Novel & Cerita Just Mercy

They deserved it, we all deserved this happiness. THE END

It's Gun, Thud, Rent, Fourth, Dezrail, and Senri for goodness sake! ---

Nakaramdam ako ng konting awa at kirot sa puso, Siguro dahil pilit niya akong pinakitunguhan ng maayos ngayon ngunit hindi pa sapat yun para mabawi ang mga masasama niyang ginawa sakin, ang mga pananakit niya sakin at ang pananakit niya sa lalakeng mahal ko. " I love you Ria, Ria mahal kita....." Bulong niya, napabuntong hininga ako ng malalim at muli kong pinikit ang mata ko, hindi ko na ininda pa ang mahigpit niyang yakap sakin mula sa likod. I want to have Mercy in my heart. But because of people who do me wrong, it pushes me to be tough and take revenge. Ang kasamaan ang nag tuturo sakin kung paano maging matigas.

pagmamakaawa ko. Sobrang higpit na nang kapit ko sa malamig na kamay Cali at walang humpay na pagtulo ng tula ko. Hindi ako paladasal na tao, ni hindi ako naniniwala sa diyos, pero at this moment, I’m begging God to save her and her child. Lahat gagawin ko maligtas lang ang kaibigan ko. If miracles do really happen, I badly need one right now.

“Wow. What a fucking man.” Tahimik akong napapikit. Masakit. Hindi dahil mahal ko pa si Mark. Kundi dahil nakakahiya. Nakakahiya na minahal ko nang gano’n katagal ang lalaking ito. At sa unang pagkakataon… Naintindihan ko ang ibig sabihin ni Black kanina. Kill your mercy. Dahil habang naaawa ka sa taong sumira sayo… ikaw lang ang patuloy na nasasaktan.

Angela quickly nods her head and said, "Oo. Sinabi niya 'yon, baby. Siya na raw ang bahala. Tutulungan niya tayo na maging maayos ang lahat. Gusto ko na magkaayos na tayo. Gusto ko na mapatawad tayo ni mommy. Patawarin na sana niya tayo sa nagawa nating kasalanan. Deserve naman natin na patawarin, 'di ba? Ang Panginoon nga ay nagpapatawad kahit gaano pa karaming kasalanan ang nagawa mo, ang mommy ko pa kay. Nagkaroon ako ng pag-asa kahit papaano na magiging maayos ang lahat dahil sa pinangakong pagtulong ni Tita Mercy. Pupunta muli siya sa bahay namin para kausapin ang mommy ko. Tatawagan niya ako soon." Edward smiled at her and said, "Sana talaga ay matulungan talaga tayo ng Tita Mercy mo.

Isang bilyonaryong tagapagmana ni Don Mauricio Silvestre, isang kilala at multi-billionaire business tycoon sa bansa. Si Arkisha ay nakaupo sa isang maliit na bangko sa harap ng isang laruang pink vanity mirror, mahigpit na yakap-yakap ang kanyang paboritong pink teddy bear na regalo sa kaniya ni Luther noong nakaraan niyang kaarawan. Sa kabila ng kanyang inosenteng mukha, ang mga mata niya’y puno ng lungkot. Sa harap niya ay si Jade, ang kanyang ina, na tila ba pilit ngumingiti habang inaayos ang kumot na nakatupi sa tabi.

Patuloy pa nito kaya tumango lang siya bago sumunod sa mga ito Huminto sila sa tapat ng isang silid. Mukhang isa iyong opisina. Nang buksan ng ama ni Nathan ang pinto ay agad bumungad sa kanya ang iba pang mga magulang na agad tumayo matapos mapunta ang tingin sa kanya Pumasok sila ng silid at bahagyang yumuko bilang pagbati sa mga ito. “So, it was you. Hello ija I'm the mother of Justine. I am very thankful to you for saving our son.” Sambit ng isa sa mga ito

“Bakit mo ginagawa ‘to? Hindi ako sigurado kung worth it ako sa lahat ng sacrifices mo…” Pinahid ni Adrian ang luha nito gamit ang hinlalaki, malumanay ang bawat galaw. “Worth it ka. Hindi lang worth it—ikaw mismo yung dahilan kung bakit ko nagawang tumayo sa harap nila at sabihin ang totoo. Without you, I’m just a puppet. With you, I’m alive.” Hindi na napigilan ni Althea ang umiyak. Pero this time, hindi na iyon tears of guilt kundi tears of relief. Yumakap siya kay Adrian, mahigpit, parang gusto niyang ipako ang sarili sa kanya.

Kung bakit niya ako hinayaang lumaki sa ampunan. “Alam mo ba kung gaano kahirap doon sa ampunan, alam mo bang pinapangarap ko ring magkaroon ng nanay katulad ng iba, alam mo ba ang pakiramdam na halos magmakaawa kang mahalin ng ibang tao? Hindi mo alam diba k-kasi pinabayaan mo ako, hindi mo alam kung gaano kasakit ang masaktan. Hindi mo alam kung anong hirap at sakit ang tiniis ko sa tuwing sinasaktan nila ako, alam mo ba iyong pakiramdam na gusto mo na lang na hindi na lang magising para hindi mo na maramdaman ang sakit ng iyong katawan dahil sa sugat at palo, kung nanay kita bakit hinayaan mong mangyari sa akin iyon?” halos bulong kong sabi sa kanya. Hindi ko mapigilang isumbat sa kanya