Kabanata 35 El Filibusterismo Buod の小説・ストーリー

Sabi niya na kumikislap ang mga mata niya at hindi ko napigilang mapangiti nang makita kong nagfa-flashback din siya sa pakikipagtalik kagabi na nakakabaliw. “Mabuti. Halika.” Inakay ko siya sa dalampasigan papunta sa aming pribadong cabana malapit mismo sa tubig. Habang nasa biyahe, tinawagan ko ang kaibigan na nagmamay-ari ng pribadong resort na ito.

Dahan-dahan akong ngumisi. “Interesting…" Mas lalo lang naging komplikado ang lahat. Dahil kung may nasa likod ni Celine ibig sabihin ay may mas malaking kalaban at hindi pa siya nagpapakita. Napatingin ako sa screen na matalim ang tingin.

Hindi katulad nang umalis ito. “Alam ko naman iyon. At totoo rin ang sinasabi mo. Pero hindi ko talaga mapigilan ang manghinayang. Lalo at nandito at nagbalik ang babaeng sumira sa lahat. Ang hayop na Carmela’ng iyon!” pagkatapos ng sinambit ay saka nito sinulyapan ng matalim na tingin ang mataas na bakod ng dapat sana ay gagawing resort at restaurant na tinitirhan ni Carmela.

Napansin ko rin ang ilang binatilyo at dalagitang mga anak ng mga ito, at may ilan ring mga bata pa. And when I turn my gaze. I saw the elegant woman. Meriam Montenegro Del Fuego, katabi nito ang dakilang tinaguriang maarteng si Noraisa Montenegro. The brat. Na ang sabi ng ilang Marites ay nag-mana sa maarteng si Rebecca Montenegro Razon. "By the way, nag-breakfast ka na ba?" tanong ni Tita sa akin. Umiling ako rito. Tinawag nito si Seth na ngayo'y kausap ang mga pinsan. Lumapit ito sa kinaroroonan namin.

Indie Emerson Kagabi, naisip ko na sana ay makausap ko ang batang ako. Gusto ko siyang maharap at makausap nang masinsinan kahit ilang minuto lang. Gusto ko kasing tanungin kung masaya na ba siya sa kung ano ako ngayon? Kung may ginhawa na ba sa kanya kasi wala na ang mga gabi ng pag-iyak at pagkukwestiyon sa sarili kung nararapat ba talaga para sa akin na maramdaman ko ang lupit ng mundo. Ano kaya ang pakiramdam ng batang ako kung sasabihin kong kaya ko na ngayon harapin ang realidad?

Gumulong sila sa ibabaw ng kama at sa isang iglap ang lalaki na ang nasa ibabaw niya. "Hindi iyon mangyayari kasi pakakasalan kita. Proposal mo na nga lang ang hinihintay ko, hindi ba?" pagkasabi noon ay tuluyan na ngang inalis ng binata ang maliliit na saplot sa katawan niya hanggang sa maging ganap na ang kahubaran niya sa paningin nito. "I'm sorry kung pinaghihintay kita pero hindi ba sinabi ko naman sa iyo kagabi na---,"

ako pa itong hindi mapakali. "I guess, this would be the Last time na magkikita pa tayo, Sab. im really sorry. tama ka, para patunayan ko sayo na totoo kitang mahal kailangan kong lumayo. Alam kong hindi ka rin sasaya kung ipipilit ko pa. sige na, ibinabalik na kita kay Nikko. hangad ko ang kaligayahan mo, Sab. tungkol naman sa anak natin, sana kahit hindi nya ako kilalanin ama, maikwento mo sana sa kanya na mayroon syang isang ninong na mahal na mahal sya. kahit na makaalis na ako ay ibibigay ko pa rin ang sustento ko para sa kanya. sige na, Sab. bumababa ka na. tanggap kong talo ako at hindi na ako lalaban pa."

Kabanata 3 Lennox BUMALIK ako sa reyalidad nang maisip ko kung gaano na ako katagal na nakatulala sa walang malay na si Sabiana. Napakatagal na panahon na, at hanggang ngayon ay dala-dala ko pa rin sa puso ko ang pagkawala ng nanay niya. My money never made me happy. In my world, everything is so damn dirty. I live hellish. That's the truth. I never wanted this lady to be in my life anymore, but I was wondering how she ended up in my place. Her stupid father sold her. Dahil doon ay nagtagis ang mga bagang ko. Sabiana is mine from now on. Hindi na siya mababawi sa akin ni Federico. I have better plans for her, and I don't have to think about it anymore.

Kabanata 75 FABIO is becoming overly crazy again. Pagkatapos niyang magsulat ng isang kaso ay agad niyang inumpisahan na salansanin ang kanyang mga gamit sa mesa niya. Papaalis na naman siya dahil hindi siya maniwala na hindi gumagalaw ang tracking device, at nananatili mula pa kaninang umaga sa iisang location lang.

Kabanata 34: Ang Pusong Nagdududa Ang balita ng pagkabigo ng ikalawang pag-atake ay sumabog na parang bomba sa loob ng marangyang yate ni Hendrickson. Ang kanyang mukha ay namula sa galit, at sa isang sigaw, ibinato niya ang isang bote ng mamahaling champagne sa pader. Ang kanyang mga tauhan, na nakayuko sa takot, ay hindi makatingin sa kanya. Ang plano na dapat sana'y isang simpleng pagpapakita ng lakas ay naging isang sunud-sunod na kahihiyan. Ang mga gangster na kanyang inupahan ay hindi lang nabigo; sila ay naging katatawanan.