaiwas ng tingin. “W-what are you talking about?” “Ngumiti ka diba?! Umamin kana!” Alam kong OA akong magreact pero gusto ko lang talagang makita na ngumiti si Ice, kahit isang beses lang. “So what if I smiled? Is it a big deal? It's just a smile.” sabi nito at tumingala.

Halatang naiirita siya at naiinis sa akin dahil hindi niya alam ang rason kung bakit ako nakangiti. "Nothing." Nilingon niya ako gamit ang mga mata niya. "Then why are you smiling?" I shrugged. "Nothing." Umiling siya, "You're not an expressive person, Jay. Hindi ka ngingiti kung walang dahilan." "Eh pano pala kung ikaw yung dahilan ng mga ngiti ko?"

“Okay, take your time. Call me if you need me, okay? I will just go downstairs and cook food for you.” Tumango lang ako sa kanya. Bago siya lumabas ng k’warto binigyan niya ako ng matamis na ngiti. As usual. His kindness was always written on his smiles. That’s why I love this man, as my best friend. He’s the only man who taught me how to smile. Also told me that smiling is the easiest way to cover up your sadness.

"What's wrong with me Summer? I don't find something wrong in me." "Hay!" Tumunghay siya. Humarap sa'kin at ipinwesto ang mga kamay sa mga labi ko at ininat iyon. "Ayan. There's no way someone will punish you if you smile. People will bloom in their own way if they always wear the smile on their faces." Nakatitig ako sa mukha niya habang sinasabi iyon. "But they're not me and I am not them." Reklamo ko iniwas ang tingin sa kanya subalit hinuli niya ulit ang pisngi ko.

Pero muntik na akong matawa dahil hindi bagay sa kanya ang smile na ginawa niya ngayon dahil parang force smile ang ginawa niya. Para tuloy siyang villain. "Pfft... di mo naman kailangan praktisin ang bagay na yan. Lalabas naman ang natural smiles mo kung masaya ang puso mo." Bigla naman siyang napangiti habang nakatingin sa akin. "Okay, I understand." Bigla na namang bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa smile niya. Damn... Mukhang delikado sa akin ang smile niyang yan!

"Parang hindi ka talaga happy, eh. Tingnan mo 'yang ekspresyon ng mukha mo." "Ms. Marquez," may pagbabanta na sa tono na tawag nito sa akin. "What? Chine-check ko lang naman kung happy po talaga kayo, parang isang smile lang, eh. Damot." Pumalatak ito. "Sige, may naisip ako, ganito na lang, if you're happy, clap your hands nga, Boss," utos ko. "What? Ba't ko naman gagawin 'yon?"