Don't Cry For Me Novels & Stories

Tuwing naririnig ko ang 'wag ka nang umiyak', iba ang tinitimo sa dibdib ko. Sa maraming pagkakataon, parang payo ito na puno ng pag-aalala — isang taong gustong tapusin ang sakit mo nang hindi na kailangang dumaloy ang luha. Minsan, ang pananalitang ito ay nagmumula sa pagkalinga: hawak ka sa katawan, sinasabi ito nang may malumanay na boses para kalmahin ka at sabihin na ligtas ka na. Sa ganoong konteksto, nagiging parang pangako ito na sasamahan ka, at ang utos na huwag umiyak ay hindi mapanakit kundi panandaliang pahinga mula sa sobrang damdamin.

Ngunit madalas din akong nakarinig ng 'wag ka nang umiyak' na may pagbabawal sa likod — tinig na nagtatangkang itago ang kanyang sarili o kontrolin ang emosyon mo. May mga panahon na ito'y ginagamit para iwasan ang kahihiyan sa publiko, o para pigilin kang maglabas ng hindi komportableng katotohanan. Mula sa karanasan ko, ang pinakamalungkot na anyo nito ay kapag ginagamit bilang panlunas para hindi makaramdam ang nagsasabing 'wag ka nang umiyak'—parang sinasabi nilang hindi nila mapapain ang sarili sa damdamin mo. Pagkaiba ng intonasyon at kilos ng naglalahad ang nagpapasya kung ito ba ay pagmamalasakit o pagtatakip. Sa huli, kapag ako ang nakikinig, binabalanse ko: tinatanong ko sa sarili kung kailangan bang payuhan nang hindi pinipigil ang luha, o kailangan lang talagang yakapin at pahintulutan ang walang pigil na pagluha upang makawala ang bigat ng damdamin.