Kahit Di Mo Na Alam の小説・ストーリー

"Bakit wala kabang alam?" Napakunot naman ang noo ko dahil naguguluhan ako bigla 'kay Paulo. Alam niyo 'yung pakiramdam na talagang wala kang alam tapos bitin na bitin ka na dahil gusto mo ng malaman tapos bibitinin kapa. "Alam mo Paulo? Puwede ba sabihin mo na dahil naaasar na ako," sabay talikod ko sa kanya dahil hindi pa rin ako nakaka-move on kahapon.

“Nandito lang ako. Alam mo ‘yan.” Tumango-tango si Helena. At umiyak sa balikat ng kaibigan.

Dahil kahit ako— hindi ko alam ang sagot. — “Hindi mo siya kilala,” dagdag niya. “Hindi mo alam kung ano ang kaya niyang gawin.” Napapikit ako. Ayoko na. Ayoko na marinig. Ayoko na maalala. “Stop it!” Sigaw ko. Napaatras siya. Saglit. Pero ngumiti pa rin. “See?” Mahina niyang sabi.

Mitch Hindi ko alam kung anong mas nakakainis. Yung kaba na nararamdaman ko habang kaharap ko siya, o yung katotohanang kahit anong pilit kong magalit, hindi ko magawang panindigan hanggang dulo. Nakaupo pa rin ako sa kandungan niya. At oo, aware ako doon. Sobra...

Nahirapan ako magsalita bigla. Nasaktan naman na ako noon, eh. Hindi niyo lang alam. Hindi mo lang alam. Hanggang ngayon, ganoon pa rin.

Teka di na ito ang playground! Umikot ako pero talagang di ko kilala ang lugar o mas tamang sabihin, nasan ako? Where the hell I am? "Wh-" putol ko ng marinig na naman ang kalansingan ng mga bakal. Susme, di pa ba tapos ang mga to?

Ang bangin na ito. Hindi ko pa alam kung ako ay nahuhulog… … o kung ako ay kararating lamang. ---

Nagkasakitan ba kami? "I don’t know kung paano tayo napunta sa ganito. Hindi ko alam ang gagawin ko, hindi ko alam kung paano ka aayusin ng maayos. Hindi ko na alam kung paano ang trat—" "Kasi wala kang alam."

Wala naman kaming mga kalaban, yan ang alam ko o may di sinasabi sila mommy, daddy at kuya sa akin. And I need to know that. Hindi pwedeng wala akong alam, ayaw kung mangapa. Baka isang araw mabigla na lang ako sa mga malalaman ko. Dahil humupa na ang galit ko ay agad kung binuhay ang makina at umalis sa lugar na iyon.

Akala niya ba ang katulad niya akong walang pakealam? Masama talagang kinikimkim ang sakit, nagiging galit ito. Ayokong tumindi ang galit na nararamdaman ko. Ayokong dumating sa punto na kakamuhian ko na siya. Mayroon siyang rason pero hindi ko alam kung bakit hindi niya magawang sabihin ito. Handa pa naman sana akong unawain siya. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Matagal-tagal na din pala kasi ang panahon na nakaalis ako nang condo nang mag-isa.