Kailan Ang Simbang Gabi Novels & Stories

“May gaganapin nga palang begnas sa tabi ng lawa, “anito. “Pupunta sila, sama tayo. Masaya yon!” “Begnas?” “Ritwal,” paglilinaw ni Melba. “Pasasalamat sa magandang ani.” NAKAPAGSIMULA na ang begnas nang sapitin nila ang lugar. Sumasalamin sa tubig ng lawa ang malaking apoy na nagbibigay liwanag sa mga sumasayaw sa tunog ng gangsa.

Habang kinakain ng dilim ang liwanag ay lumalakas yung tambol ng dibdib ko. "PATER NOSTER, qui es in caelis, sanctificetur nomen tuum. Adveniat regnum tuum. Fiat voluntas tua, sicut in caelo et in terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie, et dimitte nobis debita nostra sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. Et ne nos inducas in tentationem, sed libera nos a malo. Amen."

Simbahan: Ang chapel ay payapa—pero ang hangin ay mabigat. At sa harap, nakatayo ang isang babaeng naka-red dress. Si Cindy. Ang titig niya kay Darvey ay parang punyal. At ang ngiti niya ay parang tagumpay. "Congratulations, honey," aniya, hinahaplos ang braso niya. "Ang swerte mo. Ikaw ang pinakasalan niya sa huli."

“Gamitin mo ang pangalang ito.” Tumingin ako. David De Castro. Napakuyom ako. “Hanggang kailan?” “Hanggang matapos ang lahat.” Balik sa kasalukuyan. Napabuntong-hininga ako. Ang katahimikang bumabalot sa paligid ay mas mabigat kaysa kanina. Sa labas, mukhang simple lang ang lahat. Isang babae na excited mag-shopping. Isang lalaking “Tito” na handang gumastos.

Pagkapasok ng pari para simulan ang misa ay tumayo kaming lahat upang magbigay-galang at pugay. “Hindi pa ba ako huli?” Napakurap ako sa gulat nang balingan ko ang lalaking nagtanong at naupo sa tabi ko. “Alek...” usal ko. He smiled at me. “Hi.” “Akala ko bukas ka pa ng gabi uuwi rito?” tanong ko nang makabawi. “Inagahan ko na. Gusto ko kasing magsimba,” sagot niya at itinuon ang atensyon sa may altar sa harapan.

tanong nitong mahina ngunit puno ng kahulugan. Saglit siyang napapikit… bago muling dumilat. “Handa na, Ma.” ***** Sa pinakamalaking cathedral gaganapin ang kasal. Mas lalong bumilis ang tibok ng puso niya, ang buong cathedral ay punong-puno ng buhay. Kumukutitap ang ilaw mula sa malalaking chandelier, at punong-puno ng puting bulaklak ang bawat sulok ng simbahan.

Saglit siyang tumingin sa amin ni Caelan na nakatayo sa gilid. Lumapit ang kanyang kambal, kapwa may dalang maliit na kandila. Ipinatong nila iyon sa harap ng lapida bago sindihan. “Mommy, we miss you,” sabay nilang wika, at pagkatapos ay mahigpit na nagyakapan.

sagot niyang na may ngiti sa labi, maging ako ay napangiti na rin gawa niyon at pumikit na upang simulan ang dasal. “Lord, we thank You for the grace You gave us in this dinner. Our Lord, while we eat and drink may we celebrate the love and goodness that You give us every day of our lives. May You also bless other people with abundant food tonight that will strengthen them for the days to come. Amen.” panalangin ko habang nanatiling magkahawak ang kamay naming dalawa ni Caleb. “Amen.” wika niya na siyang kinangiti ko.

Kung dati, puro luha ng sakit ang dala ng mga gabi ko, ngayon… luha ng pasasalamat na. Sa tabing-dagat ginawa ang seremonya — walang malalaking dekorasyon, puro bulaklak lang na puti at lavender, may mga ilaw na parang bituin sa paligid. Habang naglalakad ako papunta sa aisle, maririnig mo lang ang mga alon at ang violin music na malambing. At doon sa dulo… si Gabriel. He wasn’t the cold CEO I met years ago.

Nang malapit na siya sa harapan mas lalo pa siyang naiyak ng sobra. Hinawakan ko ang kan'yang kamay at dinala sa harap ng altar. "Good Morning everyone;" malugod na pagbati ng priest sa amin at sa lahat ng nasa loob ng simbahan.. "In the name of the father, and of the son and of the holy spirit." "Amen; "assembly responce. "Grace to you and peace from God our father and the Lord Jesus Christ." wika ng priest. "With your spirit." assembly response again.