Novel & Cerita Just A Smile Quotes

Siya naman ang napaiwas ng tingin. “W-what are you talking about?” “Ngumiti ka diba?! Umamin kana!” Alam kong OA akong magreact pero gusto ko lang talagang makita na ngumiti si Ice, kahit isang beses lang. “So what if I smiled? Is it a big deal? It's just a smile.” sabi nito at tumingala.

Halatang naiirita siya at naiinis sa akin dahil hindi niya alam ang rason kung bakit ako nakangiti. "Nothing." Nilingon niya ako gamit ang mga mata niya. "Then why are you smiling?" I shrugged. "Nothing." Umiling siya, "You're not an expressive person, Jay. Hindi ka ngingiti kung walang dahilan." "Eh pano pala kung ikaw yung dahilan ng mga ngiti ko?"

“Okay, take your time. Call me if you need me, okay? I will just go downstairs and cook food for you.” Tumango lang ako sa kanya. Bago siya lumabas ng k’warto binigyan niya ako ng matamis na ngiti. As usual. His kindness was always written on his smiles. That’s why I love this man, as my best friend. He’s the only man who taught me how to smile. Also told me that smiling is the easiest way to cover up your sadness.

"What's wrong with me Summer? I don't find something wrong in me." "Hay!" Tumunghay siya. Humarap sa'kin at ipinwesto ang mga kamay sa mga labi ko at ininat iyon. "Ayan. There's no way someone will punish you if you smile. People will bloom in their own way if they always wear the smile on their faces." Nakatitig ako sa mukha niya habang sinasabi iyon. "But they're not me and I am not them." Reklamo ko iniwas ang tingin sa kanya subalit hinuli niya ulit ang pisngi ko.

Nakatitig kasi siya sa akin na para bang nakakita ng kakaiba sa kinikilos ko. Lumapit siya sa akin. "You are smiling..." sita niyang ikinataas ng kilay ko. "So what? Does smiling prohibited right now?" tanong kong medyo naiirita. Ngumisi kasi siya. "For you, it is. You prohibit yourself, remember? But the smile a while ago, it's genuine. I feel it." Biglang sumeryoso si Sonia. "I am happy, brother..." Natigilan ako. Are they thinking my smiles are all fake all the time? No way...

Nagtataka man ang boses ngunit hindi nawawala ang ngiti sa labi nito. “Because I want to see you smile,” ani Beckett at hindi inaalis ang paningin kay Vivianne. “God knows that I’ll do anything just to keep that smile on your face. So smile often… because it looks good on you.”

"Parang hindi ka talaga happy, eh. Tingnan mo 'yang ekspresyon ng mukha mo." "Ms. Marquez," may pagbabanta na sa tono na tawag nito sa akin. "What? Chine-check ko lang naman kung happy po talaga kayo, parang isang smile lang, eh. Damot." Pumalatak ito. "Sige, may naisip ako, ganito na lang, if you're happy, clap your hands nga, Boss," utos ko. "What? Ba't ko naman gagawin 'yon?"

Nakakatuwa na sa simpleng bagay lang na ito ay nakita namin kung gaano sila kasaya. Totoo nga ang sinasabi ni mommy at daddy noon na ‘simpleng things you do is make them smile..’

"You should smile often, Lexus." "Why?" "You looked handsome whenever you smile." Kinagat niya ang pang ibabang labi sa papuri kong iyon na tila nahihiya. "Do you find me ugly when I am not smiling?" Napailing-iling naman ako. "N-No of course, ang ibig kong sabihin ay mas lalo kang gumagwapo kapag ngumingiti ka."

And from the far corner, Celeste watched, pretending to be busy — her lips curving into that quiet, dangerous smile. “Sometimes, it’s not the enemy outside that breaks you — it’s the ones smiling right beside you.”