Hanggang Kailan Ang Simbang Gabi Mga Nobela at Kwento

sigaw ng isa sa mga bisita, dahilan para maghalakhakan at maghiyawan ang buong simbahan. At sa gitna ng ingay, mga bulaklak at musika, magkahawak pa rin ang kamay nina ni Kyo at Ellie Dalawang pusong pinagbuklod ng pag-ibig na walang wakas.

“Ako rin, Adrian. Sobrang mahal kita. At ngayong buo na ang alaala ko, buo na rin ang puso ko. Buo dahil nariyan ka.” Nagsimula nang magpalakpakan ang mga bisita. Ang musika sa background ay nagbago—isang soft acoustic rendition ng “You Are the Reason” ang pumuno sa hangin. Itinaas ng pari ang kanyang kamay. “Sa ngalan ng Diyos at ng Banal na Simbahan, sa harap ng inyong mga mahal sa buhay at saksi ng inyong mga sumpaan...” Lahat ay huminga nang sabay-sabay.

Nakagawian na naming mag simba tuwing linggo. Hindi naman sila magulo habang nagmimisa hindi tulad noong ibang bata. At nang matapos ang misa ay dumaan muna kami sa bilihan ng kandila para magtirik ng kandila. "Are you done?" Tanong ko sa dalawa dahil nagtirik din sila ng kandila dahil may gusto raw silang ipag-pray. "Ano naman 'yong pinag-pray niyo?" Tanong ko sa kanila.

Tila lahat ay nagulat sa anunsyong naganap sa Bayan. ‘Kasalan Sa Simbahan ng Ginoong si Augustin at Binibining si Amelia. Gaganapin sa simbahan ng Santuario de San Vicente.’ Araw ‘yon ng Huwebes ika-dalawang pu’t walo ng Agosto. Ang kasalan ay magaganap sa ikalabing-dalawa ng Septyembre araw ng Biyernes. Usap-usapan sa bayan ang Kaganapan sa nayon. Lahat nagulantang.

GRAY I immediately left the open field the moment I heard the last bell signaling the end of camp activity for the day. It's ten o'clock and everyone is having dinner, ito na rin ang huling gabi ng camping kaya abala ang lahat at nagsasaya sa kani-kanilang grupo.

Magkahawak-kamay kaming naglakad palabas ng altar habang patuloy ang palakpakan ng mga tao. PAGKATAPOS ng seremonya ay nagpatuloy ang lahat sa reception. Kumain kami kasama ang pamilya at mga kaibigan, nakinig sa mga speeches at ilang beses ding napatawa dahil may mga nagkuwento ng mga bagay tungkol sa amin na hindi ko naman alam na naaalala pa nila. Nang matapos ang mga formalities ay biglang nagbago ang tugtog at isang mabagal na romantic song ang nagsimulang tumugtog. Agad akong nilapitan ni Sofia habang nakangiti.

~Filipinas 1883~ "La misa ha terminado. Ve en paz y comparte la palabra de Dios," (Tapos na ang misa. Humayo na kayo at ibahagi ang salita ng Diyos) sabi ng paring Pransiskano nang matapos na ang misa. Kinanta na namin ang panghuling kanta para sa pagtatapos ng misa. Nagsimula nang nagsilabasan ang mga taong nagsisimba dito sa Iglesia Parroquial San Pascual de Baylon.

Liam’s POV Dumagundong ang malalim at solemn na tunog ng organ sa buong sulok ng lumang simbahan, hudyat para sa pagsisimula ng wedding march. Ang lahat ng mga bisita ay sabay-sabay na tumayo, bakas ang mga ngiti at pananabik sa kanilang mga labi habang nakatitig sa pinto ng simbahan.

Dumating ang 24th ng Disyembre. Hapon na, pero nakahilata pa rin ako sa sofa, nakatunganga sa TV habang lumalantak ng chichirya. Sabi ni Clythie, alas siete ng gabi ang punta ko sa location para sabay na rin sa simbang gabi. Napakamot ako sa ulo. Di ko kasi alam kung gaano na kahaba sungay ko—baka lagpas na ng simbahan at hindi ako makapasok.

saad nito. Natigilan naman ako sa sinabi ni Banak. “Oh, si Cinderella naman.” Usal naman ni Nakba. “Bakit umalis si Cinderella sa kastilyo nang ang orasan ay 12 na?” Pagtatanong ni Nakba. “Dahil,mawawala na ang bisa ng magic kapag sumapit na ang 12 ng hatinggabi.” Ani ko rito. “Mali, ulit!